မတ္လ တလလံုး ေျခေထာက္မွာ ေဗြေပါက္ေလသမ်ွ ဌာေနကို ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါျပီ။
ခရီးစဥ္သံုးခုအနက္ ရခိုင္ခရီးစဥ္ကို သူငယ္ခ်င္းတို႕ကို အရင္ဆံုး မ်ွေ၀ခ်င္ပါတယ္။
ဒီခရီးမွာ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာျပခ်င္တဲ့အေၾကာင္း က Air Mandalay က MAI ကို စတစ္ကာကပ္ျပီး ပ်ံသန္းေနတဲ့အေၾကာင္းပါ။ သူတို႕ေလယာဥ္က ျပင္ဆင္ေနလို႕ပါတဲ့။ နားလည္ေပးသင့္တယ္ပဲေျပာေျပာ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ခိုးလိုးခုလုၾကီးေပါ့။ စစ္ေတြေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့လည္း baggage ေတြက နာရီ၀က္မက ေလးဆဲ့ငါးမိနစ္ေလာက္နီးနီး အၾကာၾကီးေစာင့္ရလို႕ စိတ္မၾကည္။ ေတြးမိပါတယ္.... ကိုယ္ကပဲ သိ္ပ္ျပီး demanding ျဖစ္ေနေလသလားလို႕ ....။
စစ္ေတြျမိဳ႕လည္က “ကစၦပနဒီ“ ဆိုတဲ့ အမည္လွလွနဲ႕ ထမင္းဆိုင္ကေလးမွာ ေန႕လည္စာစားၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ စားေကာင္းခဲ့တာကေတာ့ ငရုပ္သီးစိမ္း ႏိုင္းခ်င္းနဲ႕ ျပည္ၾကီးငါးရခိုင္သုပ္ စပ္စပ္ကေလး။ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္မထားခဲ့ဘူး။ သူစိမ္းေတြ ၀ိုင္းထဲမွာ ရိွေနေတာ့ ရွက္လို႕ပါ။
စစ္ေတြ ဘူးသီးေတာင္ အျမန္ယာဥ္ စပိဘုတ္ေလးေပၚတက္လိုက္မွ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ဒီသံုးနာရီခရီးက ဘယ္ေလာက္စီးစီး ကိုယ့္အတြက္ မရိုးႏိုင္ပါေလ။ ကမ္းေဘး၀ဲယာကို ေငးရင္းေမာရင္ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ရင္း။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္အနည္းငယ္ကဆို ဒီျမစ္နဒီတေၾကာမွာ က်မ စုန္ဆန္ကူးသန္းခဲ့ဖူးတာေပါ့။ အခုေတာ့လည္း အလြမ္းေျပတေခါက္လို႕ ေျပာရေတာ့မွာပါဘဲ။ ပင္လယ္၀လို ေရျပင္က်ယ္မွာ ရြက္ေလွကေလးလႊင့္လို႕ ေအးေအးလူလူ ခရီးသြားေနၾကတဲ့သူေတြလည္း ရိွရဲ့။
အရိွန္ျပင္းျပင္းေမာင္းေနတဲ့ ဘုတ္ကေလးရဲ့ ေဘး၀ဲယာမွာ ေရစက္ေရမႊာေတြက တဖြားဖြားလြင့္လို႕။ လက္ဖ၀ါးနဲ႕ ထိေတြ႕လိုက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာပါ ေအးျမလန္းဆန္းသြားတယ္။ ဘုတ္ေနာက္ျမီးက ေရစီးေၾကာင္းေတြက ဧရာမ ေျမြျဖဴျဖဴၾကီးေတြလိုဘဲ။
တနာရီခြဲေလာက္ၾကာေတာ့ “ရေသ့ေတာင္“ ဆိုတဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။
