အညာဓါတ္ပံုမ်ား (၂)

ပခုကၠဴကေန မနက္ ဆယ္နာရီေလာက္ျပန္ထြက္လာပါတယ္။ ပခုကၠဴ- က်ြန္းေခ်ာင္း- ဆိပ္ျဖဴ-ေခ်ာက္ လမ္းအတိုင္း သြားပါတယ္။  သဲေခ်ာင္းေတြကို ျဖတ္ျပီး နာရီ၀က္ေလာက္ ေမာင္းျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ “ျမစ္ေျခ”ကို ေရာက္ပါတယ္။  ျမစ္ေျခက အိမ္ေျခ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ရိွတဲ့ ရြာၾကီးပါ။  တိုက္နယ္ေဆးရံုလည္း ရိွတာမို႕ ျမိဳ႕အငယ္စားေလး တခုပါပဲ။  စိုက္ပ်ိဴးေရးလည္း ေတာ္ေတာ္ျဖစ္ထြန္းပါတယ္။ ဗာဂ်ီးနီးယား ေဆးရြက္ၾကီး စိုက္ခင္းေတြက စိမ္းစိုလို႕။  ပခုကၠဴ ေဆးေပါင္း စက္ရံုအတြက္ ကုန္ၾကမ္းေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။

ေနာက္တေနရာမွာေတာ့ ငရုပ္သီးေတြ ေနပူလွန္းေနတာ ျမင္ၾကရပါတယ္။  နီနီရဲရဲ အေရာင္ေတြရဲ့ ဆြဲေဆာင္မွဳေၾကာင့္ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ဓါတ္ပံုဆင္းရိုက္မိပါေတာ့တယ္။  သူတို႕လည္းေပ်ာ္ေအာင္ (ခ်က္မစားေပမဲ့) ငရုပ္သီး တေယာက္ တပိသာစီ၀ယ္လာခဲ့ေသးတယ္။ တပိသာကို ၃၀၀၀ ပါတဲ့။ ဒီႏွစ္ ငရုပ္ အထြက္ေရာ ေစ်းေရာ ေကာင္းတယ္ လို႕ ဆိုပါတယ္။

က်ြန္းေခ်ာင္း ဓါတ္ေျမၾသဇာစက္ရံုက ၀န္ထမ္းအိမ္ယာေတြအမ်ားအျပားကို လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။  က်ြန္းေခ်ာင္းမွာ လွလွပပ ေဆးျပာေရာင္ေလးသုတ္ထားတဲ့ အမ်ားသံုးအိမ္သာကေလးေတြ ေတြ႕လို႕ က်မတို႕အဖြဲ႕ ၀င္ေရာက္ အားေပးလိုက္ၾကပါေသးတယ္။  အတြင္းပိုင္းကေတာ့ သန္႕ရွင္းေရး သိပ္မေကာင္း လွပါဘူး။ ေရရိွလို႕သာ ေတာ္ေသးရဲ့ ဆိုရပါမယ္။  က်မ ေရာက္ဖူးသမ်ွထဲမွာ  မႏၱေလး-လားရိွဳး လမ္းတ၀ိုက္က အမ်ားသံုးအိမ္သာေတြက အသန္႕ရွင္းဆံုးလို႕ ထင္မိတယ္။

အညာဓါတ္ပံုမ်ား (၁)

ခရီး ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဓါတ္ပံုကေလးေတြ သတိတရ တင္လိုက္ပါတယ္။  သူငယ္ခ်င္းတို႕လည္း က်မနဲ႕အတူ ခရီးသြားၾကရေအာင္ပါေနာ္။  စာနည္းနည္း ပံုမ်ားမ်ားပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

ထြက္ခ်ိန္အတိအက်မရိွတဲ့ အေစာဆံုးဇက္ေရယာဥ္ကို မွီဖို႕ရာအတြက္ ေညာင္ဦး ဇက္ဆိပ္ကို မနက္ေျခာက္နာရီခြဲအေရာက္ သြားခ်င္တာမို႕ ကားကို သြက္သြက္ေလး ေမာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထြက္ျပဴစ မနက္ခင္းေနလံုးၾကီးကိုျမင္ေတာ့ ၾကံဳခဲဘိျခင္းမို႕ ဆင္းျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္မိပါတယ္။

