tag:blogger.com,1999:blog-89190825791945277202012-01-28T15:49:33.442+06:30မိုးစက္ပြင့္လြပ္လပ္ေပါ့ပါး စိတ္ေရာင္စံုပန္းပြင့္မ်ား အတြက္ အျပာေရာင္မိုးေရစက္ေလးမ်ား .....Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.comBlogger1931100tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-80033761113410891142012-01-25T13:57:00.007+06:302012-01-26T10:05:03.568+06:30ရွန္ဟိုင္းက သံမဏိႏွင္းဆီ ( Life and Death in Shanghai )-၄ ( ဇာတ္သိမ္း)<div style="color: #0b5394;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-LK3tInCFtGc/Tx-yoL1Jv8I/AAAAAAAAFKU/xHGpAuHE9IE/s1600/rose2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="135" src="http://2.bp.blogspot.com/-LK3tInCFtGc/Tx-yoL1Jv8I/AAAAAAAAFKU/xHGpAuHE9IE/s200/rose2.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><a href="http://www.flickr.com/search/?q=red+rose&f=hp#page=3" style="color: #999999;"> photo credit</a></b></span></div><span style="font-size: small;"><b>လြတ္ေျမာက္ျခင္း နဲ႕ အမွန္တရားရွာပံုေတာ္</b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အက်ဥ္းစခန္းမွာ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္လာလာတဲ့ ၁၉၇၁ခုႏွစ္ ေႏွာင္းပိုင္းမွာ ေျပာင္းလဲမွဳတခ်ိဴ႕ကို ၾကံဳရပါတယ္။ ပထမဦးဆံုးကေတာ့ အက်ဥ္းသားတိုင္း မဖတ္မေနရ ျပဌာန္းထားတဲ့ ေမာ္စီတံုးမွတ္စုစာအုပ္တိုေလးကို အားလံုးဆီက လာသိမ္းသြားျပီး ေရွ႕ဆံုး မိတ္ဆက္စာမ်က္ႏွာကို ဆုတ္ျဖဲျပီးမွ ျပန္ေပးခဲ့တာပါဘဲ။ သူမ ဆက္စပ္စဥ္းစားေနပါတယ္။ ဒီစာမ်က္ႏွာကို ေရးသားသူက ေမာ္ရဲ့ ညာလက္ရံုးလို႕ ေခၚႏိုင္တဲ့ ကာကြယ္ေရးအၾကီးအကဲ “လင္ေျပာင္“ ပါ။ ေမာ္ရဲ့ ဟိမ၀ႏၱာ ခ်ီးက်ဴးခန္းေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ဒီစာမ်က္ႏွာကို ဘာေၾကာင့္ ဆုတ္ပစ္ရပါသလဲ။ မၾကာခင္ပဲ သတင္းစာေတြမွာ လင္ေျပာင္ရဲ့ ပံုေတြကို မေဖၚျပေတာ့ပါဘူး။ ေဆာင္းပါးေတြက အမည္မေဖၚျပေပမဲ့ “အရင္းႏွီးဆံုး သစၥာေဖာက္” ေတြရဲ့ အေၾကာင္းကို ေရးသားလာၾကပါတယ္။ ၁၉၇၁ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁ရက္ေန႕ အမ်ိဴးသားေန႕မွာ ခါတိုင္းလို တီယန္အန္မင္ ရင္ျပင္မွာ ခ်ီတက္ပြဲ၊ ေၾကြးေၾကာ္ပြဲေတြ က်င္းပမေနဘဲ သတင္းစာမွာ ေမာ္ရဲ့ ဓါတ္ပံုတပံုကိုသာ ရိုးရိုးစင္းစင္း ေဖၚျပခဲ့ပါတယ္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ခါတိုင္းၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဆက္ဆံေလ႕ရိွတဲ့ အေစာင့္ေတြရဲ့ေလသံကလည္း မေပ်ာ့ေျပာင္းေပမဲ့ ပံုမွန္အေျခအေနနဲ႕ ေျပာဆိုတတ္လာပါတယ္။ တရုတ္ျပည္သူေတြက သူတို႕လို ၀န္ထမ္္းမ်ိဴးကို ရာသီအလုိက္ အေရာင္ေျပာင္းတတ္တဲ့ “ပုတ္သင္ညိဳေတြ” လို႕ ေခၚၾကပါတယ္။ ပါတီကခ်ေပးတဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း တေသြမတိမ္း ျပဳမူေနထိုင္တတ္ၾကလို႕ပါ။ သူမက ေဆာင္းရာသီအတြက္ အိပ္ယာခင္းနဲ႕ အေႏြးထည္ လဲလွယ္ခြင့္ျပဳဖို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာခဲ့ျပီမို႕ သူမရဲ့ အိပ္ယာခင္းနဲ႕ အေႏြးထည္ေတြက အေပါက္ဗရပြျဖစ္ေနပါျပီ။ ေခါင္းအံုးစြပ္ကလည္း လက္က အနာစည္းဖို႕ ဆုတ္ျဖဲအသံုးျပဳထားတာမို႕ တ၀က္သာ ရိွပါေတာ့တယ္။ ေထာင္က်စဥ္က သူမထံကသိမ္းဆည္းထားတဲ့ ေငြေၾကးအခ်ိဴ႕ရိွသည္မို႕ အဲဒီအထဲက ၀ယ္ခြင့္ျပဳဖို႕ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ သူတို႕က စဥ္းစားေပးမယ္ တဲ့။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ရက္အနည္းငယ္အတြင္း သူမဆီကို အထုပ္တထုပ္ေရာက္လာပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ လစဥ္ ေထာင္၀င္စာပို႕တဲ့ ၅ရက္ေန႕တိုင္း သမီးငယ္ကို ေမွ်ာ္ရင္း ေၾကကြဲေနက် ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပါတီ၀င္ သမီးငယ္ဟာ သစၥာေဖာက္လို႕ စြပ္စြဲခံရတဲ့ မိခင္ကို လာမေတြ႕ရဲတာျဖစ္မွာပါ လို႕ သူမ ေျဖသိမ့္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဒီအက်ဥ္းေထာင္ေျမကို သမီးလို ႏုနယ္တဲ့မိန္းကေလးတေယာက္ ေျခမခ်ျဖစ္တာဟာ ေကာင္းတဲ့အရာဘဲလို႕ စဥ္းစားရင္း ေနသားတက် ျဖစ္လာခဲ့ဘူးပါတယ္။ အထုပ္ကို ေျဖလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူမရင္ထဲကို သံသယအေတြးေတြ တလိပ္လိပ္ ၀င္ေရာက္လာေစခဲ့ပါတယ္။ သမီးရဲ့ အေႏြးထည္နဲ႕ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါက လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ကအတိုင္း မေျပာင္းမလဲ အသစ္စက္စက္။ ေရေႏြးမတ္ခြက္ရဲ့ အနားစြန္းေတြက အညိဳရစ္ေတြသန္းလို႕ လက္ဖက္ေျခာက္ဖတ္ေလးအစအနေတြပင္ ခြက္ေအာက္ေျခမွာ ကပ္လို႕ - တခါမွ မေဆးေၾကာဘဲပစ္ထားတဲ့အသြင္ ။ <i><span style="color: #351c75;">ဒါဆိုရင္ သမီးေလး ဒီေလာကမွာ သက္ရိွထင္ရွား ရိွမွ ရိွပါေသးရဲ့လား။</span></i> </span><span style="font-size: small;">သူမက အထုပ္လာပို႕တဲ့ အေစာင့္ကို သမီးရဲ့ ကံၾကမၼာနဲ႕ ပါတ္သက္ျပီး အဆက္မျပတ္ ေမးခြန္းထုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မသိပါ၊ မျမင္ပါ ဆိုတဲ့အေျဖကိုသာ ရရိွခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အခန္းထဲက အျမန္ထြက္သြားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ျဖတ္သြားသမ်ွ အေစာင့္ကို ေခၚေပမဲ့ ဘယ္သူမွ မလာေတာ့ပါဘူး။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သမီးအတြက္ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႕ မအိပ္ႏိုင္မစားႏိုင္ျဖစ္ျပီး ေနာက္တၾကိမ္ အၾကီးအက်ယ္ ဖ်ားပါတယ္။ သမီးဆီက စာတေစာင္ေစာင္ ယူလာေပးႏိုင္မလားလို႕ သူမက ေတာင္းဆိုေပမဲ့ စည္းကမ္းနဲ႕မကိုက္ညီဘူးဆိုျပီး ပယ္ခ် ခံရပါတယ္။ သူမက ေနာက္ဆံုး ဘုရားထံဆုေတာင္းရင္းသာ စိတ္ကို ေျဖသိမ့္ရပါတယ္။ သမီးသာမရိွခဲ့ရင္ သူမဘ၀က အဓိပၼါယ္မဲ့ေနေတာ့မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႕ကို ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့အတိုင္း ပင္ပန္းတၾကီး ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ေနရပါတယ္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">----------------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">၁၉၇၂ ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ သမၼတ နစ္ဆင္ တရုတ္ျပည္ကို လာလည္ပါတယ္။ ေမာ္စီတံုးနဲ႕ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္လက္ဆြဲ ႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္။ ေမာ္စီတံုးရဲ့ အိမ္မွာ ညစာတည္ခင္းပါတယ္။ သမၼတမျပန္ခင္မွာ ပူးတြဲေၾကျငာခ်က္တေစာင္ထုတ္ပါတယ္။ အေမရိကန္က တရုတ္ျပည္နဲ႕ တိုင္ေပဟာ တႏိုင္ငံတည္း ျဖစ္ေၾကာင္း အသိအမွတ္ျပဳတဲ့အခ်က္ပါ၀င္ပါတယ္။ ေဘက်င္းနဲ႕ ရွန္ဟိုင္း ခရီးတေလ်ွာက္လံုးကို လိုက္ပါရသူက ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ ခ်ဴအင္လိုင္း ျဖစ္ျပီး သူ႕ရဲ့ သံတမာန္စြမ္းရည္ေတြကို အားလံုးက ေလးစား အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရပါတယ္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">------------------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အက်ဥ္းေထာင္၀န္ထမ္းေတြဟာ အရင္လို စက္ရုပ္ဆန္ဆန္ မဟုတ္ၾကေတာ့ပါဘူး။ အသားဟငိးေတြလည္း ပံုမွန္ေက်ြးေမြးလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ဖိစီးမွဳေၾကာင့္ သူမရဲ့ က်မ္းမာေရးက ပိုလို႕သာ ဆိုးလာခဲ့ပါတယ္။ ေသြးေတြ အဆက္မျပတ္ဆင္းတဲ့အတြက္ သားဖြားမီးယပ္ဆရာ၀န္နဲ႕ ျပသတဲ့အခါ “သားအိမ္ကင္ဆာ“ လို႕ ေျပာပါတယ္။ စမ္းသပ္စစ္ေဆးမွဳေတြက ေစ့ေစ့စပ္စပ္မရိွတဲ့အျပင္ ဆရာ၀န္ကလည္း မည္ကာမတၱ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေရာဂါစြဲဆိုခ်က္ကို သူမကေတာ့ သိပ္အယံုအၾကည္ မရိွပါဘူး။ အေစာင့္ေတြကေတာ့ သူမကို သနားသလိုအၾကည့္ေတြနဲ႕ မၾကာခဏ ၾကည့္ၾကပါတယ္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">၁၉၇၃ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ရက္ေန႕မွာေတာ့ အက်ဥ္းတံခါးကို အေစာင့္တေယာက္က လာဖြင့္ပါတယ္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“အထုပ္ျပင္ပါ”</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ဘာျဖစ္လို႕လဲ“</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ အထုပ္ယူျပီးေတာ့သာ ထြက္ခဲ့ပါ“</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမ သိလုိက္ပါျပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရွားပါးတဲ့ တရားမ်ွတမွဳကို ရခဲ့ျပီ။ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ “အိမ္“ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးကို ေနာက္ဆံုးၾကည့္လိုက္သည္။ ေအးစက္တဲ့ သံလက္ထိပ္နဲ႕ စိတ္ေသာက ေရာက္စရာအျဖစ္ေတြက အသစ္တဖန္ ရင္ထဲကို ျပန္ေရာက္လာသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“ျမန္ျမန္ထြက္ခဲ့ပါ၊ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ဒီေလာက္ ေနျပီးလို႕ မ၀ေသးဘူးလား“</span> အေစာင့္က ေလာေဆာ္သည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမ ဆရာ၀န္နဲ႕ ထပ္ေတြ႕ရပါသည္။ လိုအပ္ေသာေဆးေတြကို ေပးျပီး အျပင္က ဆရာ၀န္နဲ႕ ဆက္ျပပါ တဲ့။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">” ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ခင္ဗ်ား မၾကာခင္လြတ္ေတာ့မယ္၊ ၀မ္းမသာဘူးလား”</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ အျပစ္မရိွတဲ့ လူတေယာက္အတြက္ ေျခာက္ႏွစ္ခြဲ ေထာင္ထဲမွာေနရတာဟာ ၀မ္းသာတဲ့လြတ္ေျမာက္မွဳ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ေဒါက္တာ“</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဆရာ၀န္က မၾကားဟန္ျပဳျပီး ဆက္ေျပာသည္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ခင္ဗ်ားအတြက္ တခုေတာ့ အၾကံေပးလိုက္ခ်င္တယ္။ လူတိုင္းခင္ဗ်ားလို ကံမေကာင္းၾကဘူး။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အက်ဥ္းသားထဲမွာ ခင္ဗ်ားေလာက္ ေခါင္းမာျပီး ေစာဒက သန္တဲ့သူမရိွဘူး။ ဒါေပမဲ့ အျပင္ေရာက္သြားရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဆင္ျခင္ပါ။ ရွန္ဟိုင္းဟာ ေတာ္လွန္ေရးမတိုင္ခင္က ရွန္ဟိုင္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ား ဒီကို ေနာက္တေခါက္ျပန္ေရာက္ခ်င္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ခဏေနေတာ့ သူ ထြက္သြားပါသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">-------------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ထြက္ခါနီးမွာ သူမရဲ့အထုပ္ိကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ရွာေဖြၾကသည္။ ေနာက္ျပီး ရံုးခန္းထဲကိုေခၚကာ သံုးသပ္ခ်က္တေစာင္ကို ဖတ္ျပသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="color: #783f04; font-size: small;">“ ............<i>.............. အဆိုပါ အမည္ရိွ ပုဂိၢဳလ္သည္ တိုင္းျပည္တြင္းမွ ဆန္ခြဲတမ္းကို ျပည္ပသို႕ဆက္သြယ္ေပးပို႕မွဳႏွင့္ လ်ွဴေရွာက္ခ်ီအား ေထာက္ခံေျပာဆိုမွဳတို႕အတြက္ အျပစ္ဒဏ္ ေျခာက္ႏွစ္ခြဲကို က်ခံျပီး ယခုအခါ အျပဳအမူမ်ား တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာသည့္အတြက္</i></span> <i><span style="color: #783f04; font-size: small;">လြတ္ေျမာက္ခြင့္ျပဳရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္”</span>......</i>.......</div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမက သူတို႕ကို ေဒါသျဖင့္ စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“က်မ ဒီသံုးသပ္ခ်က္ကို လက္မခံႏိုင္ဘူး။ အရင္ေျပာခဲ့သလိုဘဲ တႏိုင္ငံလံုးသိတဲ့ ဆန္ခြဲတမ္းကို အသစ္ေရာက္လာမဲ့ ၀န္ထမ္းကို အသိေပးတာ သက္သက္ဘဲ။ ေနာက္တခုကလဲ စြပ္စြဲခ်က္ သက္သက္ပဲ။ ဒီသံုးသပ္ခ်က္ကို က်မရဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ထဲ အပါမခံႏိုင္ဘူး။ ဒီလိုမ်ိဴးနဲ႕ေတာ့ ထြက္မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုသာဆိုရင္ေတာ့ က်မ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာဘဲ ျပန္ေနမယ္”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ရံုးခန္းထဲက လူၾကီးေတြ အၾကပ္ရိုက္သြားပါသည္။ </span><br /><span style="font-size: small;"> <span style="color: #741b47;"> </span></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“ေထာင္တဲကထြက္ဖို႕ ျငင္းဆန္တဲ့ အက်ဥ္းသားမ်ိဴး တခါမွ မေတြ႕ဖူးဘူး။ ခင္ဗ်ား အခုေျပာတာေတြကို အထက္ကို တင္ျပေပးမယ္။ အခုေတာ့ ဒီကေန ထြက္သြားပါ။ ဒီအက်ဥ္းစခန္းက လူအိုရံုမဟုတ္ဘူး”</span></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ က်မမွာ အျပစ္မရိွလို႕ လႊတ္တာပါလို႕ စာေရးျပီး ျပင္ေပးမွ ထြက္သြားပါမယ္”</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ခင္ဗ်ားေတာ္ေတာ္ ေျပာရခက္ပါလား။ အျပင္မွာ ခင္ဗ်ားမိသားစု ေစာင့္ေနတယ္”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">မိသားစု။ မိသားစုဆိုတာ သမီးကိုေျပာတာလား။ သမီးေလး ေမပင္း အျပင္မွာ ေစာင့္ေနတယ္ေပါ့။ ေတြ႕ခ်င္လိုက္တာ ၊ ေတြ႕ခ်င္လိုက္တာကြယ္။ </span><span style="font-size: small;">ခ်က္ခ်င္းပင္ အမ်ိဴးသမီးအေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး သူမကို ခ်ိဴင္းတဖက္စီက မျပီး အျပင္ကို ဆြဲထုတ္သြားေတာ့သည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အျပင္မွာ အျပာေရာင္ တကၠစီကေလးတစီးရပ္ထားျပိး မိန္းမပ်ိဴကေလးတေယာက္ ရပ္ေနတာ ေတြ႕ရသည္။ သူမ အေသအခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီမိန္းကေလး အရပ္က သမီးကေလး ေမပင္းေလာက္ မျမင့္မားပါ။ သမီးလိုခ်စ္ရတဲ့ မိန္းကေလး “ဟီယန္” ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့သည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဟီယန္က သူမကို တင္းတင္းဖက္ထားသည္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ေမပင္းေရာ ဟင္၊ ေမပင္း ဘယ္မွာလဲ”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေျပာလာမဲ့ အေျဖကို မၾကားရဲေပမဲ့ အားတင္းျပီး ေမးလိုက္သည္။ ဟီယန္က မေျဖဘဲ ပိုျပီး တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဖက္လိုက္သည္။ ကားေပၚမွာလည္း ႏွစ္ဦးသား တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ လိုက္ပါလာၾကသည္။ ကားက အုတ္တံတိုင္းကာရံျပီး က်ဥ္းေျမာင္းမည္းေမွာင္ေသာ သစ္သားဂိတ္၀ တခုေရွ႕မွာ ရပ္လိုက္သည္။ အာဏာပိုင္ေတြက သူမကို အစားေပးသည့္အိမ္ဟု ဟီယန္က ဆိုသည္။ သပ္ယပ္သန္႕ရွင္းမွဳအားနည္းေသာ အခန္းႏွစ္ခန္းပါ အိမ္ခန္းတြဲျဖစ္သည္။ ေအာက္ထပ္ကိုေတာ့ အျခားမိသားစုတစုက လာေနမည္။ မူလ လူဦးေရ ၄သန္းမွ ယခု ၁၀သန္းအထိ ထူထပ္လာေသာ ရွန္ဟိုင္းျမိဳ႕တြင္ အစိုးရက မိသားစုမ်ားကို အိမ္တအိမ္တည္းတြင္ စုေပါင္းေနထိုင္ေစျခင္းျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> အသက္ၾကီးၾကီး အေဒၚၾကီးတေယာက္ကို ဟီယန္က ငွားရမ္းေပးထားသည္။ သူမရဲ့ က်မ္းမာေရးေၾကာင့္ ခြင့္ျပဳျခင္းျဖစ္သည္။ သူမ ပိုင္ဆိုင္မွဳအားလံုးအနက္မွ ယြမ္ ၅၀၀၀ကို အသံုးစရိတ္ ျပန္ခ်ေပးထားသည္- တဲ့။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဟီယန္ဆီမွ ၾကားရသည္က စစ္ဦးစီးလင္ေျပာင္သည္ အေျခအေနမလွသည့္အတြက္ ရုရွကိုထြက္ေျပးရာမွ ေလယာဥ္ပ်က္က်ျပီး ေသဆံုးသြားသည္ -တဲ့။ လက္ရိွတြင္ ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ခ်ဴအင္လိုင္းက ေမာ္ျပီးလ်ွင္ နံပါတ္၂ ျဖစ္ေနသည္ -တဲ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေျခအေနအရပ္ရပ္ တိုးတက္လာျပီး သူမပင္ လြတ္ေျမာက္လာသည္ မဟုတ္လား။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“ကဲ - တို႕ေတြ ေမပင္းအေၾကာင္း ေျပာၾကရေအာင္” </span> သူမက ေတာင္းဆိုေတာ့ ဟီယန္က သူမ အေျခအေနကို ခံႏိုင္ရည္ရိွမရိွ အကဲခတ္ျပီး တလံုးခ်င္း ေျပာျပသည္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“က်မလည္း အဲဒီအခ်ိန္က ရွန္ဟိုင္းမွာ မရိွဘူး ေဒၚေဒၚ။ သိတဲ့အတိုင္း ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးစေတာ့ က်မ ဂီတတကၠသိုလ္က ဘြဲ႕ယူျပီးျပီးခ်င္း ၾသဂုတ္လမွာ ေမပင္းရဲ့ေမြးေန႕ကို လာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၆ ဒီဇင္ဘာလမွာ ေကြ႕ယန္က စိုက္ပ်ိဴးေရးေဒသမွာ လုပ္အားေပးရပါတယ္။ သိပ္မၾကာခင္ဘဲ ေမေမက စာေရးလာတယ္။ ေမပင္း သူ႕ကိုယ္သူ သတ္ေသသြားတယ္ -တဲ့”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ထဲက ျငင္းဆန္ရင္း က်မခႏၵာကိုယ္က ယိမ္းယိုင္သြားေတာ့ ဟီယန္က ေထြးေပြ႕လိုက္ပါသည္။ က်မတို႕ အတူတူ ငိုၾကသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဘာေၾကာင့္မ်ားတဲ့လဲကြယ္” “ ရုပ္ရွင္စတူဒီယိုက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသသူေတြရဲ့ စာရင္းဘဲထုတ္ျပန္တာပါ။ ဘာမွေတာ့ ရွင္းလင္းခ်က္ မေပးပါဘူးေဒၚေဒၚ”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သမီးလို ငယ္ရြယ္ျပီးတက္ၾကြတဲ့ မိန္းကေလးက ဘယ္ေတာ့မွ သတ္မေသပါဘူး။ ဒီျဖစ္ရပ္ကို အမွန္အတိုင္းေပၚေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္ လို႕ စိတ္ထဲက ခိုင္ခိုင္မာမာ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့သည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">-----------------------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေရခ်ိဴးခန္းထဲက မွန္မွာ သူစိမ္းမိန္းမတေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ေျခာက္ေသြ႕ မြဲျပာေနေသာဆံပင္မ်ား၊ </span>ေဟာက္ပက္ပက္ မ်က္လံုး<span style="font-size: small;">မ်ား ႏွင့္ အေရာင္အဆင္းမဲ့ေသာ မ်က္ႏွာတခု။ မွန္မၾကည့္ရတာ ေျခာက္ႏွစ္ခြဲ ရိွခဲ့ပါပေကာ။ အိမ္အကူအေဒၚၾကီးယူလာေသာ ေရေႏြးဗူး ေျခာက္ဗူးကုန္သည့္အထိ စိမ္ေျပနေျပ ေရခ်ိဴးပစ္လိုက္သည္။</span> </div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အိမ္ေဖာ္အေဒၚၾကီး (အာယီး)က ၾကက္သားစြပ္ျပဳတ္၊ ၀က္သားျပားေၾကာ္ႏွင့္ ေဂၚဖီရြက္ေၾကာ္တို႕ကို ဟီယန္တို႕ သားအမိႏွင့္အတူစားဖို႕ ျပင္ဆင္ေပးသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကင္းကြာေနသည့္ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားေပမင့္ စိတ္မၾကည္လင္တာေရာ သြားဖံုးနာတာေရာေၾကာင့္ မစားႏိုင္ပဲ အရည္ေသာက္မ်ားႏွင့္သာ တင္းတိမ္လိုက္သည္။ ဟီယန္တို႕ႏွင့္ သြားဖံုးကုရန္ သင့္ေတာ္သည့္ ဆရာ၀န္ရွာေပးမည္ဟု ဆိုသည္။ ေသြးဆင္းတာႏွင့္ပါတ္သက္၍ နာက်င္မွဳမခံစားရသည့္အတြက္ ကင္ဆာဟု သူမမထင္ေၾကာင္း၊ စိတ္ခ်ရသည့္ဆရာ၀န္ရွာေဖြရန္ အကူအညီေတာင္းလိုက္သည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ညခင္းေစာေစာမွာ သပ္ယပ္သန္႕ရွင္းသည့္ အိပ္ယာေပၚ လွဲခ်ျပီး အိပ္ဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္သည္။ ရင္ထဲက တင္းၾကပ္ဆို႕နင့္ေနသျဖင့္ အိပ္မရပါ။ ဟီယန္တို႕သားအမိေရွ႕တြင္ ျမိဳသိပ္ထားေသာခံစားမွဳမ်ားကို ဖြင့္ထုတ္လိုက္ေသာအခါ မ်က္လံုးထဲမွ မ်က္ရည္မ်ား တသြင္သြင္ စီးက်လာေတာ့သည္။</span></div><br /><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">------------------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">ေနာက္တေန႕နံနက္မွာ ရုပ္ရွင္စတူဒီယိုမွ လူႏွစ္ဦးလာျပီး ေမပင္း၏ ေသဆံုးမွဳကို အတည္ျပဳ ေျပာၾကားပါသည္။ </span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“က်မသမီး ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုဘယ္ပံု ေသဆံုးရသလဲဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိပါရေစ”</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">” ၁၉၆၇ ဇြန္လ ၁၆ရက္ေန႕မွာ နန္ကင္းလမ္းက ရွန္ဟိုင္းအားကစားအသင္း အေဆာက္အဦရဲ့ ကိုးထပ္ေျမာက္ ျပဴတင္းေပါက္က ခုန္ခ်ခဲ့တာပါ”</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“သူက ဘာလို႕ အဲဒီကို ေရာက္ေနရတာလဲ”</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕ေတြက စစ္ေမးစရာရိွလို႕ ေခၚသြားတာပါ”</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“ဘာအတြက္ အစစ္ခံရတာလဲ”</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“ဒါက အေရးမၾကီးပါဘူး“</span> ထိုသူက ေမးခြန္းကို လွီးလြႊဲလိုက္သည္။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">”အေရးၾကီးတာေပါ့ရွင္။ ဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ ေသခဲ့ရတာေလ”</span> သူမက ခိုင္မာစြာဆိုသည္။ </span><br /><br /><span style="font-size: small;"> သို႕ေသာ္ ထိုသူက လက္မခံပါ။ သူမေသဆံုးရမွဳကို ရုပ္ရွင္စတူဒီယိုက စံုစမ္းစစ္ေဆးခဲ့ပါသလား ဟု သူမက ဆက္ ေမးေသာအခါ ထိုစဥ္က သတ္ေသမွဳမ်ား တေန႕ကို တရာမက အလြန္မ်ားျပားသည့္အတြက္ မစံုစမ္း မစစ္ေဆးႏိုင္ပါ ဟုဆိုသည္။ သူမက ကိုယ့္စိတ္ကိုထိမ္းျပီး ဆက္ေမးပါသည္။</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“ ဥပေဒေၾကာင္းအရ သတ္ေသမွဳေတြကို ေဆးစစ္ခ်က္ယူျပီးမွ သျဂိႈလ္ရပါတယ္။ အဲဒီစစ္ခ်က္ကို က်ြန္မ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္”</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">ထိုသူက ေမပင္း၏ ေဆးစစ္ခ်က္ရိွမရိွ သူ မသိပါေၾကာင္း၊ ေျဖဆိုသည္။ ျပန္လိုသည့္အမူအယာျဖင့္ ထ ရပ္သည္။ လက္ထဲက စာရြက္စာတမ္းႏွင့္ စာအိတ္တခ်ိဴ႕ကို စားပြဲေပၚတင္ေပးသည္။ ေမပင္း၏ လစာေငြ၊ ေသဆံုးသူအတြက္ ေထာက္ပံ့ေငြ ႏွင့္ ေမပင္း၏ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္၊ အျခားစာရြက္အခ်ိဴ႕..။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">ဒိုင္ယာရီေလးကို သူမ မထိရဲ မကိုင္ရဲသလို ေငးၾကည့္ေနမိပါသည္..........။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">------------------------------------</span></span><br /><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">အိမ္မက္ထဲမွာ ေမပင္းကို ေသြးအိုင္ထဲမွာ ေခြေခြကေလးေတြ႕ရသည္။ နန္ကင္းလမ္းေပၚမွာ အသက္မဲ့ေနတဲ့ ေမပင္းရဲ့ ရုပ္ပံုလႊာ။ သူမ ၀မ္းနည္းထိတ္လန္႕စြာ အိပ္ယာမွ လန္႕ႏိုးလာခဲ့သည္။</span></span><br /><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"> </span></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ေမပင္း ေသဆံုးသည့္ေနရာဟု ဆိုေသာ နန္ကင္းလမ္းက အမ်ိဴးသားအားကစားအသင္းအေဆာက္အဦကို သြားၾကည့္ဖို႕ သူမ ဆံုးျဖတ္ထားသည္။ ရုတ္တရက္ၾကီး သြားလို႕ေတာ့မရ။ ဟီယန္ရဲ့အေမက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ မွာထားသည္။ အိမ္ေဖၚအေဒၚၾကီး အာယီး ကို မယံုပါနဲ႕ - တဲ့။ အိမ္မွ ေန႕စဥ္ လမ္းေလ်ွာက္ထြက္သည့္အေလ့အထ ကို အစျပဳသည္။ ျပန္လာတိုင္း အေဒၚၾကီးက ေသာက္ေရခပ္ေပးရင္း “ အေ၀းၾကီးေလ်ွာက္လိုက္တယ္ ထင္ပါရဲ့၊ မ်က္ႏွာေတြေတာင္ ရဲလို႕” စသျဖင့္ စကားဆိုတတ္ေပမဲ့ တေျဖးေျဖး က်င့္သားရသြားေတာ့ အထူးအဆန္းလုပ္ျပီး ထပ္မေမးေတာ့။ ႏွစ္ပါတ္ေက်ာ္ၾကာသည့္ ေန႕တေန႕တြင္ လမ္းေလ်ွာက္ထြက္ရင္း မွတ္တိုင္ကေန ဘတ္စ္ကားၾကပ္ၾကပ္စီးကာ နန္ကင္းလမ္းကို ထြက္ခဲ့သည္။ ဆင္းရမည့္မွတ္တိုင္မွာ လမ္းဆင္းေလ်ွာက္ျပီး ေဘးဘယ္ညာကို ၾကည့္ေတာ့ လူေတြ ဥဒဟိုသြားလာေနၾကသည္။ မည္သူမွ သူမကို ထူးထူးျခားျခားသတိမထားမိၾကပါ။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">အမ်ိဴးသားအားကစားအသင္း၏ ကိုးထပ္အခန္းကို ေမာ့ၾကည့္သည္။ နန္ကင္းလမ္းမဖက္တြင္ ကိုးထပ္ကို ထင္ထင္ရွားရွား မျမင္ရ။ ျမင္ရသည့္အျခားတဖက္မွၾကည့္ေတာ့ ျပဴတင္းေပါက္ကို သံတိုင္မ်ား ကာရံ ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ခုန္ခ်လိုသူတေယာက္အေနႏွင့္ ဒီသံတိုင္ၾကားမွ ခက္ခက္ခဲခဲ တိုးထြက္လို႕ ရႏိုင္မလားဆိုတာ အေ၀းကမို႕ မွန္းဆလို႕ မလြယ္ပါ။ သူမ ေလ်ွာက္သြားရင္း အေဆာက္အဦအ၀င္၀ အုတ္ခံုတေနရာမွာ ဇာပန္းထိုင္ထိုးေနေသာ အမ်ိဴးသမီးေလးတေယာက္ကို မိတ္ဖြဲ႕လိုက္သည္။ ေဘဂ်င္းမွ အလည္လာသူ အေဒၚၾကီးတဦးဟု မုသားသံုးျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မိတ္ဆက္လိုက္သည္။</span></span></div><br /><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“ </span><span style="font-size: small;">ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ကြယ္။ ၁၉၆၇ ေလာက္မွာ </span><span style="font-size: small;">ရုပ္ရွင္မင္းသမီးငယ္ေလးတေယာက္</span><span style="font-size: small;"> ဒီအေဆာက္အဦ အေပၚထပ္ ကေန ခုန္ခ်ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသသြားတယ္ဆို”</span></div><div style="color: #741b47;"><br /></div><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">မိန္းကေလးက မ်က္ခံုးေၾကာရံွဳ႕ျပီးစဥ္းစားသည္။</span></span><br /><br /><span style="color: #741b47; font-size: small;">“ အဲဒါ က်မတို႕ လင္မယား ရွန္ဟိုင္းေရာက္ျပီး ေနာက္တႏွစ္ပဲ။ က်မတို႕က ဒီနားမွာဘဲ ေနေနၾကတာေလ။ အင္း- အဲဒီလိုမ်ိဴး အျဖစ္အပ်က္ မၾကားမိလိုက္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဒီအေဆာက္အဦးၾကီးျပင္ဖို႕ ျငမ္းေတြ ပါတ္ပါတ္လည္ ထိုးထားတာေလ။ ျပင္လို႕မျပီးခင္ကို အလုပ္သမားေတြ လက္စမသတ္ဘဲ ဒီအတိုင္း ပစ္ထားခဲ့ၾကတာ </span><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><span style="color: #741b47;">အၾကာၾကီးပါဘဲ။ </span>”</span></span><br /><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">နန္ကင္းလမ္းက ျပန္လာျပီးေနာက္ပိုင္း သူမရဲ့ အိမ္မက္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားျပန္သည္။ ရိုက္ႏွက္ ထုေထာင္းမွဳေၾကာင့္ အညိုအမဲ စြဲေနေသာ၊ ခႏၵာကိုယ့္အႏွံ႕ ေသြးစလိမ္းက်ံေနေသာ ေမပင္းကို ျမင္ရျပန္သည္။ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"></span></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">-----------------------------------</span></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><span style="font-size: large;"><span style="color: #741b47;">“သခင္မ၊ သခင္မ ”</span></span></span></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"></span></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">တေန႕ ေတာ့ လမ္းေလ်ာက္ထြက္လာရင္း ေခၚသံတခုၾကားရသည္။ ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးရဲ့ အက်ိဴးဆက္ေၾကာင့္ ဒီအေခၚအေ၀ၚကိုပင္ အံ့ၾသထူးဆန္းေနမိသည္။ မိမိကို ေခၚမည္လို႕လည္း လံုး၀ ထင္မထား။ အေျပးကေလးလိုက္လာသူ အနားေရာက္ေတာ့မွ မိမိအရင္အိမ္က ဥယ်ာဥ္မွဳး ေဟာင္းျဖစ္ေနသည္။ သူမရဲ့ေက်းဇူးရွင္။ အဖမ္းခံရမဲ့ညက သူ႕ကိုလခႏွင့္ဆုေၾကးေပးဖို႕ ေငြေတြ အိတ္ကပ္ထဲ ပါလာခဲ့တာမို႕ ေထာင္ထဲမွာ လိုအပ္သည့္ပစၥည္းေလးေတြ အေတာ္အသင့္ ၀ယ္ႏိုင္ခဲ့သည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">လာလည္ဖို႕ အိမ္လိပ္စာေပးလိုက္သည္။ သူ႕ကိုလည္း တင္ေနသည့္ ထိုအေၾကြးျပန္ဆပ္ဖို႕ရိွသည္။ အျခား အိမ္ေတာ္ထိန္းေတြရဲ့ အေျခအေနကို ေမးျမန္းလိုက္သည္။ ေနာက္ျပီး တခ်ိန္က ေမပင္းရဲ့ခ်စ္သူ ဆြန္ကိုင္းကိုေတြ႕ရင္ ေပးဖို႕ သူမရဲ့လိပ္စာကို ေပးလိုက္သည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">အိမ္ေဖၚေဟာင္း ေလာင္ေခ်ာင္ႏွင့္ေတြ႕ေသာအခါ သူမ သံသယက ပိုခိုင္မာသြားသည္။ သူမကို ဖမ္းသြားျပီးေနာက္ပိုင္း ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြက ေမပင္းကို အျခားအိမ္တအိမ္မွာ ေျပာင္းေရႊ႕ ေနေစသည္ တဲ့။ သူမကို အဲဒီအိမ္မွာဘဲ ျပည္သူ႕စစ္အဖြဲ႕ေတြ ညၾကီးမင္းၾကီး လာေခၚ သြားသည္ဟု ၾကားမိေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ အဲဒီအိမ္ကို ကိုယ္တိုင္ သြားျပီးစံုစမ္းဖို႕ေတာ့ သူမက အားမေပး။ သူတို႕အားလံုးကို ထုတ္မေျပာဖို႕ ပိတ္ထားျပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခုအခ်ိန္မွာ ေမပင္းအေၾကာင္း ေမးလားျမန္းလားလုပ္တာက န်န္ခ်န္းအတြက္ အႏၱရာယ္ၾကီးေၾကာင္း ေျပာပါသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ရက္အေတာ္ၾကာေသာအခါ ဆြန္ကိုင္းက သူမဆီ ေရာက္လာပါသည္။ ေမပင္းသာရိွခဲ့လ်ွင္ သည္လူေခ်ာကေလးက သူမ၏ သမက္ကေလး ျဖစ္ေနေလာက္ေပျပီ။ ဆြန္ကိုင္းက ေမပင္းအေၾကာင္း သူသိသမ်ွ ေျပာျပသည္။ သူမကို ဖမ္းဆီးသြားျပီး တေယာက္တည္းက်န္ခဲ့သည့္ေမပင္းကို သူႏွင့္သူ႕မိသားစုက လက္ထပ္ျပီး အိမ္မွာေခၚထားလိုေပမဲ့ ေမပင္းက လက္မခံ။ <i><span style="color: #741b47;">“အေမမရိွဘဲ က်ြန္မ လက္မထပ္ႏိုင္ဘူး၊ အျပစ္မရိွတဲ့ ေမေမ မၾကာခင္ ျပန္လြတ္လာမွာပါ” </span></i>တဲ့။ သူတို႕အားလံုး ဒီအျဖစ္အပ်က္ၾကီးက တႏွစ္ေလာက္မၾကာခင္ ျပီးဆံုးသြားမယ္လို႕ ထင္ခဲ့ပါသည္။ အခုေတာ့ ေမပင္းကို သူတို႕ ဆံုးရံွဳးခဲ့ၾကသည္။ ဆြန္ကိုင္းက သူမေရွ႕ေမွာက္မွာ ငိုေၾကြးခဲ့ပါသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">------------------------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ျပင္ပမွာ ႏိုင္ငံေရးမုန္တိုင္းက ထန္ေနဆဲ။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">မဒမ္ခ်န္ခ်င္းေခါင္းေဆာင္ေသာ ေလးဦးဂိုဏ္းက ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ ခ်ဴအင္လိုင္းႏွင့္ ဒူ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ တိန္႕ေရွာင္ဖိန္ကို တဖက္လွည့္ႏွင့္ တိုက္ခိုက္ဖို႕ၾကိဳးစားေနၾကသည္။ နာမက်န္းျဖစ္ေနေသာ ေမာ္စီတံုးကြယ္လြန္လ်င္ ခ်န္ခ်င္းက ထုိေနရာကို ရယူဖို႕အထိရည္မွန္းခ်က္ထားသည္။ ခ်ဴအင္လိုင္းက သူမဘ၀တက္လမ္းအတြက္ အဓိက အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနသည္။ သို႕ရာတြင္ ခ်ဴ က လိမၼာပါးနပ္သျဖင့္ လ်ွဴေရွာက္ခ်ီလို ေမာ္လမ္းစဥ္ကို တိုက္ရိုက္မေ၀ဖန္၊ သူလုပ္စရာရိွသည္ကို ေခါင္းေအးေအးျဖင့္ လုပ္ကိုင္သျဖင့္ ပ ထုတ္ဖို႕ အကြက္ရွာမရႏိုင္ေသး။ ခ်ဴ၏ တာ၀န္က ေမာ္လမ္းစဥ္ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးေၾကာင့္ နစ္နာပ်က္စီးမွဳမ်ားကို နည္းႏိုင္သမ်ွနည္းေအာင္ ကာကြယ္ဖို႕၊ ျပဳျပင္ဖို႕ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ ခ်ဴ သည္ ကင္ဆာေရာဂါခံစားေနရသျဖင့္ ေဆးကုသမွဳခံယူူေနရသည္ဟု သိုးသိုးသန္႕သန္႕ၾကားသည္။ အကြက္ေခ်ာင္းေနေသာ ခ်န္ခ်င္းတို႕လူသိုက္ကို မေထာက္ခံသည့္ ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ားက ခ်ဴအင္လိုင္း၏ လက္ေထာက္ တိန္႕ေရွာင္ဖိန္ကို ဆက္ခံဖို႕ လိုလားလ်က္ ရိွၾကသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"> </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ေနာက္ပိုင္းမွ ျပန္လည္သိရိွရသည္မွာ ႏိုင္ငံျခားစီးပြားေရးျမွဳပ္ႏွံမွဳကို လိုလားေသာ ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ ခ်ဴအင္လိုင္းကို ဦးတည္တိုက္ခိုက္ရန္အတြက္ ခ်န္ခ်င္းတို႕အုပ္စုက သူမအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံျခားကုမၼဏီ အၾကီးအကဲမ်ား၊၀န္ထမ္းမ်ားကို သူလ်ိဴမ်ား၊ သစၥာေဖာက္မ်ား ဆိုသည့္ စြဲခ်က္ျဖင့္ အတင္းအၾကပ္ ဖမ္းဆီး ၀န္ခံေစခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">--------------------------------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ သူမက ေက်ာင္းသားအခ်ိဴ႕ကို အိမ္မွာ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးပါသည္။ အဲဒီအထဲမွာ ထူးျခားေသာ ေက်ာင္းသားလူငယ္ကေလးတဦးရိွသည္။ သူ႕နာမည္က တားဒဲ့ ၊ ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ေျပာတတ္ေပမဲ့ ထက္ျမက္ေသာဥာဏ္ရည္ႏွင့္ အဂၤလိပ္စာ ထူးခ်ြန္သည္။ အလုပ္လက္မဲ့ဟု သူ႕ကိုယ္သူေျပာသည္။ သူက အျမဲတမ္း အေၾကာင္းမရိွ အေၾကာင္းရွာျပီး သူမဆီကို ရွားပါးေသာ စားစရာ လက္ေဆာင္ေတြ ယူလာေပးတတ္သည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">အိ္မ္ေအာက္ထပ္မွ မိသားစုကလည္း ထူးထူးဆန္းဆန္းျပဳမူေလ႕ရိွသည္။ အိမ္ရွင္မၾကီးက သူမအခန္းကို ဧည့္သည္ လာတိုင္း မေယာင္မလည္ႏွင့္ ခိုးနားေထာင္တတ္သည္။ ေျမးျဖစ္သူက သူမအျပင္ထြက္တိုင္း အေပၚထပ္သို႕တက္လာျပီး ဟိုပစၥည္းယူ သည္ပစၥည္း ရွာေဖြယူငင္ျခင္း၊ မီးဖိုေခ်ာင္က အစားအေသာက္မ်ားကို မသိမသာ ႏိွဳက္စားျခင္း တို႕ျပဳတတ္သည္။ သူမက အဖြားျဖစ္သူကို တိုင္တန္းေသာအခါ အိမ္ရွင္မၾကီးက ေနာက္တခါမျဖစ္ေစရဟု ကတိေပးသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အရင္လိုပဲ ၾကံဳေတြ႕ျမဲပင္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">အက်ဥ္းေထာင္က လြတ္လာေပမဲ့ သူမကို ေနာက္ေယာင္ခံ ေစာင့္ၾကည့္ေနသူ အမ်ားအျပားရိွေၾကာင္း န်န္ခ်န္းသိသည္။ သို႕ရာတြင္ အိမ္ေဖၚအေဒၚၾကီး၊ ထူးျခားေသာ အဂၤလိပ္စာေက်ာင္းသား၊ ေအာက္ထပ္က မိသားစုမ်ားသာမက ေနာက္ဆံုး ဟီယန္၏အေမ သူမငယ္သူငယ္ခ်င္းကိုယ္တိုင္ သတင္းေပးတာ၀န္ မျဖစ္မေန ထမ္းေဆာင္ေနရေၾကာင္း ရိပ္မိသိရိွလာရေသာအခါ အလြန္ေၾကကြဲ ၀မ္းနည္းရပါသည္။ သူမ၏ ေဆြမ်ိဴးသားခ်င္းမ်ားကလည္း ( ယခင္ သူမေထာင္က်စဥ္ကလည္း သူတို႕ကို သီးသန္႕ေခၚယူ စစ္ေဆးေမးျမန္းကို ၾကံဳခဲ့ရဖူးသျဖင့္) ယခုအခါ လာေရာက္ မဆက္သြယ္ၾကပါ။ အထီးက်န္ေနေသာ သူမသည္ တရုတ္ျပည္ကို စြန္႕ခြာျပီး အျခားေနရာတခုခုမွာ လြပ္လြပ္လပ္လပ္ ေနထိုင္လိုေသာစိတ္ဆႏၵသာ ျပင္းထန္ေနခဲ့ပါသည္။ သို႕ရာတြင္ သူမ၏ သမီးကေလးအတြက္ ျဖစ္ရပ္မွန္ေဖၚထုတ္ဖို႕ တာ၀န္တရပ္ က်န္ရိွေနေသးသည္ မဟုတ္လား။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">------------------------------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">သူမသည္ ပါတ္၀န္းက်င္က ေစာ္ကားေမာ္ကား တိုက္ခိုက္မွဳမ်ားကို ရိွသမ်ွအားႏွင့္ တြန္းလွန္ေနရဆဲပင္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">အိမ္ေရွ႕ ဂိတ္၀တြင္ တေယာက္ေယာက္က “ မာနၾကီးတဲ့ အရင္းရွင္နယ္ခ်ဲ႕ေနာက္လိုက္ေခြး” ဟုေရးသြားသည္။ အိမ္ေဖၚအေဒၚၾကီးက ေရစို၀တ္ျဖင့္ သုတ္ဖ်က္ပစ္ရန္ျပင္သည္။ သူမက တားသည္။ <i><span style="color: #741b47;">“ေနပါေစ- အားယီ၊ အဲဒီလိုအေရးခံရတာ က်ြန္မတေယာက္ထဲမဟုတ္တဲ့အတြက္ ရိုးေနပါျပီ”</span></i></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">မနက္ပိုင္း လမ္းေလ်ာက္ထြက္တိုင္း ကေလးအုပ္စုတစုက လမ္းထိပ္မွေစာင့္၍ ေလွာင္ေျပာင္ သေရာ္ၾကသည္။ သူမ အခ်ိန္ကို အမ်ိဴးမ်ိဴးေျပာင္း၍ လမ္ေလ်ွာက္ေပမဲ့ သူတို႕က အျမဲရိွေနသည္။ ေနာက္ဆံုးသူမက ဥေပကၡာျပဳျပီး လမ္းကို ေလ်ာက္ျမဲ ေလ်ာက္ဆဲပင္။ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ထိုလမ္းထိပ္ကိုေရာက္တိုင္း မလွမ္းမကမ္းတြင္ လူတေယာက္ စက္ဘီးႏွင့္ရပ္ေနတာ ေတြ႕ရျပီး ကေလးေတြ ေလွာင္ေျပာင္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ စက္ဘီးကို နင္းျပီးထြက္သြားတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျမင္ရသည္။ ထိုလူကို သူမ မွတ္ထားလိုက္သည္။ အသက္သံုးဆယ္ခန္႕၊ ဆံပင္နက္နက္ထူထူ၊ သူ႕စက္ဘီးထိုင္ခံုစြပ္က အ၀ါေရာင္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ေနာက္ထပ္ သူမဆီကို မျမင္ဖူးသည့္ ဧည့္သည္ေတြ တဖြဲဖြဲေရာက္လာတတ္သည္။ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ ေမပင္း၏ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ ဟုဆိုသည္။ သူတို႕အားလံုး၏ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္က သူမ၏ ပါတီအေပၚ လက္ရွိသေဘာထားႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ေထာက္လွမ္းျပီး သတင္းပို႕ရန္ျဖစ္သည္။ သူမကို ျပန္လည္ဖမ္းဆီးႏိုင္ရန္ “ေထာင္ေခ်ာက္” ဆင္ၾကျခင္းပင္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">တေယာက္ကဆိုလ်ွင္ ေမပင္းႏွင့္ ေက်းရြာလုပ္အားေပးစခန္းမွာ ခင္ခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။ သူမက ေမပင္း၏ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းအမည္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ သူသိသည္ဟု ဆိုသည္။ အုပ္စုဓါတ္ပံုထဲတြင္ ေထာက္ျပခိုင္းေသာအခါ လြဲမွားစြာ ျပသည္။ သူမက ျပံဳးေနေသာအခါ သူ႕ကိုယ္သူ မွန္သည္ဟု ယူဆျပီး အားတက္သေရာ ဆက္ေျပာသည္။ ေမပင္း၏ လူသတ္မွဳကို ေဖၚထုတ္ခ်င္ပါသည္ -တဲ့။ သူမက <i><span style="color: #741b47;">“ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အစိုးရက တာ၀န္ယူေဖၚထုတ္ပါလိမ္႕မယ္။ အေဒၚေစာင့္ႏိုင္ပါတယ္” </span></i>ဟုေျပာေသာအခါ သူက လက္မခံ။ န်န္ခ်န္းက ေနာက္ဆံုး စဥ္းစားပါဦးမယ္။ လိုအပ္ရင္ဖံုးဆက္ဖို႕ ထားခဲ့ပါ။ လိပ္စာကတ္လည္းေပးခဲ့ပါ လို႕ေျပာေသာအခါ သူ႕လိပ္စာကတ္ကို မျပခ်င္ပါ။ <i><span style="color: #741b47;">“လိပ္စာကတ္ေလးရိွမွ တေယာက္ကို တေယာက္ ယံုၾကည္လို႕ ရမွာေပါ့“</span></i> လို႕ ေျပာေသာအခါ သူကျပလာသည္။ သူ႕ စက္ရံုအလုပ္သမားကတ္တြင္ “ လ်ိဴ႕၀ွက္” တံုးထုထားသျဖင့္ န်န္ခ်န္းက အေတြ႕အၾကံဳအရ တန္းသိလိုက္သည္။ သူသည္ အစိုးရလက္နက္စက္ရံုက အလုပ္သမားတဦး။ သူမက အိမ္ေဖၚအေဒၚၾကီးကို သက္ေသေခၚျပီး ထိုလူငယ္ကို ေျပာလိုက္သည္။ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><i><span style="font-size: small;">“မင္း - ေနာက္ကို ဒီအိမ္ကိုထပ္မလာခဲ့ပါနဲ႕၊ ပါတီ၀င္တေယာက္အေနနဲ႕ တို႕လို “အျပစ္ရိွတယ္လို႕ စြပ္စြဲခံထားဖူးသူ” တေယာက္နဲ႕ အခုလိုစကားေတြေျပာတာ မင္းအတြက္ အလြန္အႏၱရာယ္ၾကီးပါတယ္။ ျပန္ေရာက္ရင္ ၀န္ခံခ်က္ ေပးလိုက္ပါ၊ အေဒၚၾကီး- သူ႕ကို ေနာက္ တံခါးမဖြင့္ေပးပါနဲ႕” </span></i></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">သူမအိမ္ေရွ႕တြင္ “ <span style="color: #cc0000;">က်န္းမာေရးအေျခအေနအရ ၾကိဳတင္ခ်ိန္းဆိုထားသူမွအပ ေတြ႕ဆံုျခင္းမျပဳႏိုင္ပါ</span>” ဟု လက္မွတ္ေရးထိုး စာတန္းဆြဲထားလိုက္သည္။ ပထမတၾကိမ္တြင္ ဆိုင္းဘုတ္ကို မည္သူမွန္းမသိ ဖ်က္ဆီးသြားရာ သူမက ရဲကိုသြားျပီး တိုင္ၾကားလိုက္သည္။ သူမႏွင့္ ခင္မင္ေသာ ရဲမွဴးကို အေၾကာင္းၾကားျပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ဖ်က္ဆီးလည္းမခံရေတာ့၊ ဧည့္စိမ္းမ်ားလည္း မလာေတာ့။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">သူမ၏ အထူးတပည့္ ျဖစ္သူ တားဒဲ့ က မွတ္ခ်က္ခ်သည္။ <i><span style="color: #741b47;">“ ဆရာမဟာ က်ြန္ေတာ့္အေပၚ အေမေလာက္ကို ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တခုေတာ့ေျပာခ်င္တယ္။ တခ်ိဴ႕ကိစၥေတြကို သူ႕ဖာသာသူ လႊတ္ထားလိုက္ပါ။ သူတို႕ေျခလွမ္းကို ကိုယ္ကၾကိဳသိေနတာမ်ိဴး၊ ျပန္ျပီးတိုက္ခိုက္တာမ်ိဴးကို “သူတို႕”က သိပ္နာက်ည္းတယ္၊ ဆရာမကို ဒုကၡမေရာက္ေရာက္ေအာင္ တိုးျပီးၾကံစည္ၾကလိမ့္မယ္” </span></i> တဲ့။ “သူတို႕”ဆိုတာ ဘယ္သူေတြလဲဟု သူက တိတိက်က် ထုတ္မေျပာပါ။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">တားဒဲ့ေျပာတာ မွန္သည္ဟု ဆိုရမည္။ ရက္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ သူမလမ္းေလ်ွာက္ေနစဥ္ လူရွဳပ္ေသာ လမ္းမတေနရာအေရာက္ ေနာက္ေက်ာမွ စက္ဘီးတစီးက ၀င္တိုက္ျပီး နင္းေျပးသြားသည္။ မ်က္ျမင္ေတြ႕လိုက္သူက စက္ဘီးသမား၏ ပံုပန္းသြင္ျပင္ကို ျပန္ေျပာျပေသာအခါ ထိုလူက ဆံပင္နက္နက္ထူထူ၊ စက္ဘီးထိုင္ခံုစြပ္က အ၀ါေရာင္ - တဲ့။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">----------------------------------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">တီးတိုးသတင္းေတြ ၾကားရျပန္သည္။ ေသအံ့မူးမူး ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ ခ်ဴအင္လိုင္းကို ေဆးရံုမွာ ေမာ္စီတံုးက သြားေတြ႕သည္တဲ့။ ခ်ဴအင္လိုင္းက သူ႕ကိုဆက္ခံသူအျဖစ္ တိန္ေရွာင့္ဖိန္ကို ေရြးပါဟု ေျပာသည္တဲ့။ ေမာ္စီတံုးက အသံတိုးလြန္းလို႕ မၾကားရေလဟန္ ေဆာင္ေနသည္- တဲ့။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"> ခ်ဴအင္လိုင္းကြယ္လြန္ေတာ့ တိုင္းျပည္ထဲက လူေတြအားလံုးနီးပါး ၀မ္းပန္းတနည္း ျဖစ္ၾကသည္။ အေလာင္းကို ၾကိဳဆိုၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ ခ်ဴအင္လိုင္းသည္ တရုပ္ျပည္အတြက္ သူတတ္ႏိုင္သမ်ွ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္ေပးသြားခဲ့သူ။ သူႏွင့္သူ႕ဇနီးတြင္ ကေလးမရိွပါ။ နီးစပ္သူမ်ားက ဇနီးငယ္ငယ္ထပ္ယူျပီး မ်ိဴးဆက္ခ်န္ခဲ့ဖို႕ အၾကံေပးေသာအခါ သူက ေျပာပါသည္ <i><span style="color: #741b47;">“တရုပ္ျပည္ထဲက ကေလးေတြအားလံုးဟာ က်ြန္ေတာ့္ကေလးေတြခ်ည္းပါဘဲ</span></i>” တဲ့။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ခ်ဴအင္လိုင္း၏ မေသမီဆႏၵက သူ႕အရိုးျပာကို ႏိုင္ငံအႏွံ႕ ျဖန္႕က်ဲရန္ျဖစ္သည္။ ယင္းစကားကိုပင္ မဒမ္ခ်န္ခ်င္းတို႕အုပ္စု၀င္ေဟာင္းမ်ား ျမွဳပ္ႏွံေလ႕ရိွေသာ “ျမင့္ျမတ္သည့္ေတာင္ကုန္း” ေပၚတြင္ သူတို႕ႏွင့္အတူယွဥ္တြဲ မေနလို၍ေပလားဟု ထင္ျမင္ခ်က္ေပးသူမ်ားရိွသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">မဒမ္ခ်န္ခ်င္း၏ ရုပ္ပံုမ်ားက သတင္းစားမ်ားတြင္ ပို၍ေနရာယူလာသလို သူမကို မလိုလားသူမ်ားက သူမ၏ အတြင္းေရးသတင္းမ်ား၊ အရွဳပ္ေတာ္ပံုမ်ား၊ အပုပ္နံ႕မ်ားကို တီးတိုးျဖန္႕က်က္ ေျပာဆိုလာေနၾကပါသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">-------------------------------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">သူမ၏ အိမ္ေရွ႕တြင္ ဥယ်ာဥ္မွဳးေဟာင္း၏ ကူညီစီမံေပးမွဳျဖင့္ ႏွင္းဆီခင္းမ်ား၊ ပန္းအလွပင္ကေလးမ်ားျဖင့္ သာေတာင့္သာယာ ျဖစ္ေနေပျပီ။ ေအာက္ထပ္က အေဒၚၾကီးကေတာ့ သူပိုင္ေသာ ဥယ်ာဥ္တျခမ္းကို ဘာပင္မွ မစိုက္ပါနဲ႕။ ဥကၠဌၾကီး“ေမာ္”က မၾကိဳက္ဘူးတဲ့။ ခက္ပဲခက္ရခ်ည့္။ သူမရဲ့ က်န္းမာေရးလည္း တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာျပီး အသားအေရေတြ ျပည့္လာသည္ ( ေထာင္ကထြက္ခါစက ၈၅ေပါင္သာရိွသည္၊ ေထာင္ထဲမ၀င္မီက ၁၁၅ေပါင္ျဖစ္သည္)။ မူလက ညစ္ပတ္ေပေရေနေသာ အိမ္ခန္းနံရံေတြကိုလည္း ခင္မင္သူ လူငယ္ေလးမ်ားက လာျပီး ေဆးသုတ္ေပးထားသျဖင့္ ၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ရိွေနပါသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">------ တေယာက္ကေတာ့ ပံုမွန္လည္ပတ္ျမဲ။ န်န္ခ်န္းက သူ႕ကို ျပည္သူ႕စစ္အဖြဲ႕၀င္မွန္းသိေပမင့္ ျမိဳသိပ္ထားသည္။ တခါတရံ စာသင္အျပီး အတူတူခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾကသည္။ သူမက သူ႕ကို မသိမသာ အသံုးခ်ခဲ့ဖူးပါသည္- အထူးသျဖင့္ ပါတီပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ အဖြဲမ်ားကို သူမေပးလိုေသာ သတင္းစကား အခ်က္အလက္မ်ားကို တပည့္ငယ္ကို မသိမသာ ေျပာလိုက္ရံုပင္။ တေန႕တျခား ရင္းႏွီးခင္မင္လာသည့္ သူမ၏ တပည့္ကေလးက ေနာက္ဆံုး သူ႕ဇာတိအမွန္ကို ဖြင့္ေျပာ လာသည္။ သူ လက္ထပ္ေတာ့မွာျဖစ္၍ လက္ရိွအလုပ္ကို စြန္႕ခြာေတာ့မည္ - တဲ့။ သူဟာ အေရးမပါတဲ့ သတင္းေပးတေယာက္ပါ- တဲ့။ သူ႕ဆီကေန ေမပင္းနဲ႕ပါတ္သက္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္တခ်ိဴ႕ ထပ္ရခဲ့ပါသည္။ ေမပင္းကို ျပည္သူ႕စစ္အဖြဲ႕က သူမမိခင္ကို ကိုယ္တိုင္ရံွဳ႕ခ်ဖို႕ဖိအားေပးရန္ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။ ေမပင္းက လက္မခံခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုး လက္လြန္ကာ ေသဆံုးသြားရျခင္းဟူ၍ ပင္။ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">------------------------------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ေမာ္စီတံုးကြယ္လြန္ခဲ့ျပီ။ ေထာင္ထဲမွာေနစဥ္က သူမအျမဲ ေမ်ွာ္လင့္ဆုေတာင္းခဲ့ေသာအရာ။ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ပါတီတြင္း အကြဲအျပဲမ်ားက ပိုဆိုးလာသည္။ ခ်န္ခ်င္းတို႕က တိန္႕ေရွာင္ပင္းကို ေနရာခ်ထားလိုက္သည္။ ဟြာကိုဖုန္းက ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာသည္။ ဟြာကိုဖုန္းသည္ အေတြ႕အၾကံဳႏုနယ္သူ၊ အင္အားအခိုင္အမာ ရိွသူေတာ့မဟုတ္။ သို႕ရာတြင္ တခုေတာ့ ကတိျပဳသည္။ ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးအတြင္း မမ်ွတမွဳခံစားခဲ့ရသူမ်ားအတြက္ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးမည္။ တိုင္ၾကားမွဳေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ ေပၚေပါက္လာသည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ မဒမ္ခ်န္ခ်င္း၏ ေလးဦးဂိုဏ္း ဖမ္းဆီးထိမ္းသိမ္းခံရျပီး တိန္႕ေရွာင္ပင္းတေယာက္ ႏိုင္ငံေရး ေရွ႕မ်က္ႏွာစာကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">န်န္ခ်န္းက အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ေတြဆီ သူမ၏ သမီးငယ္ ေသဆံုးမွဳကို စံုစမ္းစစ္ေဆးေပးပါရန္ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">အဆက္မျပတ္ စာေရးသားေတာင္းဆိုသည္။ တခါေသာ္ အစိုးရအရာရိွတဦး သူမဆီေရာက္လာသည္။ သူက ေျပာပါသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>“ ခင္ဗ်ားသိေအာင္ေျပာမယ္။ ရွန္ဟိုင္းမွာ အဲဒီအခ်ိန္က ထူးထူးျခားျခားေသဆံုးမွဳ တေသာင္းေလာက္ ရိွတယ္။ အဖမ္းခံရတဲ့သူေတြက အဲဒီထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာပိုတယ္။ က်ဴပ္တို႕မွာ လုပ္စရာ သံုးခုရိွတယ္။ ပထမတခုက အျပစ္မရိွဘဲ အက်ဥ္းစခန္းေရာက္ေနသူေတြကို စိစစ္ျပီးလႊတ္ႏိုင္ဖို႕၊ ဒုတိယက ခင္ဗ်ားလို မွားယြင္းစြဲခ်က္နဲ႕ ျပန္လည္လြတ္လာတဲ့သူေတြကို နာမည္သန္႕စင္ေပးဖို႕၊ ေနာက္ဆံုးက်မွ မတရားသျဖင့္ ေသဆံုးရသူေတြကို စံုစမ္းဖို႕။ အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ေစာင့္ပါ။ စာေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ထပ္မပို႕ပါနဲ႕ေတာ့”</i></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ထိုပုဂိၢဳလ္၏ ေျပာၾကားခ်က္မွာ အဓိပၼါယ္ရိွျပီး မ်ွတသည္ဟု သူမ ထင္ပါသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>“ေကာင္းပါျပီရွင္။ က်မ သေဘာေပါက္ပါျပီ။ ဒါနဲ႕ ရွင္က က်ြန္မအရင္ျမင္ဖူးတဲ့ ပါတီအရာရိွေတြနဲ႕ သိပ္ကြာျခားတယ္လို႕ ထင္ပါတယ္”</i></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>“ဟုတ္မွာပါ- က်ဴပ္က လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ကမွ အက်ဥ္းစခန္းက ျပန္လာခဲ့သူေလ”</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">------------------------------------------ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">၁၉၇၈တြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၂ႏွစ္က သူမကို မွားယြင္းစြာ ဖမ္းဆီးအေရးယူခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း တရား၀င္စာကိုရရိွခဲ့သည္။ သူမဆံမွ သိမ္းဆည္းထားေသာ ဘဏ္စာရင္းကို က်သင့္ေသာ အတိုးႏွင့္တကြ ျပန္ေပးပါမည္ဟု ဆိုလာသည္။ သူမက တိုင္းျပည္၏ စီးပြားေရးအခက္အခဲကို ငဲ့ကြက္၍ မူလတန္ဖိုးကိုသာ ယူပါမည္ဆိုေသာ္လည္း မရပါ။ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">၁၉၇၈ ေႏြဦးရာသီ၊ တိတိက်က်ဆိုရလ်ွင္ အသတ္ခံရျျပီး၁၁ႏွစ္အၾကာတြင္ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ေမပင္းႏွင့္တကြ ရုပ္ရွင္စတူဒီယိုမွ ေသဆံုးသူ ၂၉ဦးအတြက္ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"> စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မီတီတရပ္ ဖြဲ့စည္းေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ အစီရင္ခံစာတြင္ ေမပင္းကို ”သတ္ေသျခင္း”အစား ”ဖိႏွိပ္မွဳေၾကာင့္ ေသဆံုးရသည္” ဟု ေဖၚျပေသာ္လည္း လက္သည္တရားခံကို တိက်စြာ ေဖၚတုတ္ျခင္းမျပဳသည့္အတြက္ သူမက ကန္႕ကြက္ခဲ့ပါသည္။ ထိုကိစၥအတြက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေခၚယူေဆြးေႏြးမွဳမ်ားျပဳလုပ္ျပီး အမည္နာမအတိအက်ျဖင့္ မေဖၚထုတ္ႏိုင္ျခင္းကို ေတာင္းပန္ေျဖာင္းဖ် ခဲ့ပါသည္။ အမွန္တကယ္ ေမပင္းကလြဲ၍ က်န္ ၂၈ဦးလံုးမွာ မဒမ္ခ်န္ခ်င္းႏွင့္ တနည္းမဟုတ္တနည္း ပါတ္သက္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းတို႕ထဲတြင္ သူမ မထင္မရွား မင္းသမီးျဖစ္စဥ္က ေနရာေကာင္းထားမေပးခဲ့ေသာ ဒါရိုက္တာမ်ား၊ သူမထက္ေက်ာ္ၾကားေသာ မင္းသမီးမ်ား ပါ၀င္သည္။ ရုပ္ရွင္စတူဒီယိုက ေမပင္းအတြက္ အမွတ္တရဆုေတာင္းပြဲတခု က်င္းပေပးခဲ့ပါသည္။ ေမပင္း၏ ဆရာမျဖစ္သူ ရုပ္ရွင္စတူဒီယို ဒါရိုက္တာ၏ဇနီးက ၂၄ႏွစ္သမီး ေမပင္း၏ ဘ၀ျဖတ္သန္းမွဳႏွင့္ အမွတ္တရေလးမ်ား၊ ကူညီေဖးမတတ္ပံုမ်ားကို ထုတ္ႏုတ္ေျပာဆိုသြားပါသည္။ ရိုးသားမွဳ ခံစားခ်က္အျပည့္ႏွင့္ ေျပာသြားေသာသူမ၏ မိန္႕ခြန္းအတြင္း ငိုရိွဳက္သံအခ်ိဳ႕ ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစရာ ေတးဂီတေနာက္ခံတြင္ တက္ေရာက္လာသူအသီးသီးက ေမပင္း၏ ဓါတ္ပံုကို ဦးညႊတ္အေလးျပဳၾကျပီး မိခင္န်န္ခ်န္းကိုလည္းု လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္ အားေပးၾကပါသည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ထိုညက သူမ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါ။ အေမွာင္ထဲမွာ လဲေလ်ာင္းေနရင္းက ၾသစေတးလ်ႏိုင္ငံ ကင္ဘာရာျမိဳ႕မွာ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနေသာ ပါးေဖာင္းေဖါင္းႏွင့္ကေလးမေလးတေယာက္၊ ရွန္ဟိုင္းျမိဳ႕လမ္းမေပၚက မိန္းမလွေလးတေယာက္ကို သာ ျမင္ေယာင္ တမ္းတေနမိပါေတာ့သည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">---------------------------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">၁၉၇၉ ႏွစ္သစ္ကူးတြင္ တရုတ္ႏွင့္ အေမရိကန္ သံတမန္ဆက္ဆံေရးကို ျပန္လည္ထူေထာင္လိုက္ၾကသည္။ သူမ မနက္တိုငင္း တိုက္ခ်ိကစားေလ့ရိွေသာ အမ်ားျပည္သူပန္းျခံ၏ ခံုတန္းကေလးမ်ားေပၚတြင္ လူငယ္လူရြယ္ေလးမ်ားသည္ အဂၤလိပ္စာကို အားၾကိဳးမာန္တက္ ေလ့လာေနၾကသည္။ </span></span><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">သူမကို “ႏိုင္ငံျခားသူလ်ိဴ” ဟု လမ္းေဒါင့္တြင္ေစာင့္၍ ေအာ္ဟစ္ ေလွာင္ေျပာင္ခဲ့ေသာ ကေလးငယ္မ်ားက အဂၤလိပ္စာတပည့္မ်ား ျဖစ္လာၾကျပီး <i><span style="color: #741b47;">“မဂၤလာနံနက္ခင္းပါ” </span></i>ဟု အျပံဳးႏွင့္ ႏွဳတ္ဆက္လာၾကသည္။ ယခင္က အဆက္အသြယ္မလုပ္ခဲ့ေသာ ေဆြမ်ိဴးမ်ားက ျပန္လည္ဆက္သြယ္လာၾကျပီး အခ်ိဴ႕က သူတို႕ႏွင့္အတူ လာေနပါဟု ဆိုၾကသည္။ ႏိုင္ငံျခားဘာသာသင္ေက်ာင္းမွ အဂၤလိပ္စာဆရာခန္႕ရန္ ကမ္းလွမ္းေသာ္ျငား က်န္းမာေရးအရ မိမိအိမ္တြင္သာ သင္ႏိုင္ပါမည္ဟု အလိမၼာႏွင့္ ျငင္းပယ္ခဲ့ရပါသည္။ ရင္ကိုနာက်င္ေစခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို အျမဲသတိေပးေနမည့္ ဒီေျမဒီေရမွာ မေနလိုေတာ့ျပီ။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">သူမကို အာဏာပိုင္မ်ားက သိမ္းဆည္းထားေသာ ေၾကြထည္ပစၥည္းအခ်ိဴ႕ျပန္ေပးပါသည္။ အေကာင္းဆံုးလက္/ရာ ၁၅ခုကိုမူ ရွန္ဟိုင္းျပတိုက္က ၀ယ္ယူလိုသည္ ဟုဆိုသည္။ သူမက အျပီးအပိုင္ လွဴခဲ့ပါသည္။ ဘဏ္စာရင္းထဲမွ ေငြမ်ားကို ထုတ္ယူ၍ အမ်ားစုကို ေဆြမ်ိဴးသားခ်င္းမ်ား၊ အိမ္ေစေဟာင္းမ်ားကို မ်ွေ၀ ေပးကမ္းလိုက္သည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">အေမရိကတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ ညီမႏွစ္ေယာက္ထံမွ ဖိတ္ေခၚစာႏွင့္အတူ ပတ္စပို႕ႏွင့္ဗီဇာမ်ား ရရိွေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါေတာ့သည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">---------------------------------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">၁၉၈၀ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၂၀ရက္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">မိုးဖြဲဖြဲက်ေနသည့္ၾကားမွ လိုက္ပါပို႕ေဆာင္သူမ်ားကို လက္ျပႏွဳတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။ သူတို႕ကလည္း လက္ျပရင္း ညီမေတြႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာဆံုစည္းပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေပးၾကပါသည္။ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမည္လဲဟု ဘယ္သူကမွ မေမးပါ။ ၀မ္းနည္းစရာ အမွတ္ရမွဳမ်ားျပည့္ေနတဲ့ ဒီေျမကို ျပန္လာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ သူတို႕ ၾကိဳတင္ သိခ်င္လည္း သိေနၾကေပမည္။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ရွန္ဟိုင္းက ေဟာင္ေကာင္ကိုထြက္ခြာမည့္ သေဘာၤဆိပ္ကမ္းကို ကားကေရာက္လာခဲ့ေလျပီ။ မိုးကလည္း သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ထီးမပါသျဖင့္ သူမတကိုယ္လံုး စိုရႊဲသြားေတာ့သည္။ သူမ လိုက္ပါရမည့္ ပထမတန္းအခန္းတြင္ ေရခ်ိဴးခန္းငယ္ပါသျဖင့္ ေရေႏြးျဖင့္ ေရခ်ိဴးသန္႕စင္လိုက္ျပီးမွ ကုန္းပတ္ေပၚ ထြက္လာခဲ့သည္။ ရွန္ဟိုင္းျမိဳ႕ကို စိတ္ထဲက ႏွဳတ္ဆက္ေနမိပါသည္။ မိုးေငြ႕ေၾကာင့္ မိွဳင္းမွဳန္ေနေပမဲ့ အေ၀းက အေဆာက္အဦမ်ားႏွင့္အတူ သူမအရင္အလုပ္လုပ္ခဲ့ေသာ ရွဲလ္ ရံုးေဟာင္းကို ခပ္ျပျပ ျမင္ႏိုင္ပါေသးသည္။ </span></span><br /><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"> သေဘၤာ ေက်ာက္ဆူးကို မ ယူ ျပီး တေျဖးေျဖးအရိွန္ယူ ေမာင္းႏွင္လုိက္ပါသည္။ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">သူမ ရပ္ေငးၾကည့္ေနေသာ ကမ္းပါးစပ္ျမင္ကြင္းက မ်က္၀န္းထဲမွာ တေျဖးေျဖး မွဳန္၀ါးေပ်ာက္ကြယ္သြားပါသည္။ ေလက တဟူးဟူးတိုက္ခတ္ ေနသျဖင့္ ဆံႏြယ္တို႕က ေနာက္ဖက္မွာ လြင့္ပ်ံ၀ဲလို႕ေနသည္။ ဇာတိေမြးရပ္ေျမကို အျပီးအပိုင္ စြန္႕ခြာရတာမို႕လည္း ရင္ထဲမွာ နာၾကင္ေၾကကြဲေနသည္။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ခင္တြယ္တာခဲ့သလဲ သစၥာရိွခဲ့သလဲဆိုတာ ဘုရားသာလ်ွင္ အသိဆံုးျဖစ္ေပမည္။ သို႕ေပမင့္ ကိုယ့္ပေယာဂမပါဘဲ တည္ေဆာက္ထားသမွ် တစစီကြဲေၾကပ်က္ျပဳန္းခဲ့ေလျပီ။ အခုေတာ့ျဖင့္ အတိတ္က ေၾကကြဲစရာမ်ားႏွင့္ ပို၍ပို၍ ေ၀းရာဆီသို႕သာ............................။</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">-----------------------၀၀၀၀၀၀---------------------</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="color: #e06666; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">မိုးစက္ပြင့္</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: x-small;">စာေရးသူက အရာရာကို ျပန္လည္ေတြးတဲ့အခါတိုင္း ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းရလြန္းလို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္အားယူျပီးမွ ဒီစာအုပ္ကို ျပီးဆံုးေအာင္ ေရးခဲ့ရတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ သမိုင္းေနာက္ခံ စာအုပ္ေကာင္းကေလးအုပ္ကို မ်ွေ၀ခ်င္စိတ္နဲ႕ မူရင္းရသ မပ်က္ေအာင္ အတတ္ႏို္င္ဆံုးၾကိဳးစားျပီး အက်ဥ္းျခံဳးတင္ျပေပးထားပါတယ္။ လိုအပ္ခ်က္ရိွရင္ က်ြန္မရဲ့ မက်ြမ္းက်င္မွဳလို႕ မွတ္ယူေပးပါေနာ္။ အလုပ္အားခ်ိန္မွ ေရးရေတာ့ အပိုင္းေတြ ျပတ္ျပတ္ေနတာ စိတ္မေကာင္းပါ။ အပိုင္းေတြ သိပ္မ်ားေနမွာစိုးလို႕ ေနာက္ဆံုးပိုင္းကို အရမ္းရွည္ရွည္ၾကီးနဲ႕ အဆံုးသတ္လိုက္ရပါတယ္။ စာအုပ္ငွားေပးတဲ့ မမK နဲ႕ အျမဲေစာင့္ဖတ္တဲ့ မမET နဲ႕ အားေပးၾကတဲ့ အျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မူရင္းစာအုပ္လက္လွမ္းမွီရင္လည္း ျပည့္ျပည့္စံုစံု ခံစားဖတ္ၾကည့္ၾကပါလို႕ တိုက္တြန္းပါရေစ ေနာ္..။</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-8003376111341089114?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-8235238575368564752012-01-23T19:12:00.000+06:302012-01-23T19:12:47.079+06:30ရွန္ဟိုင္းက သံမဏိႏွင္းဆီ ( Life and Death in Shanghai )-၃<div style="color: #0b5394;"><b><span style="font-size: small;">အက်ဥ္းစခန္းက ေန႕ရက္မ်ား</span></b></div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> သူမက ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေန႕ရက္မ်ားကို အမ်ိဴးမ်ိဴးၾကိဳးစားျပီး ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ သူမပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းအခ်ိဴ႕ ကိုသံုးျပီး အခန္းကို နဲနဲပိုေကာင္းလာေအာင္ၾကိဳးစားတာကလည္း စိတ္ဓါတ္ျမွင့္တင္ျခင္း တမ်ိဴးပါ။ ဥပမာ- တံပ်က္စည္းငွားျပီး အခန္းထဲက ဖုန္ေတြ လွည္းက်င္းပစ္တာမ်ိဴး၊ ေရအိမ္သံုးစကၠဴေတြနဲ႕ ညစ္ေပတဲ့ ေနရာေတြကို သန္႕စင္ပစ္တာမ်ိဴး ပါ။ ဒါ႕အျပင္ သူမရဲ့ မိတ္ေဆြ “ပင့္ကူ” ကေလးတေကာင္လည္း အခန္းထဲမွာ ရိွေနပါတယ္။ သူ႕ရဲ့ လွဳပ္ရွားမွဳေတြ၊ သူ အိမ္ေဆာက္ေနတာကို </span><span style="font-size: small;">ကို ေစာင့္ၾကည့္ရတာဟာ သူမအတြက္ နာက်င္ခံစားရမဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ေလ်ာ့နည္းေစပါတယ္။ တခါတေလ အခ်ဴပ္ေထာင္ နံရံက ျမက္ပန္းပြင့္ေသးေသးေလးတပြင့္ကလည္း အားမာန္သစ္ေတြ ေပးစြမ္းခဲ့ပါတယ္။</span></div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အက်ဥ္းခန္းမွာ ႏွစ္လခန္.ၾကာေနျပီးလို႕ တင္းမခံႏိုင္ေလာက္ေတာ့ဘူးလို႕ အာဏာပိုင္ေတြက ထင္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမကို စစ္ေဆးေမးျမန္းသူနဲ႕ တၾကိမ္ေတြ႕ေစပါတယ္။ စာအုပ္နီေလးပါ ယူခဲ့ပါ- တဲ့။ တပ္နီလူငယ္ေတြလို မိုက္ရူးရဲ မဟုတ္တဲ့ စစ္ေဆးေမးျမန္းသူေတြဟာ အနည္းဆံုး က်ိဴးေၾကာင္းဆင္ျခင္မွဳ တစံုတရာ ရိွေကာင္းရဲ့ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ သူမ ေမ်ွာ္လင့္ စိတ္လွဳပ္ရွား ေနမိပါတယ္။ </span><br /></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">”ထိုင္ပါ” </span> စစ္ေမးသူက သူ႕ေရွ႕ကခံုကုိ ညႊန္ျပပါတယ္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမ ထိုင္ရမဲ့ခံုရဲ့ ေနာက္ေက်ာ အေပၚတည့္တည့္မွာ ျပဴတင္းေပါက္ေသးေသးတေပါက္နဲ႕ ေခ်ာင္းၾကည့္ ေပါက္ တေပါက္ကို ေတြ႕ရတာမို႕ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ စစ္ေမးသူက သူမကို သိပ္မၾကည့္ဘဲ တခ်ိန္လံုး အဲဒီအေပါက္ကိုသာ စိတ္ေရာက္ေနတာမို႕ တေယာက္ေယာက္ အဲဒီမွာ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ေသခ်ာ ေနပါတယ္။ စစ္ေမးသူက (ဟိုလူၾကားေအာင္) အသံကိုျမွင့္ျပီး သူမဟာ ႏိုင္ငံျခားနဲ႕ ဆက္သြယ္ျပီး စပိုင္လုပ္ေနတာမို႕ အျပစ္ရိွသူတေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူတို႕မွာ သက္ေသ အေထာက္အထားေတြ အမ်ားအျပား ရိွေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“ ဒါဆိုရင္ အဲဒီသက္ေသေတြကို အခု ထုတ္ျပလိုက္ပါ၊ ဘာေၾကာင့္ အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး က်ြန္မကို ေမးျမန္း စစ္ေဆး ေနရတာပါလဲ”</span> လို႕ သူမက ေတာင္းဆိုပါတယ္။ </span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">”ကိုယ္တိုင္၀န္ခံရင္ သက္ညွာတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ရမယ္၊ တျခားတေယာက္ေယာက္ရဲ့ အျပစ္ကိုဖြင့္ေျပာရင္ ဆုလာဘ္ေတာင္ ရဦးမယ္”</span> တဲ့။ အဖန္တရာေတေနျပီျဖစ္တဲ့ ေခ်ာ့လံုးျမွဴလံုးေတြ ဆိုတာ သူမ သိပါတယ္။</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“ မရိွတဲ့အျပစ္ကို ရိွလာေအာင္လုပ္ျပီး ၀န္ခံဖို႕ရာ က်မက မ်က္လွည့္ဆရာလည္း မဟုတ္ပါဘူး” </span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“ မင္းမွာ ၀န္ခံဖို႕ အသင့္မျဖစ္ရင္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ၾကာၾကာ၊ ငါတို႕ ေစာင့္မယ္”</span> တဲ့။ သူမကို ေထာင္နဲ႕ျခိမ္းေျခာက္ျခင္းပါ။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“ အႏွစ္တသန္းၾကာလဲ မေျပာင္းလဲပါဘူး။ လိမ္ေျပာဖို႕ထက္ ေသျခင္းကိုပဲ ေရြးခ်ယ္မွာပါ”</span> ျပီးေတာ့ သူမက </span><span style="font-size: small;"> စာအုပ္နီထဲက စာတပိုဒ္ကို အလြတ္ရြတ္ျပပါတယ္</span><span style="font-size: small;">္ ..