ရိုက္မိမွေတာ့ တပံုတည္းနဲ႕ မျပီးပါဘူး။ ေန တေျဖးေျဖးျမင့္လာတာကို ရိုက္ရင္း   ဆယ္မိနစ္ေလာက္မ်ား ၾကာသြားမလားဘဲ။  သတိရလို႕ ဇက္ဆိပ္ကို အျမန္လာခဲ့ေပမဲ့ ေနာက္က်သြားခဲ့ပါတယ္။ အခုေလးပဲ ထြက္သြားတာပါတဲ့။ ေစာင့္ေပဦးေတာ့ေပါ့ေနာ္။ ငါးမရရင္ ေရခ်ိဴးတတ္တဲ့ က်မတို႕အဖြဲ႕က ပါလာတဲ့ ထမင္းနဲထုပ္ေတြကို ဖြင့္ျပီး ဆိတ္သားေၾကာ္နဲ႕ မနက္စာေလြးၾကပါတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ဘဲ ေစာင့္လိုက္ရတယ္....။ ဟိုဖက္ကမ္းက ဇက္တစင္း ကူးလာတာမို႕  က်မတို႕အားရ၀မ္းသာ ခရီးဆက္ခဲ့ရပါတယ္။

ကမ္းကခြာျပီ။ ျမင္ေနက် ၾကက္သြန္ခင္းစိမ္းစိမ္းနဲ႕  အေၾကာ္တဲေလး။

ေရလည္ေခါင္ ေရာက္ေတာ့ လတ္ဆတ္တဲ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ျမစ္ကူးတံတားစီမံကိန္းကိုျမင္ရတယ္။  ၂၀၁၁ အလယ္ေလာက္မွာ ျပီးမယ္လို႕ ေျပာသံၾကားမိပါရဲ့။

ဆံရစ္၀ိုင္း

ဆံရစ္၀ိုင္းဆိုသည္မွာ အားလံုးသိၾကသည့္အတိုင္း ေရွးက ျမန္မာ လံုမငယ္တို႕ ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႕ေလ့ရိွေသာ ဆံပင္ ပံုစံတမ်ိဴးကို ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ နဖူးဆံစ ဦးေခါင္း ပါတ္ပါတ္လည္ စက္၀ိုင္းသဏၠာန္ ရစ္ထားေသာဆံပင္မ်ားကို ေအာက္သို႕ အတန္းလိုက္ ခ်တာကခ်၊ အေပၚသို႕စုထံုးဖို႕ လွန္တင္တာက တင္ထားရသည္။ ပန္းကံုးညီမွလွသည္။ ဆံရစ္၀ိုင္းပံုစံမွာ အရိုးရွင္းဆံုးႏွင့္ အေၾကာ့ရွင္းဆံုးျဖစ္ျပီး ကေလးဆန္ျခင္းကို ျပသည့္သေဘာလည္းျဖစ္သည္။ အသက္ ေလးငါးႏွစ္သမီး အရြယ္ ဆံပင္စထားျပီ ဆိုကတည္းက ဆံရစ္၀ိုင္းပံုကို စတင္ထားတတ္ၾကသည္မွာ ေရွးျမန္မာတို႕ဓေလ့ပဲ ျဖစ္သည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ေရာက္လ်ွင္ေတာ့ ဆံပင္ကို အုပ္လံုးသံုးျပီး ဆံထံုး၊ ဆံေတာက္ စသျဖင့္ အလွအပ အဆင္တန္ဆာေတြ စိတ္ၾကိဳက္ျပဳျပင္ၾကေတာ့သည္။

(ခင္ခင္ထူး - ဆံရစ္၀ိုင္း ၀တၱဳတိုမ်ား မွ)