။ <span style="color: #741b47;"> “ ပင္ပန္းခက္ခဲတာကို မေၾကာက္နဲ႕၊ ေသရမွာေတာင္ မေၾကာက္နဲ႕ လို႕ ဥကၠဌၾကီးေမာ္က ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား”</span></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;"> </span> </span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">ေမးျမန္းသူဟာ “သက္ေသရိွတယ္” လို႕ လိမ္ညာေျပာမိတဲ့အတြက္ စိတ္ဓါတ္ေရးရာမွာ သူမကို တပန္းရံွဳးသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အျပန္အလွန္ေျပာၾကရင္း သူမက <span style="color: #741b47;">“ အစိုးရဆီက တရားမွ်တမွဳကို က်မ ေမ်ွာ္လင့္ေနပါတယ္”</span> လို႕ သူမက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ေမးျမန္းသူက <span style="color: #741b47;"> “ တရားမ်ွတမွဳ ဟုတ္လား၊ မင္းကေတာ့ အိမ္တေဆာင္မီးတေျပာင္နဲ႕ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနလို႕၊ သူမ်ားေတြက အေအးးဒဏ္ခံစားလို႕ ဒါကိုေရာ တရားတယ္လို႕ ထင္လို႕လား” </span>တဲ့။ န်န္ခ်န္းက ဒီလိုေျဖခဲ့ပါတယ္။</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“ လူမွဳဆိုင္ရာမ်ွတမွဳနဲ႕ ဥပေဒဆိုင္ရာမ်ွတမွဳကို ရွင္ ေရာေထြးေနျပီ။ က်မနဲ႕ က်မခင္ပြန္းကေတာ့ လူထုအစိုးရဟာ တရုပ္ျပည္ထဲက ဆင္းရဲသားေတြ အေအးဒဏ္ကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ၁၉၄၉မွာ တိုင္ေပကို ထြက္မသြားဘဲ တရုပ္ျပည္မွာဘဲ ေနရစ္ခဲ့တာပါ”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">တခါတရံ သူမရဲ့အေျဖေတြက ေမးျမန္းသူကို တခဏ ဆြံ႕အ သြားေစပါတယ္။ သူကဆက္ျပီး မၾကာခင္ေရာက္လာေတာ့မဲ့ ေဆာင္းရာသီနဲ႕ တမ်ိဴး၊ သမီးငယ္ရဲ့ေရွ႕ေရး ေတြနဲ႕ ျခိမ္းေျခာက္ပါတယ္။ သူမက ဘာမွမေျပာပဲ ႏွဳတ္ဆိတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူက ေမးျမန္းျခင္းကို ရပ္နားျပီး သူမကို အေသးစိတ္ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္နဲ႕ “ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သံုးသပ္ခ်က္” တေစာင္ကို ျပဳစုဖို႕ တာ၀န္ေပးလိုက္ ပါတယ္။ ေနာက္တၾကိမ္ စစ္တဲ့အခါ သူမေရးထားတဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္က ျပည့္စံုမွဳမရိွဘူး လို႕ သူတို႕က ဆိုပါတယ္။ သူတို႕က သူမ အရင္တိုန္းက သြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံျခားခရီးစဥ္တိုင္းရဲ့ ေျပာခဲ့တဲ့စကားနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ လူေတြအားလံုးကို ခ်ေရးသင့္တယ္ လို႕ဆိုပါတယ္။</span><span style="font-size: small;"></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">ခရစၥမတ္ညကေတာ့ ထူးျခားမွဳတခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္တေနရာကေန တရုတ္ဘာသာနဲ႕ စပ္ဆိုထားတဲ့ “ Silent Night ” သီခ်င္းသံ ထြက္ေပၚလာပါတယ္။ သီဆိုေနတဲ့ အက်ဥ္းသူ အမ်ိဴးသမီး ကေလးဟာ ပါရမီရိွတဲ့ အဆိုုပညာရွင္ တဦးဦးျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အသံကို ခ်ိဴခ်ိဴျမျမနဲ႕ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ေလး သီဆိုလိုက္တာမို႕ အက်ဥ္းသူအားလံုး ျငိမ္သက္ရင္ခုန္စြာ နားဆင္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ သီခ်င္းေလးက သာသာယာယာ အဆံုးသတ္သြားပါတယ္။ မၾကာခင္ဘဲ အေစာင့္ေတြ အေျပးေရာက္လာပါတယ္။ ”သီခ်င္းဆိုတာ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္သူက စည္းကမ္းေဖာက္တာလဲ” လို႕ အေလာတၾကီး ေမးၾကေပမဲ့ တေယာက္မွ အေျဖမေပးခဲ့ၾကပါဘူး။</span></div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">ႏွစ္သစ္ကူးျပီး ေနာက္ရက္အနည္းငယ္မွာေတာ့ ”အထူးေၾကျငာခ်က္“ တရပ္ကို နားေထာင္ရပါတယ္။ ေမာ္စီတုန္းနဲ႕အတူ ၊ ခ်န္ခ်င္းပါ၀င္တဲ့ “ေလးဦးဂိုဏ္း”က ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲသူေတြကို ဖယ္ရွားျပီး အာဏာအရပ္ရပ္ကို ခ်ဴပ္ကိုင္လိုက္တဲ့ သတင္းပါ။</span></div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">ေနာက္ရက္မ်ားမၾကာခင္မွာဘဲ ေသဒဏ္က်ခံရမဲ့သူေတြ၊ တသက္တက်ြန္းက်ခံရမဲ့ လူစာရင္းအရွည္ၾကီးကို ေၾကျငာျပန္ပါတယ္။ တီးတိုးသတင္းေတြအရ လူသိန္းသန္းခ်ီျပီး ျမိဳ႕ေပၚကပညာတတ္အလုပ္ေတြကို စြန္႕လႊတ္ကာ ေတာအရပ္က အလုပ္ၾကမ္းစခန္းေတြကို သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ေစတယ္ လို႕ သိရပါတယ္။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">-------------------------</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">တခါတရံ သမီးကို တမ္းတစိတ္ေတြက ထိန္းလို႕မရ။ </span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">မျဖစ္ႏိုင္မွန္း သိပါလ်က္ႏွင့္ အေစာင့္ကို ေတာင္းပန္ၾကည့္သည္။ <span style="color: #741b47;">“ က်မသမီးေလးကို ဒီအခ်ဴပ္ထဲ အတူတူ ေခၚထားလို႕ ရႏိုင္မလား” </span> လို႕ ေတာင္းဆိုၾကည့္မိသည္။ အေျဖက ရွင္းသည္။ <span style="color: #741b47;"> “ မရဘူး၊ သူ႕မွာက အျပစ္မွ မရိွတာ”</span></span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“က်မကိုယ္တိုင္လည္း အျပစ္မရိွဘဲ ဒီကိုေရာက္ေနတာဘဲေလ” </span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">တုန္႕ျပန္ခ်က္အျဖစ္ အက်ဥ္းခန္းတံခါးကို ၀ုန္းကနဲ ပိတ္သြားတာဘဲ ရရိွလိုက္သည္။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">သူမ တရက္မွာ ကိုယ္ပူျပီးဖ်ားပါသည္။ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ တန္းစီကြင္းကို အခ်ိန္မီ မေလ်ာက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ရိုက္ႏွက္ခံရသည္။ ပ်င္းတယ္လို႕ စြပ္စြဲသည္။ တုန္ရီျပီး လဲက်မတတ္ျဖစ္ေနတာကိုျမင္တဲ့အခါမွ ေဆးစစ္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ ကုသေဆာင္မွာ တန္းစီေနေသာ လူမမာေတြ အျမားအပ်ားပင္။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">“၁၈၀၆”</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">သူမ စစ္ရန္အလွည့္ျဖစ္သည္။ အ၀တ္အစားေတြ အကုန္ခ်ြတ္ျပီး စစ္ရတာမ်ိဴးျဖစ္သည္။ ပါးစပ္ထဲကို သာမိုမီတာ တေခ်ာင္းထည့္ေပးသည္။ ရင္ဘတ္ကို နားၾကပ္ျဖင့္ေထာက္သည္။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">“အသည္းေရာင္ ရိွတယ္ ထင္တယ္” </span><br /><span style="font-size: small;">ဆရာ၀န္ဆိုသူက ဆိုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမရဲ့ ေရာဂါဟာ အသည္းနဲ႕ မဆက္စပ္မွန္း ေဆးပညာ အသိနည္းနည္းကေလးရိွရင္ေတာင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒီေန႕ကေတာ့ ေရေႏြးခြဲတမ္း ပိုရတဲ့အတြက္ ေရေႏြးပူပူကိုေသာက္ရင္း ေနသာထိုင္သာ ေတာ္ေတာ္ရိွသြားပါသည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">-----------------------------------</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အခ်ဴပ္ေထာင္ရက္မ်ားအတြင္း ေနာက္ထပ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ စစ္ေမးမွဳေတြအျပင္ အဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ့ ၀ိုင္း၀န္း ထိုးၾကိတ္ႏွိပ္စက္တာကိုပါ ခံခဲ့ရပါေသးတယ္။ သူတို႕က သူမကို လက္ေနာက္ျပန္ လက္ထိပ္ခတ္ လိုက္ပါတယ္။ သူမဟာ ကူမင္တန္အစိုးရနဲ႕ အဆက္အသြယ္ရိွေၾကာင္း “၀န္ခံ” မွသာ ျပန္ျဖဳတ္ေပးမယ္ လို႕ဆိုပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ရက္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႕အမ်ွ လက္ထိပ္က အနာေတြ အမ်ားၾကီး ျဖစ္လာပါတယ္။ အနာကေန ေသြးေတြ ျပည္ေတြ ထြက္ပါတယ္။ လွဴပ္ရွားတဲ့အခါတိုင္း ၊ အသည္းခိုက္ေအာင္နာက်င္ပါတယ္။ ဒီအနာေတြက ေသရာပါ အမာရြတ္ေတြကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ့ တသက္တာမွာ ေအးတဲ့ရာသီဥတုတိုင္း ကိုက္ခဲတတ္တဲ့ ေ၀ဒနာေတြ ခ်န္ထားေပးခဲ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစားအစာကို လက္နဲ႕စားလို႕မရပါဘူး။ ရွင္သန္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့အတြက္ သူမဟာ အစာစားဖို႕မျဖစ္မေနၾကိဳးစားျပီး တိရိစၦာန္တေကာင္လို ငံု႕ျပီး စားရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူမရဲ့ မာေၾကာတဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို ရိုက္ခ်ိဴးဖို႕အတြကိ ၾကီးမားတဲ့ ထိုးႏွက္ခ်က္တရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">သြားဖံုးေတြက ေသြးယိုေပမဲ့ လိုအပ္တဲ့ေဆးကို မရပါဘူး။ အနာေတြကို ဖန္ရည္ေဆးေၾကာဖို႕ ေဆးရည္တမ်ိဴးမ်ိဴး ေတာင္းဆိုေပမဲ့ မေပးခဲ့ပါဘူး။ တခါတရံက်ေတာ့ ဒီ ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးဆိုတဲ့ အရွဳပ္အေတြးၾကီး ျပီးတဲ့အထိ သူမ အသက္ရွင္မွ ရွင္ပါ့မလားလို႕ သံသယ ျဖစ္လာပါတယ္..။ </span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">---------------------------</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">ဆက္ရန္ (ေနာက္ဆံုးပိုင္း)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-823523857536856475?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-79473155408248950412012-01-21T16:14:00.002+06:302012-01-23T19:14:34.288+06:30ရွန္ဟိုင္းက သံမဏိႏွင္းဆီ ( Life and Death in Shanghai )-၂<div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">မနက္ကိုးနာရီကေန ၁၂နာရီေက်ာ္အထိ အစည္းအေ၀းက မစႏိုင္ေသး။ အစည္းအေ၀းကို ေစာင့္ဆိုင္းေနသူေတြက အခန္းႏွင့္အျပည့္။ ခံုတန္းလ်ားစုတ္ကေလးေတြမွာ ၾကပ္ၾကပ္ညပ္ညပ္ထိုင္ရင္း ပူေလာင္အိုက္စပ္မွဳကို အသီးသီး ခံစားေနၾကသည္။ မၾကာမီ လူေတြ လွဳပ္လွဳပ္ရြရြ ျဖစ္လာၾကသည္။ သက္ဆိုင္သူေတြ ေရာက္လာၾကျပီထင့္။ ရွပ္လက္တိုႏွင့္ ခ်ည္ေဘာင္းဘီပြပြကို ပစၥည္းမဲ့ လူတန္းစားအသြင္ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ိိဴးသားအမ်ားအျပား ၀င္လာၾကသည္။ ရာထူးအၾကီးဆံုးျဖစ္ဟန္တူသူက စကား စေျပာပါတယ္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: center;"><span style="font-size: small;">“ရဲေဘာ္တို႕၊ က်ဴပ္တို႕ရဲ့ ေခါင္းေတာင္ၾကီးေမာ္ဟာ ၾကီးျမတ္တဲ့ ပစၥည္းမဲ့ မဟာေတာ္လွန္ေရးၾကီးကို ဦးေဆာင္ဆင္ႏြဲေနတာ အားလံုးအသိပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ဆိုရွယ္လစ္၀ါဒရဲ့ ရန္သူေတာ္ေတြကို အထူးသတိထားၾကရမယ္။ သူတို႕ဟာ အျပံဳးတုအျပံဳးေယာင္ေတြကို ဆင္ျမန္းျပီး အလံနီကို ပံုမွားရိုက္ ကိုင္စြဲထားၾကတယ္။ အဲဒီလူေတြကို သတိျပဳမိေအာင္လို႕ က်ဴပ္တို႕အားလံုးဟာ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေမာ္စီတံုးရဲ့ အေတြးအေခၚေတြကို ဆည္းပူးေလ့လာေနရမယ္။ အသိပညာေတြကို ခ်ြန္ျမေနေအာင္ ေသြးထားရမယ္။ @#$%!^^&** ----------------- ႏိုင္ငံျခားကုမၼဏီေတြဟာ နယ္ခ်ဲ့အရင္းရွင္ေတြရဲ့ လက္ပါးေစေတြဆိုတာ က်ဴပ္တို႕အားလံုး သိၾကတယ္။ သူတို႕ဟာ တရုပ္လူမ်ိဴးေတြကို ဆက္လက္ျပီး ဂုတ္ေသြးစုပ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနေတြကို က်ဴပ္တို႕ လက္မခံႏိုင္လို႕ ဒီေကာင္ေတြကို ေမာင္းထုတ္ျပီး တံခါးပိတ္ထားလို္က္တာျဖစ္တယ္။ ဒီကုမၼဏီေတြဟာ က်ဴပ္တို႕လူမ်ိဴးတခ်ိဴ႕ကို သိမ္းသြင္းျပီး အေတြးအေခၚ မွားယြင္းေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီလိုလူမ်ိဴးေတြကို က်ဴပ္တို႕က သေဘာတရားေရး သင္တန္း အၾကိမ္ၾကိမ္ေပးတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ေပးေပမဲ့ သူ႕ကိုယ္သူ မျပဳျပင္တဲ့အဆံုးမွာ တျခားလူေတြက ကူညီတဲ့အေနနဲ႕ ၀ိုင္း၀န္းေ၀ဖန္ေပးရမဲ့တာ၀န္ရိွပါတယ္။ ဒီေန႕ကေတာ့ ရွဲလ္ရဲ့ အိမ္ေစာင့္ေခြး “တံုးဖန္”ကို ၀ိုင္း၀န္းေ၀ဖန္ၾကဖို႕ ျဖစ္ပါတယ္။................................. </span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ထိုလူက ဆက္လက္၍ တံုးဖန္အေပၚ စြဲခ်က္မ်ားစြာကို ဖတ္ၾကားပါသည္။ သူ႕စြဲခ်က္မ်ားထဲတြင္ ၁၈၄၅ခုႏွစ္တြင္ ျဗိတိသ်ွတို႕က်ဴးလြန္ခဲ့သည့္ ဘိန္းစစ္ပြဲအေၾကာင္းကိုပင္ မေန႕တေန႕ကလို ျပန္ေျပာင္းေျပာျပေနေသးသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း တရာေက်ာ္က အျပစ္ရိွခဲ့ေသာ တိုင္းျပည္တျပည္၏ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မိသည့္အတြက္ အခုအျပစ္ရိွသလိုျဖစ္ေနသည္။ သူမ သိသေလာက္ တံုးဖန္သည္ ရွဲလ္ကုမၼဏီ၏ သာမာန္စာရင္းကိုင္တေယာက္သာျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ပရိသတ္ထဲက မည္သူတဦးတေယာက္မွ ျပန္လွန္ေမးခြန္ထုတ္တာမ်ိဴး၊ အျပင္ကို ထသြားတာမ်ိဴး မလုပ္ရဲၾကပါ။ မြန္းလြဲ တနာရီခြဲအထိ စြဲခ်က္ေတြက မဆံုးေသး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထိုဖတ္ၾကားေနသူက ေမာပန္းလာသျဖင့္ အစည္းအေ၀းကို ရပ္နားလိုက္သည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ႏွစ္နာရီတြင္ အစည္းအေ၀း ျပန္စပါသည္။ အခန္းထဲမွာ တံုးဖန္ကို “ ႏြားဘီလူး ႏွင့္ ေျမြ၀ိဥာဥ္” တခါတရံ သစၥာေဖာက္အျဖစ္ စြပ္စြဲခံရသူမ်ားကို “ႏြား” မ်ားဟုေခၚျပီး သူတို႕ကိုာ “ ႏြားတင္းကုပ္” အမည္ရိွ အေဆာက္အဦမ်ားတြင္ ထိမ္းသိမ္းထားသည္။ တံုးဖန္ရဲ့ ပံုစံဟာ ေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလဲသြားတာပဲ ဟု သူမေတြးမိသည္။ အရင္ ရံုးတက္စဥ္ကဆိုရင္ ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္ရိွတဲ့ ပံုစံမ်ိဴး၊ အခုေတာ့ သူ႕ကို တစစီရိုက္ခ်ိဴးထားသလို ေၾကာက္ရြံ႕ သိမ္ငယ္ေနသည္။</span> စာတန္းေရးထိုးထားေသာ စကၠဴဦးထုပ္တလံုးကိုေဆာင္းျပီး ထိုင္ခိုင္းထားတာ ေတြ႕ရသည္။ ထိုအသံုးအႏွဳန္းကို ေမာ္စီတံုးက စျပီး ထြင္ခဲ့တာျဖစ္သည္။</div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အခန္းေဒါင့္က တေယာက္ေယာက္က ေမာ္စီတံုးလက္စြဲ စာအုပ္နီကေလးကို ကိုင္လ်က္ အသံက်ယ္က်ယ္ ေအာ္လိုက္သည္။ </span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">“ တံုးဖန္ က်ဆံုးပါေစ”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">လူအမ်ားအျပားကလည္း လိုက္ပါေၾကြးေၾကာ္ၾကသည္မွာ မိုးျခိမ္းသံတမ်ွ က်ယ္ေလာင္လွသည္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">“အရင္းရွင္ေနာက္လိုက္ေခြး တံုးဖန္ က်ဆံုးပါေစ”</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">“နယ္ခ်ဲ့ေတြ က်ဆံုးပါေစ”</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">“ဥကၠဌၾကီးေမာ္ သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ ရွည္ပါေစ”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">လူတိုင္းကိုင္ထားၾကသည့္ စာအုပ္နီကေလးကို အိမ္မွာ ေမ႕က်န္ခဲ့သည့္အတြက္ သူမကိုယ္သူမ အျပစ္တင္ မိသည္။ အံံ့ၾသစရာေကာင္းသည္က တံုးဖန္ကိုယ္တိုင္ လက္သီးတင္းတင္းဆုပ္ကာ သူ႕ကိုယ္သူ က်ဆံုးပါေစဟု ၀င္ေရာက္ေၾကြးေၾကာ္ ေနျခင္းပင္....