ဆံရစ္၀ိုင္းေလးေတြက ျမန္မာရိုးရာစစ္စစ္ျဖစ္ျပီး ခ်စ္စရာလည္းေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာေသာ ေခတ္နဲ႕အညီ ဆံရစ္၀ိုင္းဟာ ရာဇ၀င္ထဲမွာ က်န္ခဲ့ျပီမို႕ ေတာ္ေတာ္ကို ေ၀းလံတဲ့ ေက်းလက္ေဒသမ်ားမွာဘဲ ေတြ႕ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။  တေလာက ေရစၾကိဳျမိဳ႕နယ္က “အညာေတာ” ဆိုတဲ့ ေက်းရြာေလးကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။   အတူပါလာတဲ့ ညီမေလးက “အစ္မ ဒီရြာမွာ ဆံရစ္၀ိုင္းေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ”  လို႕ ဆိုလာပါတယ္။  ဒီေန႕ေခတ္အခါမွာ ျမင္ေတြ႕ဖို႕ ရွားသြားျပီျဖစ္တဲ့ ဒီဆံပင္ပံုစံေလးေတြကို က်မလည္း တအားစိတ္၀င္စားသြားပါတယ္။ ဒါကို အရိပ္အကဲ သိတဲ႕ ရြာက ဘၾကီးတေယာက္က သူတို႕ကို တစုုတေ၀းထဲ ေတြ႕ရမဲ့ စာသင္ေက်ာင္းကေလး ဆီသို႕ က်မကို ဦးေဆာင္ျပီးေခၚသြားပါတယ္။  ေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္မို႕  အေတာ္ပင္။ ဘၾကီးက “ဆံရစ္၀ိုင္းေလးေတြ ဒီကိုလာဦးေဟ့” လို႕ လူစုေပးတာနဲ႕ ခ်စ္စရာကေလးငယ္ကေလးေတြကို မွတ္တမ္းတင္ခြင့္ ရလိုက္ပါတယ္။

ဂ်ပန္ဆံေတာက္လို႕ ေခၚတဲ့ ကုပ္၀ဲဆံပင္ေလးေတြ၊ ခပ္တိုတို ဘိုေကေလးေတြနဲ႕  ေက်ာင္းသူ မိန္းကေလး တခ်ိဴ႕ရိွေပမဲ့ အမ်ားစုက ဆံရစ္၀ိုင္း ကေလးေတြနဲ႕ပါ။  ၾကည့္ပါဦး ပါးကြက္ေလးနဲ႕ ခ်စ္စရာ- ရိုးသားတဲ့ ဖိုးသခြား အဲ အဲ  မိသခြားေလး။

အညာျမင္ကြင္း

 က်ြန္မခရီးသြားတိုင္း လမ္းကေလးေတြကို ခံစားၾကည့္မိပါတယ္။

ရွမ္းျပည္က ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္ ေတာင္ပတ္လမ္းကေလးေတြ၊ ခ်င္းေတာင္က မတ္ေစာက္ျမင့္မားတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးက ထင္းရူးနဲ႕ ခ်ယ္ရီ စီေသာလမ္းကေလးေတြ ကို စြဲလမ္းမိသလို  ဒီအညာေျမရဲ့ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း အရိပ္ေ၀ေသာ အစိမ္းေရာင္လမ္းကေလးေတြကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္မိပါတယ္။

ဒီလမ္းကေလးက ( ရန္ကုန္-ေနျပည္ေတာ္လမ္းမေဖါက္ခင္အထိ) ျမန္မာျပည္မွာ တဆက္တည္း အေျဖာင့္တန္းဆံုးလမ္းကေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္တဲ့။  လမ္းေဘးမွာ က်မၾကိဳက္တဲ့ ေညာင္မုတ္ဆိတ္ ပင္ၾကီးေတြရိွတယ္။ အသက္ ရာေက်ာ္ေနျပီလို႕ ထင္ရတယ္။ ဘယ္သူကမ်ား စိတ္ကူး ေကာင္းေကာင္းနဲ႕စိုက္ခဲ့ပါလိမ့္ေနာ္။  တခ်ိဴ႕ေနရာမွာ ေညာင္မုတ္ဆိတ္ပင္ေတြ လမ္း၀ဲယာမွာ အကိုုင္းခ်င္းယွက္မိုးေနလိုက္တာ ေနေျပာက္မထိုးႏိုင္တဲ့ ျမစိမ္းေရာင္လိွဳဏ္ဂူကေလး လိုျဖစ္ေနတယ္။