။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">------------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">တံုးဖန္ကိစၥက သူမကို ပူပင္ေသာကေရာက္ေစခဲ့ပါသည္။ သူမရဲ့ မိတ္ေဆြပညာတတ္အမ်ားအျပားပင္ အပယ္ခံ၊ အညွင္းဆဲခံ၊ ဘ၀ျဖင့္ နယ္စြန္နယ္ဖ်ားေရာက္သြားသူေတြရိွသည္။ တခ်ိဴ႕လည္း မခံႏိုင္သည့္အဆံုး မိမိကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံသြားၾကသည္။ သူမ စိတ္အပူပင္ဆံုးမွာ သမီးကေလး ေမပင္း အတြက္ျဖစ္သည္။ </span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">တကယ္ေတာ့ ေမပင္းသည္ ျပည့္စံုသည့္ မိသားစုမွ ေပါက္ပြားခဲ့ေသာ္ျငား၊ ဆင္းရဲသားေတြကို အလြန္စာနာကူညီတတ္သူျဖစ္ပါသည္။ သူမ ေက်ာင္းေနစဥ္ကာလကပင္ မိမိတက္လိုေသာ ေက်ာင္းအတြက္ ၀င္ခြင့္အမွတ္ကို ျမွင့္ထားေသာ စံနစ္ႏွင့္ၾကံဳခဲ့ရသည္။ ဆင္းရဲသားေတြက အိမ္အလုပ္လုပ္ေနရလို႕ ပ်မ္းမ်ွအမွတ္ ၆၀ႏွင့္ ၀င္ခြင့္ရေပမဲ့ ေမပင္းအတြက္က ၈၀ တဲ့။ သူမက စိတ္ဆိုးမိေပမဲ့ ေမပင္းကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးရယ္ရယ္ ပင္။ “ရပါတယ္ ေမေမရယ္၊ သမီး ၈၀ ရေအာင္ ေျဖေပးပါမယ္” တဲ့။ သူမ တကယ္လလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းအားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေက်ာင္းလုပ္အားေပးကို မခိုမကပ္ အလုပ္လုပ္သည့္အျပင္ အတန္းေဖၚ ဆင္းရဲသား သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ အိမ္တြင္ လိုက္ျပီး အလုပ္ကူညီလုပ္ေပးေသးသည္။ “သူတို႕ ဘ၀က သနားစရာပါ ေမေမရယ္” တဲ့။ အိမ္မွ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ား၊ အ၀တ္အထည္မ်ားကို ယူေဆာင္ ေပးကမ္းတတ္ေသးသည္။ အဲဒီအထိ သူမ လက္ခံပါသည္။ မကန္႕ကြက္ပါ။ သို႕ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္က အ၀တ္ေဟာင္းမ်ားကို သယ္ယူလာျပီး အိမ္မွ အေစခံမ်ားကို ေလ်ွာ္ဖြပ္ခိုင္းသည္အထိ မေရႊေမပင္းက လုပ္ေဆာင္လာေတာ့ စိတ္တိုစြာ ကန္႕ကြက္ခဲ့ရေတာ့သည္။ ေမပင္းသည္ တခါက လူမမာအေဒၚၾကီးတေယာက္ကို ကိုယ္တိုင္ ေလွေလွာ္ျပီး တဖက္ကမ္းက ေဆးရံုကို ပို႕ေပးခဲ့ဖူးသည္အထိ စိတ္ေကာင္း ေစတနာရိွသူကေလးျဖစ္သည္။ သူမ အထက္တန္းေက်ာင္းျပီးေတာ့ ဘာဆက္လုပ္ခ်င္သလဲလို႕ လြပ္လြပ္လပ္လပ္ ေရြးခ်ယ္ေစခဲ့ေတာ့ အႏုပညာ တကၠသိုလ္ကို ေရြးလိုသည္တဲ့။ သူမက ငယ္ငယ္ထဲက ဂီတကိုေမြ႕ေလ်ာ္သည္။ ေနာက္ျပီး သရုပ္ေဆာင္ မင္းသမီးတေယာက္ ျဖစ္လာမည္ဟုလည္း ယံုၾကည္ပါသတဲ့။ ေမပင္းက ရြယ္တူလူငယ္ေတြနဲ႕လည္း အလိုက္သင့္ ေနတတ္သည္။ လံွဳ႕ေဆာ္ေရးပိုစတာေရးဖို႕ အတြက္ ညဥ္႕နက္သန္းေခါင္ လုပ္အားေပးသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတိုင္း သူမလက္မွာ မင္မည္းမည္းေတြ အျပည့္ စြန္းထင္းေနေလ႕ရိွသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အခုထိ ေမပင္းအတြက္ ပူပင္စရာမရိွေသး။ သို႕ေသာ္ ပူပန္စရာတခုရိွသည္က ေမပင္းတို႕ရဲ့ အႏုပညာအကယ္ဒမီေက်ာင္းကို ဦးစီးသူက ေမာ္စီတံုးရဲ့ မေဟသီ ျပဇာတ္မင္းသမီးတျဖစ္လဲ မဒမ္ခ်န္ခ်င္း ျဖစ္ေနျခင္းပင္။ သူမကိုယ္သူမ ေမာ္စီတံုးရဲ့ ကိုယ္ေရးအရာရိွ၊ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရိွသူအျဖစ္ ခန္႕အပ္ထားေသာ မဒမ္ခ်န္ခ်င္းသည္ အာဏာကို မက္ေမာျပီး သူမျဖစ္ခ်င္သလို ႏိုင္ငံေရးကို အကြက္ခ်ကာ ၾကိဳးကိုင္ ကစားတတ္သူတေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">----------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> </span><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">တခါက ေမာ္စီတံုးက ေၾကျငာသည္။ တရုတ္ျပည္ရဲ့ ၃ရာႏွဳန္းမွ ငါးရာႏွဳန္းအတြင္းဟာ ဆိုရွယ္လစ္၀ါဒရဲ့ ရန္သူေတြပါ - တဲ့။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ရံုးတိုင္း၊ ေက်ာင္းတိုင္း၊ အဖြဲ႕အစည္းတိုင္းက လူဦးေရစုစုေပါင္းရဲ့ ၃-၅%ကို သံသယနဲ႕ ဖမ္းဆီးစစ္ေမးျပီး တခ်ိဴ႕ကိုေထာင္ခ်၊ တခ်ိဴ႕ကို အလုပ္ၾကမ္းစခန္းေတြဆီ ပို႕လိုက္ၾကေတာ့သည္။ </span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">----------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ထိုတေန႕ကိုေတာ့ သူမ (န်ွန္ခ်န္း) ဘယ္ေတာ့မွ မေမ႕ႏိုင္ပါ။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">တပ္နီလူငယ္ေတြ သူမအိမ္ထဲကို စီးနင္း၀င္ေရာက္ကာ ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြၾကသည္။ အဖိုးတန္ ပစၥည္းမွန္သမ်ွကို ေစာင္တထည္ေပၚစုပုံထားၾကသည္။ ေရႊေငြ လက္၀တ္ရတနာ နာရီ ကင္မရာ စသည္ျဖင့္။ ဒီအထိ သူမ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္သည္။ အိမ္ေဖၚအားလံုးကိုလည္း သည္းခံ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႕မွာထားသည္။ သို႕ေသာ္- ေရွးေဟာင္းလက္ရာ ေၾကြထည္ ပစၥည္းေတြ၊ ပန္းခ်ီကားေတြကို ရို္က္ခြဲပစ္တာမ်ိဴးကိုေတာ့ သူမ မခံစားႏိုင္။ ဒီပစၥည္းေတြက ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္အစားမရေတာ့မဲ့ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြမို႕ ရွန္ဟိုင္းသမိုင္းျပတိုက္ကို ပို႕ေပးဖို႕ ေတာင္းပန္ေပမဲ့ သူတို႕က လက္မခံပါ။ <span style="color: #741b47;">ဒါက သမိုင္းအေဟာင္းေတြ၊ ငါတို႕ မလိုဘူး၊ သမိုင္းသစ္ကိုသာ ေရးရမွာ </span>... တဲ့။ သူမရဲ့ စာအုပ္ေတြအားလံုးကို အိမ္ေရွ႕ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ စုပံုျပီး မီးရိွဳ႕လိုက္ၾကသည္။ သူမရင္မွာ နာက်င္ေၾကကြဲမွဳမ်ားနဲ႕ မြန္းၾကပ္လို႕ ေနသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမအေပၚစြဲခ်က္က အရင္းရွင္ရဲ့ လက္ကိုင္တုတ္ တဲ့။ အေနာက္တိုင္း၀ါဒကို ခံုမင္သူ တဲ့။ </span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အိမ္ထဲမွာ တပ္နီလူငယ္ေတြ တပ္စြဲထားၾကသည္။ အိမ္ရွင္ေတြကို မီးဖိုေခ်ာင္မွာသာ ေနေစျပီး တအိ္မ္လံုး ထင္တိုင္းၾကဲကာ ဖ်က္ဆီးၾကသည္။ အခုေန အိမ္မွာ သမီးကေလး ေမပင္း ရိွမေနတာကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ေနမိေတာ့သည္။ လူယံုေတာ္ ေလာင္ေခ်ာင္ကတဆင့္ လူလႊတ္ျပီး ေမပင္းကို အိမ္ျပန္မလာဖို႕ မွာလိုက္သည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမကို အၾကိမ္ၾကိမ္စစ္ေမးၾကသည္။ ရွဲလ္ကုမၼဏီအတြက္ ဘာေတြလုပ္ေပးခဲ့ရသလဲ။ ၀န္ခံပါ၊၀န္ခံပါ၊၀န္ခံပါ တဲ့။ သူမရဲ့အေျဖက မေျပာင္းလဲ။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“က်မ တရုတ္ျပည္ကိုထိခိုက္နစ္နာဖို႕ရာ ဘယ္တုန္းကမွာ ဘာတခုမွ အမွားမလုပ္ခဲ့ဘူး”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စစ္ေမးသူေတြရဲ့ ဖိအားကိုမခံႏိုင္လို႕ ေနာက္ဆံုးမွာ မွားယြင္း၀န္ခံခ်က္ေတြ ေပးခဲ့ၾကတာကို သူမ သိေနသည္။ အဲဒီလိုမျဖစ္ေစရဘူးလို႕ စိတ္ကိုတင္းထားသည္။ အမွန္တရားကိုဘဲ ဆုပ္ကိုင္ထားစမ္းလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးသည္။ ( ေနာက္ပိုင္းမွ ျပန္သိရတာက သူမသမီး ေမပင္းကို အေမျဖစ္သူကို ရံွဳ႕ခ်ဖို႕ ဖိအားေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ေပးခဲ့သည္ - တဲ့။ ေမပင္းက လက္မခံလို႕ စစ္ေမးမွဳေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေရႊ႕ဆိုင္းခဲ့ရသည္- တဲ့)။ ေျဖဆိုရလြန္းလို႕ သူမ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ ေနပါျပီ။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဂ်စ္ကားေလးတစီး အိမ္ေရွ႕ကို ထိုးဆိုက္လာျပီး သူမကို တေနရာ ေခၚေဆာင္သြားေတာ့သည္။ ည ကိုးနာရီမို႕ အျပင္မွာ ေမွာင္လို႕ မည္းလို႕။ ကားက အမွတ္(၁) ထိမ္းသိမ္းေရးစခန္း ေရွ့မွာ ထိုးဆိုက္သည္။ အလင္းေရာင္မွန္ျပျပနဲ႕ လမ္းက်ဥ္းေလးကေနတဆင့္ အခန္းတခုထဲကို လိုက္သြားရသည္။ အထဲမွာေတာ့ လူတဦးက စားပြဲမွာထိုင္ျပီး မီးသီးနီက်င္က်င္ေအာက္မွာ ေလးေလးကန္ကန္ စာရင္းျဖည့္သြင္းေနသည္။ သူစာေရးတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ စာေကာင္းေကာင္း ေရးတတ္ဖတ္တတ္သူမဟုတ္မွန္း သိသာေနသည္။ ေမာ္အစိုးရလက္ထက္မွာ စာတတ္ဖို႕ထက္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ ကိုယ့္ဖက္သားျဖစ္ဖို႕က အဓိကပင္။ လူရြယ္တေယာက္က ကင္မရာတလံုးကိုယူျပီး သူမကို ေဒါင့္အမ်ိဴးမ်ိဴးမွ ဓါတ္ပံုရိုက္သည္။ သူမကို စာရြက္တရြက္ ကမ္းေပးျပီး ဖတ္ေစသည္။ အက်ဥ္းေထာင္ စည္းကမ္းမ်ား။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ကဲ -သြားေတာ့” “ ဒီေန႕ကစျပီး နာမည္ မသံုးရဘူး၊ ခင္ဗ်ား နံပါတ္က ၁၈၀၆၊ တန္းစီးက ၁၈၀၆ လို႕ ေခၚရင္ ထူးရမယ္”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ညစ္ပတ္ေပေရေနေသာ အခန္းက်ဥ္းကေလးတခုထဲမွာ ေနရာခ်ေပးခံရသည္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“က်မ တာ၀န္ရိွသူနဲ႕ ေတြ႕ခ်င္တယ္၊ တကယ္ေတာ့ က်မကို အျပစ္မရိွဘဲ မွားယြင္းဖမ္းဆီးတာ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“ ဘာမွ စကားမရွည္ပါနဲ႕၊ အျပစ္မရိွဘဲ ဒီကိုမေရာက္ဖူး၊ ဒီကိုလာတဲ့သူတိုင္း အျပစ္သားခ်ည္းပဲ မွတ္ထား” </span> အေစာင့္ အမ်ိဴးသမီးက ေငါက္ငမ္းသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းရင္း ညစ္ပတ္ေနတဲ့ နံရံေတြကို မျမင္ရေအာင္ မ်က္လံုးမွိတ္ထားလိုက္သည္။ အခန္းထဲက စိုထိုင္းတဲ့ ေအာက္သိုးသိုးအနံ႕ေတြကို လ်စ္လ်ဴရွဳႏိုင္ေအာင္္ ၾကိဳးစားလိုက္သည္။ ဆာဆာေလာင္ေလာင္ ၀ိုင္းကိုက္ၾကတဲ့ ျခင္ေတြကို တျဖတ္ျဖတ္ပုတ္ခါရင္း အေတြးနယ္ခ်ဲ႕လိုက္မိသည္။ အခုဆို သမီးေလး ေမပင္း ဘယ္လို အခက္အခဲေတြမ်ား ရင္ဆိုင္ေနရပါလိမ့္။ </span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမကိုယ္တိုင္ပင္ အမည္နာမ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရိွတဲ့ လူသားတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေၾသာ္- ၁၈၀၆ တဲ့လား။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဆက္ရန္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-7947315540824895041?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-15941117568588284302012-01-20T16:05:00.002+06:302012-01-25T14:18:21.636+06:30ရွန္ဟိုင္းက သံမဏိႏွင္းဆီ ( Life and Death in Shanghai )- ၁<div style="color: #7f6000; text-align: justify;">၁<br /><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">LIFE AND DEATH IN SHANGHAI ( 1986, 1995)</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">Author- NIEN CHENG</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">Flamingo Press, London </span></div><span style="font-size: small;">က်က္သေရရိွစြာလွပသည္ ။ ဥာဏ္ပညာထက္ျမက္သည္။ သတၱိရိွသည္။ ဂုဏ္ပုဒ္သံုးခုလံုးနဲ႕ျပည့္စံုတဲ့ Nien Cheng အမည္ရိွ ရွန္ဟိုင္းသူ အမ်ိဴးသမီးၾကီးတေယာက္ရဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းပါ။ ပိုင္ဆိုင္သမ်ွေတြ လုယက္ဖ်က္ဆီးခံရ၊ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာၾကာထိမ္းသိမ္းခံရ။ စစ္ေၾကာေမးျမန္းခံရ၊ တဦးတည္းေသာ ဖတဆိုး သမီးကေလး အသတ္ခံရတဲ့အထိ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို အလံမလွဲစတမ္း ၾကံ႕ၾကံ႕ခံျပီး သူမရဲ့ အမွန္တရားကို ေသြဖည္ျပီး မဟုတ္မမွန္ ၀န္ခံထြက္ဆိုဖို႕ ျငင္းဆန္ခဲ့သူ။ ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲတဲ့ ေထာင္ခရီးကို အၾကိမ္ၾကိမ္လဲက်ေပမဲ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္ထဖို႕ အားမာန္တင္းခဲ့သူ။ သူမရဲ့ အခ်က္က်က် အေျဖေတြ၊ ျပန္လွန္ေမးခြန္းေတြက စစ္ေဆးသူေတြ၊ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို အၾကပ္ရိုက္၊ ေခ်ာင္ပိတ္မိေစခဲ့သူ။ ေထာင္ကထြက္လာခ်ိန္မွာ သမီးငယ္နဲ႕ ျပန္မဆံုရ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံသြားပါတယ္လို႕ အေျပာခံရတဲ့ သမီးေလးရဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကိုု မရရေအာင္ ေဖၚထုတ္ခဲ့သူ။ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ ဒီဇာတ္ေၾကာင္းကို သူမကိုယ္တိုင္ ျပန္လည္ ေရးသားခဲ့တာျဖစ္သည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: center;"><span style="font-size: small;">--------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အခ်ိန္က ၁၉၆၆ခုႏွစ္။ မဟာယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးၾကီး (Cultural Revolution)ရဲ့ အထြတ္အထိပ္ကာလ။ ေမာ္စီတုန္းရဲ့ ေျမွာက္စားမွဳနဲ႕ တပ္နီ Red Guard လူငယ္ေတြ ေသြးၾကြကာ ပစၥည္းမဲ့ေတာ္လွန္ေရးၾကီးကို အင္တိုက္အားတိုက္ ေဖၚေဆာင္လွဳပ္ရွားေနၾကသည္။ ေငြေၾကးျပည့္စံုသူေတြ၊ ပညာတတ္ေတြ၊ အေၾကာင္းျပခ်က္ တစံုတရာမရိွဘဲ မယံုသကၤာခံရသူေတြကို အျပင္းအထန္ ႏိွပ္ကြပ္ေနၾကခ်ိန္။ ေမာ္စီတုန္းရဲ့ ကေတာ္ မဒမ္ခ်န္ခ်င္းအပါအ၀င္ ေလးဦးဂိုဏ္း ( Gang of Four ) က တန္ခိုးထက္ေနခ်ိန္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ပူေႏြးတဲ့ ဂ်ဴလိုင္လရဲ့ ညခ်မ္းတခုမွာ Nien Cheng တေယာက္ စာၾကည့္ခန္းထဲမွာ တကိုယ္တည္း ထိုင္လ်က္ရိွေနသည္။ အေအးဖန္ခြက္ထဲက ေရခဲတံုးကေလးေတြပင္ ေပ်ာ္၀င္လုလု။ စာၾကည့္ စားပြဲစြန္းေပၚက ေၾကြသားဖန္အိုးထဲမွာစိုက္ထားတဲ့ ကာေနရွင္း ပန္းအျဖဴကေလးေတြ ေခါင္းငိုက္ က်ေနေပျပီ။ စာၾကည့္စားပြဲရဲ့ တဖက္စြန္းမွာ အဂၤလိပ္နဲ႕ တရုပ္စာအုပ္ အမ်ားအျပားကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္စီထားတဲ့ စာအုပ္စင္ေတြရိွသည္။ သူမလက္ထဲက သတင္းစာကိုဖတ္ျပီး သက္ျပင္းတခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ဒီ ေဆာင္းပါး အေရးအသားေတြကို ဖတ္ေနက်မို႕ ေရွ႕ဆက္ဘာေတြ ျဖစ္လာေတာ့မလဲဆိုတာ သူမ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သည္။ ေမာ္အစိုးရအေနနဲ႕ ရံွဳ႕ခ်မွဳ တစံုတရာကို သတင္းစာထဲမွာ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ေဆာင္းပါးေဖၚျပျပီးပါက လူဖမ္းပြဲ တခုခုကို ျပဳလုပ္ေလ့ရိွသည္။ ၀ါဒေရးရာ မတူညီသူေတြ၊ အစိုးရအဖြဲႈအတြင္း အားျပိဳင္မွဳေတြ၊ ေနာက္ျပီး အရင္းရွင္လို႕ သူတို႕ သတ္မွတ္ထားသူေတြ။ ဒီတခါေရာ ဘယ္သူေတြ ပါဦးမလဲ။ </span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><span style="font-size: small;">အေတြးမွာ ေျမာေနရာက အပူရိွန္ေၾကာင့္ သူမ ေက်ာျပင္မွာ ေခ်ြးေတြ စို႕သီးလာတာကို သတိထားမိသည္။ အ၀တ္လဲဖို႕ အိပ္ခန္းထဲကို ကူးလာခဲ့သည္။ အိပ္ယာေဘးက ဘီရိုပုေလးေပၚမွာ </span><span style="font-size: small;">အိမ္ေတာ္ထိမ္း Lao Chao </span><span style="font-size: small;">တင္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ေအး ဓါတ္ဘူးကေလးကို ငွဲ႕ေသာက္ရင္း မ်က္လံုးကို ဟိုဟိုဒီဒီေ၀့ရာက စားပြဲစြန္းက ခင္ပြန္းသည္ရဲ့ ဓါတ္ပံုကို သြားျမင္လိုက္သည္။ သူဆံုးခဲ့တာ ၾကာပါပေကာ။ သူ႕ခြဲခြာသြားတဲ့ေန႕ကလိုဘဲ နာက်င္ခံစားမွဳေတြက ႏွလံုးအိမ္ထဲမွာ အခုအထိ ရိွေနတုန္းပဲျဖစ္သည္။ သူ႕ကိုေတြးမိတိုင္း သူမတေယာက္တည္း အထီးက်န္ခံစားခ်က္ေတြ အသစ္တဖန္ျဖစ္လာျမဲပင္။ အခုလို တိုင္းေရးျပည္ေရး ရွဳပ္ေထြးေပြလီေနခ်ိန္မွာ အားကိုးစရာ တိုင္ပင္စရာ အေဖၚမြန္ သူရိွေနရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိုက္ေလမလဲ။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Nien Cheng နဲ႕ သူမရဲ့ခင္ပြန္းေလာင္း တို႕ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္တုန္းက လန္ဒန္ London School of Economics မွာ ပညာသင္ရင္းေတြ႕ခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။ အဲဒီတုန္းက သူမက အသက္ ႏွစ္ဆယ္။ ၁၉၃၈ခုႏွစ္အေရာက္၊ သူမရဲ့ ခ်စ္သူ Ph.D ျပီးတာနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္။ ခင္ပြန္းသည္က သံတမန္ တေယာက္အျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ျပီး ၁၉၄၈အထိ ၾသစေတးလ်မွာ တာ၀န္က်ခဲ့သည္။ ကူမင္တန္ အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ျပီး ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရ တက္လာခ်ိန္မွာလည္း သူက ႏိုင္ငံျခားေရးဌာနမွာ ဆက္လက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရေသးသည္။ ေနာက္တႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ လန္ဒန္အေျခစိုက္ Shell ေရနံကုမၼဏီရဲ့ ရွန္ဟိုင္းရံုးခြဲမွာ General Manager အျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႕ရန္အတြက္ အစိုးရတာ၀န္မွ အနားယူခဲ့သည္။ ၁၉၅၇ မွာေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႕ ခင္ပြန္းသည္ ကြယ္လြန္ခဲ့ေတာ့သည္။ Shell ကုမၼဏီက ခင္ပြန္းသည္ရဲ့ ေနရာကို အစားထိုး၀င္ေရာက္လာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား မန္ေနဂ်ာကို ကူညီဖို႕ လက္ေထာက္အၾကံေပးအအရာရိွအျဖစ္ သူမကို ကမ္းလွမ္းခဲ့သည္။ ဒါကလည္း သူမရဲ့ ပညာအရည္အခ်င္း၊ လိမၼာပါးနပ္မွဳနဲ႕ ညိွိႏိွဳင္းမွဳ စြမ္းရည္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူမဟာ ၁၉၆၆ခုႏွစ္ ေႏြဦးရာသီ၊ ရွန္ဟိုင္းကေန Shell ကုမၼဏီ ပိတ္သိမ္းခ်ိန္အထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ သူမဟာ ရွန္ဟိုင္းမွာ နာမည္ၾကီး ကုမၼဏီတခုရဲ့ ရာထူးၾကီးၾကီးပိုင္ဆိုင္ေသာ တဦးတည္းေသာ မိန္းမသားျဖစ္ပါသည္။ ေမာ္အစိုးရရဲ့ လက္ထက္မွာ </span><span style="font-size: small;">ကုမၼဏီက ခက္ခက္ခဲခဲ ရပ္တည္က်န္ေနခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုး ႏိုင္ငံျခားကုမၼဏီျဖစ္သည္။ </span><span style="font-size: small;">ကုမၼဏီပိတ္သိမ္းခ်ိန္မွာ ၀န္ထမ္းနဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မွဳပစၥည္းေတြကို အစိုးရလက္ထဲ တရား၀င္ လႊဲေျပာင္း ေပးအပ္ခဲ့ပါသည္။ ကုမၼဏီႏွင့္ အစိုးရရံုးပိုင္းဆက္ဆံေရး၊ ကုမၼဏီႏွင့္၀န္ထမ္း အေပးအယူ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြအားလံုးကို စာခ်ဴပ္တစ္ရပ္ ခ်ဴပ္ဆိုျပီးစီး္သည္အထိ သူမက ဦးေဆာင္ လုပ္ကိုင္ေပးခဲ့ရပါသည္။ အခုေတာ့ ကုမၼဏီ ကိစၥေတြ အနားရျပီမို႕ ရုပ္ရွင္စတူဒီယိုမွာ သရုပ္ေဆာင္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ခ်စ္သမီးေလး ” ေမပင္း” အားတဲ့ရက္ေတြမွာ အတူတူ ေဟာင္ေကာင္ကို အနားယူ အလည္အပတ္ထြက္ရင္ ေကာင္းေလမလားလို႕ တဆက္တည္း ေတြးမိသြားသည္။ ဒါေပမဲ့လည္း အခုအခ်ိန္မွာ ႏိုုင္ငံျခားထြက္ဖို႕ မလြယ္ေလာက္ေသးပါဘူးေလ၊ ႏို႕မို႕ အျငင္းခံစာရင္းထဲပါသြားရင္ ေနာက္ပိုင္းေတြ ပိုခက္ခဲလာႏိုင္တယ္။ ဒီ အရွဳပ္အေတြးေတြ နည္းနည္း ျငိမ္သြားမွ သြားပါေတာ့မယ္ လို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။</span></div><span style="font-size: small;"><br style="color: #0b5394;" /></span><br /><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"> လက္ဖက္ရည္ေအးေအးေၾကာင့္လားမသိ၊ ကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနရာက ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ လက္ေမာင္းကို ဖြဖြေလးထိေတြ႕၊ ေခၚသံသဲ့သဲ့ေၾကာင့္ ႏိုးလာခဲ့ရသည္။ လူယံုေတာ္ ခ်င္းမာ ေပဘဲ။ နာရီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ေျခာက္နာရီခြဲသာ ရိွေသးသည္။</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“ေအာက္မွာ ”ခ်ီ”ေရာက္ေနပါတယ္- ရွင့္။ သခင္မနဲ႕ ေတြ႕ခ်င္လို႕ပါတဲ့”</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">” ဘယ္သူပါေသးလဲ ၊ ခ်င္းမာ”</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">” ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ လူတေယာက္ပါဘဲ၊ တပ္နီထဲကထင္ပါတယ္။ သူတို႕ အျပဳအမူေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းပါတယ္။ အရင္ကလို ခန္းမထဲကေနမေစာင့္ဘဲ ဧည့္ခန္းေဆာင္ထဲကို တန္း၀င္လာျပီး ဆိုဖာေပၚ တန္းထိုင္ပါတယ္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုတာလည္း မေျပာပါဘူး”</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">”ေကာင္းျပီေလ၊ ခဏေနရင္ ဆင္းလာမယ္လို႕ ေျပာလိုက္ပါ- ခ်င္းမာ”</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"> အလုပ္သမားသမဂၢကမ်ားလား။ </span><span style="font-size: small;">သံသယအေတြးေတြနဲ႕ သူမ မ်က္ႏွာသစ္ျပီး၊ အ၀တ္လဲလိုက္သည္။ အ၀တ္ကို ေျဖးေျဖးခ်င္းလဲတာက ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြကို ေတြးဖို႕အခ်ိန္ယူေနတာျဖစ္သည္။ အာဏာပိုင္ေတြက သေဘာတရားေရးသင္တန္းတက္ခိုင္းဖို႕လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင္းၾကိဳေျပာေလ႕မရိွ။ သူတို႕ဘက္က အျမင္ကေတာ့ လူတိုင္းဟာ ဒီလိုသင္တန္းမ်ိဴးတက္ဖို႕ ဆင့္ေခၚရင္ လက္ထဲကအလုပ္ကို လႊတ္ခ်ျပီး ခ်က္ခ်င္းလာရမယ္လို႕ မွတ္ယူထားတတ္ၾကသည္။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">ခဏအတြင္းမွာ တံခါးေခါက္သံ ၾကားရျပန္သည္။</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">“ သူတို႕က သခင္မကို ျမန္ျမန္ ဆင္းလာပါ -တဲ့”</span></div><div style="color: #741b47;"><span style="font-size: small;">” ေကာင္းျပီ- ေလာင္ေခ်ာင္။ သူတို႕ကို အေအးနဲ႕ စီးကရက္ ဧည့္ခံထားလိုက္ပါ”</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">သူမက ရွန္ဟိုင္းျမိဳ႕က အမ်ိဴးသမီးေတြ အျပင္ထြက္ရင္ ၀တ္ေလ႕ရိွတဲ့ ခ်ည္ထည္ရွပ္အျဖဴ၊ မီးခိုးေရာင္ ေဘာင္းဘီပြနဲ႕ ညွပ္ဖိနပ္အနက္ကိုစီးျပီး ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းလာခဲ့သည္။</span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="text-align: center;"><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">--------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဧည့္ခန္းထဲမွာ ရွဲလ္ ကုမၼဏီရဲ့ ၀န္ထမ္းေဟာင္း ”ခ်ီ”နဲ႕ အျခားလူတေယာက္ထိုင္ေနသည္။ သူတို႕ေရွ႕က လိေမၼာ္ရည္ခြက္ေတြက အရာမယြင္းဘဲ ရိွေနသည္။ သူမကိုျမင္ေတာ့ ခ်ီက အက်င့္ပါေနသလို ထိုင္ေနရာက မတ္တတ္ရပ္ျပီး ႏွဳတ္ဆက္ဖို႕ျပင္သည္။ ဒါေပမဲ့ တဖက္လူက ထိုင္ျမဲထိုင္ေနတာျမင္ေတာ့ သတိျပန္၀င္သြားသလို မ်က္ႏွာရဲကနဲျဖစ္ျပီး ျပန္ထိုင္သြားသည္။ သူမက မသိဟန္ေဆာင္ျပီး ႏွဳတ္ဆက္လိုက္သည္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">”ေစာေစာစီးစီးပါလား - ခ်ီ၊ ဘာကိစၥမ်ား ရိွေနလို႕လဲ”</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">”က်ဴပ္တို႕ အစည္းအေ၀းလာဖိတ္တာပါ” -<span style="color: #0b5394;"> ခ်ီက ျပန္ေျဖသည္။</span></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">” ခင္ဗ်ားက သိပ္ေႏွးလြန္းေတာ့ အစည္းအေ၀းေနာက္က်ေတာ့မွာပဲ” -<span style="color: #0b5394;"> လူစိမ္းက ေငါက္ငမ္းသည္။</span></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">” ဘာအစည္းအေ၀းလဲဟင္ ၊ ဘယ္သူက တို႕ကို ဖိတ္ခိုင္းတာတဲ့လဲ”</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ ခင္ဗ်ားသိပ္အေမးအျမန္းထူမေနနဲ႕။ ရွဲလ္ ၀န္ထမ္းေဟာင္းတိုင္းတက္ရမဲ့အစည္းအေ၀းပဲ ။ က်ဴပ္တို႕ ဖိတ္ရမဲ့ အခြင့္အာဏာမရိွဘဲ မလာဘူး။ ဒီအစည္းအေ၀းက သိပ္အေရးၾကီးတယ္။ ဒါနဲ႕ က်ဴပ္တို႕ ႏိုင္ငံမွာ မဟာယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးၾကီး စ ေနျပီဆိုတာ ခင္ဗ်ားမသိဘူးလား” <span style="color: #0b5394;">တက္ၾကြသူ လူစိမ္းက အေလာတၾကီး </span></span><span style="color: #0b5394; font-size: small;">၀င္ေျပာျပန္သည္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">”ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးဆိုေတာ့ တို႕ရဲ့ ရွဲလ္လို စီးပြားေရးကုမၼဏီနဲ႕ ဘယ္လိုမ်ား သက္ဆိုင္ေနလို႕လဲ”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">”ဥကၠဌၾကီးေမာ္က လူတိုင္းလူတိုင္းပါ၀င္ဖို႕ လမ္းညႊန္ထားပါတယ္”</span> ခ်ီက ၀င္ေျဖသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ခ်ီေရာ ကိုလူစိမ္းပါ စိတ္မရွည္စြာ ထ ရပ္လိုက္ၾကသည္။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူမလည္း ထီးအျပာေလးနဲ႕ လက္ကိုင္အိတ္ကို အသာေကာက္ယူလိုက္သည္။</span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ငါ ေန႕လည္စာအမီ ျပန္လာခဲ့မွာပါ - ခ်င္းမာ”</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">မ်က္ႏွာ မသာယာတဲ့ အိမ္ေဖၚေတြကို ႏွဳတ္ဆက္သည္။ </span><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူမဘ၀ရဲ့ ပံုမွန္ဘ၀ ပံုမွန္ေန႕ရက္ေတြ မၾကာခင္ ကုန္ဆံုးေတာ့မယ္ဆိုတာ ဘယ္သိခဲ့ပါမလဲ..။</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: center;"><span style="font-size: small;">--------------------------------</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: center;"><br /></div><span style="font-size: small;"><span style="color: #0b5394;">ဆက္ရန္ </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-1594111756858828430?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-40933352828533934852011-12-14T19:10:00.003+06:302011-12-15T13:17:24.647+06:30လ်ပ္တပ်က္ အညာျမင္ကြင္း(၂)<div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;"> </span><span style="font-size: small;">အညာျမင္ကြင္းေလးေတြကို မ်ွေ၀ခံစားႏိုင္ဖို႕ </span><span style="font-size: small;">လ်ွပ္တပ်က္ရို္က္ခ်က္ကေလးေတြကို </span><span style="font-size: small;">စုစည္းျပီး တင္ျပလိုက္ပါတယ္။</span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-x7OSCXFAQF4/TuiND7PbEkI/AAAAAAAAFIg/68oidqw1C0w/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="http://1.bp.blogspot.com/-x7OSCXFAQF4/TuiND7PbEkI/AAAAAAAAFIg/68oidqw1C0w/s400/1.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">ေပါက္ျမိဳ႕နယ္က ေစ်းသည္မေလးေတြ</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-mTObemCfxc8/TuiNbdSMmzI/AAAAAAAAFIo/FKcNBcnzPfc/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="260" src="http://3.bp.blogspot.com/-mTObemCfxc8/TuiNbdSMmzI/AAAAAAAAFIo/FKcNBcnzPfc/s400/3.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">tour season မို႕ထင္ပါရဲ့၊ ေညာင္ဦးေလဆိပ္မွာ အဲဒီလိုၾကိဳေနၾကတယ္..</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-aLMynQQEO4k/TuiODE5KY1I/AAAAAAAAFIw/iyx3Wh4SG8o/s1600/4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="http://3.bp.blogspot.com/-aLMynQQEO4k/TuiODE5KY1I/AAAAAAAAFIw/iyx3Wh4SG8o/s400/4.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">ျမစ္</span><span style="color: purple;">ဧရာ</span><span style="color: purple;">ကို တံတားနဲ႕ကူးမွာလား ...ေလွနဲ႕လား။။။</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ofPA97wdOTs/TuiPntxhdTI/AAAAAAAAFI4/C5jX9vkd9q0/s1600/5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="http://2.bp.blogspot.com/-ofPA97wdOTs/TuiPntxhdTI/AAAAAAAAFI4/C5jX9vkd9q0/s400/5.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">ေလွကေလးက သူ႕ခ်ည္းပဲ ကဗ်ာဆန္ျပီး လြမ္းစရာ....</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-N1_XP6JH4nA/TuiQPDAG9XI/AAAAAAAAFJI/XW2A-qZQyjM/s1600/7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="http://2.bp.blogspot.com/-N1_XP6JH4nA/TuiQPDAG9XI/AAAAAAAAFJI/XW2A-qZQyjM/s400/7.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">ပခန္းၾကီးက ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ့ ေရွးလက္ရာ</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-H6oKB9Nequ8/TuiQYQ1_KOI/AAAAAAAAFJQ/b0-wV7Zr3A8/s1600/9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="241" src="http://4.bp.blogspot.com/-H6oKB9Nequ8/TuiQYQ1_KOI/AAAAAAAAFJQ/b0-wV7Zr3A8/s400/9.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">စေလ ရုပ္စံုေက်ာင္းက ေရွးလက္ရာ...</span>.</td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-X03_VvBP1nk/TuiQq7DdkQI/AAAAAAAAFJY/fZu2cfCoePU/s1600/8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="http://2.bp.blogspot.com/-X03_VvBP1nk/TuiQq7DdkQI/AAAAAAAAFJY/fZu2cfCoePU/s400/8.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">ေနၾကာပန္းပံုမွမထည္႕ရရင္ အိပ္မေပ်ာ္တတ္သူပါေလ....</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-e5qKjrqpCaE/TuiRFQjQbHI/AAAAAAAAFJg/rRsnzeCDhBM/s1600/11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-e5qKjrqpCaE/TuiRFQjQbHI/AAAAAAAAFJg/rRsnzeCDhBM/s400/11.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">အညာမွာ အေတြ႔မ်ားတဲ့ နာနတ္ရိုင္းပင္ေတြ ( သူ႕အမ်ွင္ကို ၾကိဳးက်စ္ရတယ္လို႕ေျပာပါတယ္)....</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-3P2-hjIJusA/TuiRkIynEbI/AAAAAAAAFJo/u76_1v1Ulq0/s1600/10a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-3P2-hjIJusA/TuiRkIynEbI/AAAAAAAAFJo/u76_1v1Ulq0/s400/10a.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">သားငယ္ေပြ႕လ်က္ အလုပ္ကိုလည္းမပ်က္ေစရတဲ့ ေက်းလက္အညာလံုမ...</span>.<br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-nsb5BZxyq-M/TuiQAyAwPMI/AAAAAAAAFJA/pL9WHMsL21A/s1600/6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="http://2.bp.blogspot.com/-nsb5BZxyq-M/TuiQAyAwPMI/AAAAAAAAFJA/pL9WHMsL21A/s400/6.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"><span style="color: purple;">ရွင္မေတာင္(ေရစၾကိဳ)က ခန္႕ခန္႕ညားညား လွလွပပ....</span>.</span></td></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-7QBsdUdMHoU/TuiSQoYhXXI/AAAAAAAAFJ4/JRXFiGF3Jg8/s1600/14.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-7QBsdUdMHoU/TuiSQoYhXXI/AAAAAAAAFJ4/JRXFiGF3Jg8/s400/14.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">ေက်ာင္းအားခ်ိန္မွာ ေရခပ္ျပီး မိဘကူတဲ့ သမီးလိမၼာေလး.....</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-EQNAvUg9tqs/TuiR_G9A28I/AAAAAAAAFJw/KfSJbhjqlqI/s1600/13.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-EQNAvUg9tqs/TuiR_G9A28I/AAAAAAAAFJw/KfSJbhjqlqI/s400/13.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">သားသားကေတာ့ ေရခပ္ေနတဲ့ ေမေမ့ကိုေစာင့္ေနတာခင္ဗ်....