 တေခါက္က ေရထားတာ ေညာင္ဦးကေန ေရနံေခ်ာင္း အထိ ၁၂၈ ပင္ရိွတယ္။  တခါတေလ မိုးၾကိဳးပစ္လို႕ ဒါမွမဟုတ္ အိုလြန္းလို႕ လဲက်ေသေနတဲ့ ေညာင္မုတ္ဆိတ္ပင္ေတြကိုေတြ႕ရရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ 

အေပၚပံုေတြက ဘုရားေဟာတဲ့ အနိစၥတရားကို သရုပ္ျပေနသလိုပဲေနာ္.....ေၾသာ္ “အိုျခင္း၊နာျခင္း၊ ေသျခင္း”  ဒီလမ္းကေလးမွာ ရွဳတတ္ရင္ တရားရတာပ....။

 ဒါကေတာ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနားက ေဂြးခ်ိဴဆိုတဲ့ရြာကေလးရဲ့ ရွဳခင္းပါ။  ေက်ာ္ဟိန္းနဲ႕  မင္းသမီး သိဂီၤထြန္း တို႕  “ပန္းျမိဳင္လယ္က ဥယ်ာဥ္မွဴး” ရုပ္ရွင္ရိုက္ခဲ့တဲ့ ရိုက္ကြင္းေနရာ လို႕ ဆိုပါတယ္။ ေရနည္းခ်ိန္မို႕  ရႊံ႕ေရာင္ထ ေနေပမဲ့ မိုးတြင္းအလယ္ဆို ေရျပင္ေဖြးေဖြးနဲ႕ သိပ္လွပါတယ္။

အားလံုးၾကားဖူးၾကမဲ့   “ေႏြဦးကာလ၊  ျမဴထေသာခါ....... ” အစခ်ီ ၀န္ၾကီးပေဒသရာဇာရဲ့ ထန္းတက္သမားဖြဲ႕ ကဗ်ာေလးကို   ျမင္ေယာင္မိေစပါတယ္။  သူကအဲဒီလိုအပင္မ်ိဴးတေန႕ကို ၂၀ ကေန အစိတ္ တက္ရပါသတဲ့။

ေဟာ- သူ ထန္းသီးေတြဆီ ေရာက္သြားျပီ။

ဇနီးက ဒီလို ျမဴအိုးေတြကို ျပင္ဆင္ရပါတယ္။

 “တေဆး” နည္းနည္းစီထည့္မွ ထန္းရည္ေကာင္းေကာင္းျဖစ္လာမယ္။  လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ပုဇြန္ဆိတ္ခုန္ေနတဲ့ ပင္က်ရည္ေလး တလီတာေလာက္ ေပးပါေနာ္.........။

အညာျမင္ကြင္းကို တူရြင္းေတာင္ေပၚကျမင္ရတဲ့  ျမကန္အလွနဲ႕   အဆံုးသတ္ပါရေစ....

မိုးစက္ပြင့္

အညာေျမအလွ

Mt. Poppa

Tamarind road in Pauk

MoHnyin Thanbuddhay Zedi

suset in Maungdaw

panoramic view of Maungdaw

Yenanchaung farmland 

ဟယ္ ေမာင္ေတာ ႏွစ္ပံုေတာ့ ေရာပါသြားတယ္... ဒါေပမဲ့ ျဖဳတ္ေတာ့ပါဘူး.....
 
မိုးစက္ပြင့္