</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-0n4-kPpMilY/TuiSiwL56rI/AAAAAAAAFKA/HVQqyl4VSvw/s1600/12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-0n4-kPpMilY/TuiSiwL56rI/AAAAAAAAFKA/HVQqyl4VSvw/s400/12.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: purple;">ခ်စ္စရာ အညာဓေလ့..နားခိုဖို႕ဇရပ္မွာ ေသာက္ေရနဲ႕ သနပ္ခါး......</span></td></tr></tbody></table><div style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">သူငယ္ခ်င္းတို႕ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ေသာခရစ္စမတ္နဲ႕ ကံေကာင္းေသာႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစလို႕ ၾကိဳတင္ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္.....</span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="color: #e06666;">မိုးစက္ပြင့္</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-4093335282853393485?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-19764451797730686532011-12-08T09:17:00.004+06:302011-12-08T13:45:39.643+06:30ပံုရိပ္ထဲက မိန္းကေလး (The Girl in the Picture)<div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mFa974OAy7M/TttXI7hlcJI/AAAAAAAAFH4/vz82EU6U4Wk/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-mFa974OAy7M/TttXI7hlcJI/AAAAAAAAFH4/vz82EU6U4Wk/s1600/1.jpg" /></a></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဓါတ္ပံုေတြက သမိုင္းကို ေျပာေနၾကတယ္ - တဲ့။ ကမၻာကို တုန္လွဳပ္ေစခဲ့တဲ့ ပံုရိပ္ေတြ အမ်ားအျပား ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအထဲက ပံုတပံုကေတာ့ ၉ႏွစ္အရြယ္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ မိန္းကေလး ဖန္သီ ကင္မ္ဖု (Phan Thi Kim Phuc )ရဲ့ ပံုပါဘဲ။ အေမရိကန္တို႕ရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ နာပမ္း ()Napalm) မီးေလာင္ဗံုးထိမွန္လို႕ အ၀တ္အစားဗလာနဲ႕ ေျပးထြက္လာတဲ့ မိန္းကေလးတဦး။ ဓါတ္ပံုကို ျမင္သူတိုင္းက သူမရဲ့ ေအာ္ဟစ္ျမည္တမ္းသံကို ၾကားေနရတယ္။ ပူေလာင္ျပင္းျပတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ပူး၀င္ခံစားမိၾကတယ္။ ကရုဏာလိွဳင္းလံုးေတြ တလိပ္လိပ္ ရိုက္ခတ္လာၾကတယ္။ ဓါတ္ပံုကို အမွတ္မထင္ ရိုက္ကူးခဲ့သူက ဗီယက္နမ္လူမ်ိဴး ေအပီသတင္းေထာက္ ဓါတ္ပံုဆရာ Nick Ut ပါဘဲ။</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Y1w1Xwcm1RY/TttXPszE72I/AAAAAAAAFIA/mfet-eu72hg/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="186" src="http://3.bp.blogspot.com/-Y1w1Xwcm1RY/TttXPszE72I/AAAAAAAAFIA/mfet-eu72hg/s200/3.jpg" width="200" /></a></div><span style="font-size: small;">ကင္မ္ဟာ ဒီဓါတ္ပံုထဲမွာ ပါ၀င္ျခင္းမတိုင္မီအထိ ဗီယက္နမ္ ေတာင္ပိုင္းက ေဆးဂံုျမိဳ႕နဲ႕ ၁၄မိုင္အကြာက Trang Bang ျမိဳ႕ငယ္ကေလးမွာ ေနထိုင္တဲ့ သာမာန္မိသားစုထဲက သားသမီး ကိုးဦးအနက္ ပဥၥမေျမာက္ သမီး</span><span style="font-size: small;">မိန္းကေလး ျဖစ္ပါတယ္။ </span><span style="font-size: small;">ကင္မ္ကို ၁၉၆၃ ဧျပီလ ၆ ရက္ေန႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ျပီး သူမရဲ့အမည္က ဗီယက္နမ္ ဘာသာနဲ႕ ( Golden Happiness) လို႕ အဓိပၼါယ္ရပါတယ္။</span><span style="font-size: small;">ကင္မ္ရဲ့ အဖိုးဟာ အနီးပါတ္၀န္းက်င္က အလြန္ႏွစ္သက္တဲ့ </span><span style="font-size: small;">ခ်ိဴျမအရည္ရႊမ္းျပီး အရသာရိွလြန္းတဲ့ က်ြဲေကာသီးျခံတျခံ ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။ </span><span style="font-size: small;">ကင္မ္ရဲ့အေမက ေခါက္ဆြဲဆိုင္ဖြင့္ပါတယ္။ ကင္မ္တို႕ မိသားစုဟာ လူဦးေရမ်ားသလို တဦးနဲ႕တဦး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္းနဲ႕ အလြန္ဘဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">-----------------------------------</span></div><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="font-size: small;">ကင္မ္တေယာက္ လူ႕ေလာကေရာက္လာခ်ိန္မွာ ဗီယက္နမ္ရဲ့ ႏိုင္ငံေရးေကာင္းကင္ အခင္းအက်င္းက တိမ္ညိဳတိမ္လိပ္ေတြ မဲေမွာင္ အံု႕ဆိုင္းေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ </span><br /><ul><li><span style="font-size: small;">၁၉၆၃မွာ ေျမာက္ပိုင္းCommunist နဲ႕ ေတာင္ပိုင္း Capitalist ၀ါဒီေတြ စတင္တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကတယ္။</span></li><li><span style="font-size: small;">သမၼတ Ngo Dinh Diem နဲ႕ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား ပဋိပကၡျဖစ္ျပီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးတပါး လမ္းမေပၚမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မီးရိွဳ႕ ဆႏၵျပတယ္။ (အဲဒီဓါတ္ပံုက ကမၻာေက်ာ္ခဲ့သလို၊ သမၼတကေတာ္ရဲ့ ”ဘုန္းၾကီး ဘာဘီက်ဴး”လို႕ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ခဲ့တဲ့စကားကလည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ သက္ေရာက္မွဳ ရိွခဲ့တယ္။- )</span></li><li><span style="font-size: small;">သမၼတ Ngo Dinh Diem </span><span style="font-size: small;">ဇာတ္သိမ္းမလွဘဲ သူ႕ညီနဲ႕အတူ လုပ္ၾကံခံရတယ္။</span></li><li><span style="font-size: small;">အေမရိကန္မွာ သမၼတ ဂ်ြန္အက္ဖ္ကေနဒီ လုပ္ၾကံခံရျပီး ေနာက္တက္လာတဲ့ သမၼတ လင္ဒန္ဂ်ြန္ဆင္က ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲမွာ သူတို႕ရဲ့ ပါ၀င္မွဳကို အရိွန္ျမွင့္ခဲ့တယ္။</span></li><li><span style="font-size: small;">ေတာင္ပိုင္းမွွာလည္း ကြန္ျမဴနစ္ေထာက္ခံတဲ့ ေပ်ာက္ၾကားစစ္ေတြေပၚလာတယ္။ လွဳပ္ရွားသူေတြကို (ဟိုခ်ီမင္းနဲ႕ ဆက္စပ္ျပီး) ဗီယက္မင္းလို႕ ေခၚရာက ေနာက္ပိုင္း ဗီယက္ေကာင္း ( Viet Cong ) လို႕ တြင္က်ယ္လာခဲ့တယ္။ ေတာင္ပိုင္းရဲ့ ေပ်ာက္က်ားစစ္၊ ေျမာက္ပိုင္းရဲ့ ထိုးစစ္ေတြနဲ႕ ေတာင္ပိုင္းအစိုးရနဲ႕ အေမရိကန္တပ္ေတြကို ထိုးႏွက္ၾကတယ္။</span></li><li><span style="font-size: small;">ေျမာက္ကေန ေတာင္ပိုင္းကို လက္နက္နဲ႕ ရိကၡာပို႕တဲ့လမ္းက လာအိုနဲ႕ ကေမၻာဒီးယား နယ္စပ္ေတြကို ျဖတ္သန္းရျပီး ျခင္၊ ေျမြ၊ ေမ်ွာ့ေပါတဲ့ သစ္ေတာထူထူအုပ္အုပ္ၾကီးေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြ၊ေျမာင္းေတြ အမ်ားၾကီးကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားရတာပါ။ အဲဒီလမ္းကို ေနာင္မွာ Ho Chi Minh Trail လို႕ ေခၚပါတယ္။</span></li><li><span style="font-size: small;">Ho Chi Minh Trail </span><span style="font-size: small;">ကို ျဖတ္ေတာက္ဖို႕အတြက္ ၁၉၆၅ကစျပီး သမၼတ ဂ်ြန္ဆင္က ေ၀ဟင္ဗံုးၾကဲတာေတြ၊ အပင္ေသေစတဲ့ ( Agent Orange ) ျဖန္းတာေတြ လုပ္လာပါတယ္။ ၁၉၆၈မွာ အမ်ားဆံုး အေမရိကန္ စစ္သား ငါးသိန္းအထိ ဗီယက္နမ္ကို ၀င္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။</span></li><li><span style="font-size: small;">တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ေတာင္ဗီယက္နမ္အစိုးရက ဗီယက္ေကာင္းလို႕ သံသယရိွသူေတြကို အျပင္းအထန္ ရွာေဖြ ႏွိပ္ကြပ္ပါတယ္။ ေဆးဂံုျမိဳ႕ရဲ့ လမ္းမတေနရာမွာ ေတာင္ဗီယက္နမ္ရဲခ်ဴပ္က ဗီယက္ေကာင္းလို႕ သံသယရိွသူရဲ့ နားထင္ကို ေသနတ္နဲ႕ အနီးကပ္ပစ္ျပီး (စံျပအေနနဲ႕) သတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီဓါတ္ပံုကလည္း အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းနဲ႕ ကမၻာေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္။</span><span style="font-size: small;"> </span></li><li><span style="font-size: small;">ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သမၼတဂ်ြန္ဆင္ရဲ့ ေပၚလစီကို လူထုေ၀ဖန္မွဳေတြ အရိွန္တိုးျမင့္လာျပီး နစ္ဆင္က ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲျပီးဆံုးဖို႕ ေရြးေကာက္ပြဲကတိနဲ႕ သမၼတ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။</span></li></ul><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">--------------------------------</span></div><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဒီလိုနဲ႕ </span><span style="font-size: small;">Trang Bang</span><span style="font-size: small;"> ျမိဳ႕ေလးကို ေျမာက္ပိုင္းေရာ ေတာင္ပိုင္းအင္အားစုေတြ ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ကင္မ္ရဲ့ ေမေမ ”ႏု”ရဲ့ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ကို အမ်ိဴးသမီးငယ္တေယာက္ က အျမဲတမ္းလာျပီး ေတာင္ပိုင္း တပ္ဖြဲ႕ ေတြရဲ့ အင္အားနဲ႕ လွဳပ္ရွားမွဳကို ေမးျမန္းေလ့ရိွတယ္။ ႏုကလည္း သူသိသေလာက္ မွတ္ထားျပီး ေျပာျပ တတ္တာမို႕ ေျမာက္ပိုင္းအဖြဲ႕ရဲ့ ခင္မင္မွဳနဲ႕ စားစရာလက္ေဆာင္ေတြ မၾကာခဏ ရတတ္ပါတယ္။</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေျမာက္ပိုင္းအဖြဲ႕ေတြရဲ့ ေျမေအာက္လိုဏ္ဂူၾကီးက ကင္မ္တို႕ရဲ့ ျခံထဲအထိေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ အိမ္သူအိမ္သားေတြ အံ့ၾသတၾကီး ျဖစ္ၾကရပါေတာ့တယ္။ ဗီယက္ေကာင္းေတြရဲ့ တက္ ထိုးစစ္ ( Tet Offensive ) နဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ တိုက္ခိုက္မွဳေတြ ျမင့္မားလာခ်ိန္မွာ လူအမ်ားအျပားဟာ လြတ္ရာကင္းရာကို ေျပးလႊားေရွာင္ပုန္းေနၾကရပါတယ္။ ကင္မ္တို႕ရဲ့ ဦးေလးနဲ႕ အေဒၚမိသားစုအေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေျပာင္းေရႊ႕ကုန္ၾကပါျပီ။ ေျမာက္ပိုင္းတပ္ဖြဲ႕ေတြက ကင္မ္တို႕ရဲ့ အိမ္ကို စခန္းအျဖစ္သိမ္းယူျပီး ကင္မ္တို႕ကို အေ၀းထြက္သြားဖို႕ ေျပာေပမဲ့ က်မ္းမာေရးမေကာင္းတဲ့ အဖိုးနဲ႕ ဦးေလးကိုငဲ့ျပီး အနီးအနားမွာဘဲ ယာယီေနစရာ ဖန္တီးျပီး ဆက္ေနၾကပါတယ္။ ေမေမ ”ႏု” က တခါတရံ တပ္ဖြဲ႕မ်ားထံ ခြင့္ေတာင္းျပီး အိမ္ျပန္ကာ ၀က္မ်ားကို အစာေက်ြးပါတယ္။</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အဲဒီရက္မွာပင္ </span><span style="font-size: small;">Trang Bang ေတာ</span><span style="font-size: small;">ျမိဳ႕ကေလးတ၀ိုက္ ေတာင္ပိုင္းႏွင့္ ေျမာက္ပိုင္းအဖြဲ႕ေတြ တိုက္ခိုက္မွဳ ေတြ ျဖစ္ပြားလာခဲ့ကာ အရပ္သားအမ်ားအျပား အေဆာက္အဦၾကီးေတြထဲမွာ ခိုလံွဴေနၾကရေတာ့သည္။ ေတာင္ပိုင္းတပ္ဖြဲ႕မ်ားက အေမရိကန္အကူအညီနဲ႕ ေလေၾကာင္းႏွင့္ေျမျပင္ ညွပ္ျပီး စစ္ဆင္ပါတယ္။ ေလေၾကာင္းတိုက္ရာမွာလည္း ပထမတသုတ္က အေဆာက္အဦေတြရဲ့ အမိုးေတြအကာေတြ ပ်က္စီးေအာင္ ရည္ရြယ္ဗံုးၾကဲတာျဖစ္ျပီး ေနာက္တၾကိမ္မွာ နာပမ္း မီးေလာင္ဗံုးမ်ားနဲ႕ ဗီယက္ေကာင္း ေတြကို ေသေၾကဒဏ္ရာရေအာင္ လုပ္ေဆာင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">၁၉၇၂ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၈ရက္။ </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">တိုက္ခိုက္မွဳေတြ ျပင္းထန္လာျပန္တာမို႕ ကင္မ္အပါအ၀င္ လူအမ်ားကေတာ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ထိတ္လန္႕အံ့ၾသစြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကရပါတယ္။ မနက္တိုင္းမွာ ေကာင္းကင္ကေန ေလယာဥ္သံေတြ တေ၀ါေ၀ါၾကားရျပီး မၾကာခင္မွာဘဲ နားကြဲမတတ္ ေပါက္ကြဲသံေတြ ၾကားရတတ္ပါတယ္။ ေဖာ့စေဖာရပ္ဒံုးက်ည္ေတြေၾကာင့္ အျဖဴေရာင္မီးခိုးေငြ႕ေတြ၊ လက္ပစ္ဗံုးေတြရဲ့ ေပါက္ကြဲမွဳေၾကာင့္ ခရမ္းေရာင္နဲ႕ မုန္ညွင္းေစ့ေရာင္ အခိုးေတြကို ေတြ႕ေနၾကရပါတယ္။ ျပဴတင္းတံခါးက အမွတ္တမဲ့ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေကာင္းကင္ဟာ အနီေရာင္ရဲေနတာကို ျမင္ေနရပါေတာ့တယ္။ အေသအခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ ေလယာဥ္ေပၚကေန မီးေတာက္မီးလ်ံေတြ အဆက္မျပတ္ က်ေနတာမို႕ ရြာသားတေယာက္က ” ေကာင္းကင္ဘံုက မီးေတာက္ေတြ က်လာျပီေဟ့” လို႕ ေအာ္လိုက္ပါတယ္။</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">“ဘုရားသခင္” လူေတြက လမ္းမကိုၾကည့္ရင္း အလန္႕တၾကား ေရရြတ္လိုက္ပါတယ္။ ပူေဆြးေသာက ေရာက္ေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္က မီးေသြးခဲလိုမည္းေနတဲ့ ကေလးငယ္ကို ေပြ႕ခ်ီလာတာ ေတြ႕လုိက္ရလုိ႕ပါ။ </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ခဏအတြင္းအမွာပဲ သူတို႕ေနတဲ့အေဆာက္အဦထဲကို ခရမ္းေရာင္မီးခိုးေငြ႕ေတြ က်ေရာက္လာပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ ေနာက္ထပ္ မီးေလာင္ဗံုးေတြ ၾကဲေတာ့မယ့္ အမွတ္အသားပါဘဲ။ လူေတြအားလံုး အျပင္ကို အျမန္ဆံုးေျပးထြက္ျပီး ဗံုးဒဏ္လြတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရပါေတာ့တယ္။ ကင္မ္ကေတာ့ အေျပးမျမန္သူမို႕ အစ္ကိုေတြ ေမာင္ေတြရဲ့ ေနာက္မွာ ေျခလွမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပတ္က်န္ခဲ့ပါတယ္။</span><span style="font-size: small;"></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">-----------------------------</span></div><div style="color: #660000; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">နားကြဲမတတ္ ဗံုးသံတခ်က္နဲ႕အတူ ကင္မ္ ေမွာက္လ်က္လဲသြားပါတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ကင္မ္မွာ ေၾကာက္ရြ႕ံစိတ္မရိွဘဲ အိမ္မက္သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ရုတ္တရက္ သတိ၀င္လာေတာ့ သူ႕တကိုယ္လံုး မီးေတာက္ေတြဖံုးေနပါတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ေၾကာက္စိတ္နဲ႕ အ၀တ္ေတြကိ ျမန္ျမန္ခ်ြတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ သိပ္ပူေနတဲ့ ဘယ္လက္ေမာင္းကို ရုတ္တရက္ သပ္ခ်လိုက္ေတာ့ ညိဳမည္းေနတဲ့ အသားက်က္က်က္ အတံုးအခဲေတြ ညာလက္ထဲပါလာျပီး သိပ္ကိုပူေလာင္သြားလို႕ ေအာ္ဟစ္ညည္းညဴလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္မွာစည္းထားတဲ့ ဆံပင္နဲ႕ ေနာက္ေက်ာလည္ကုပ္ေတြပါ ေလာင္သြားတာကိုလည္း သိလိုက္ရျပီး အစ္ကိုေတြေနာက္ကို အမီျပန္ေျပးလိုက္ဖို႕ ၾကိဳးစားလိုက္ပါတယ္။ ပူတာရယ္၊ နာတာရယ္၊ ေရငတ္တာရယ္ေၾကာင့္ ေျပးရင္းနဲ႕လည္း ေအာ္ဟစ္ေနမိပါတယ္။ ေျပးရင္းလႊားရင္း ရုတ္တရက္ဆံုမိတဲ့ ေအပီ သတင္းေထာက္ </span><span style="font-size: small;">Nick Ut </span><span style="font-size: small;">က သူမရဲ့ပံုရိပ္ကို ကင္မရာကလစ္တခ်က္နဲ႕ အမိအရ မွတ္တမ္းတင္ႏိုင္ လိုက္ခဲ့ပါတယ္။ </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">မၾကာခင္ပဲ ကင္မ္တေယာက္ </span><span style="font-size: small;">ဗံုးကာလအတြင္း ကြဲသြားတဲ့ မိဘမ်ားနဲ႕ ျပန္ဆံုမိသြားပါတယ္။ မိဘႏွစ္ပါးလံုး အံ့ၾသတုန္လွဳပ္လြန္းလို႕ ျဖဴဖတ္ျဖဴေလ်ာ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ ကင္မ္ကေတာ့ ပံုလ်က္သား လဲမတတ္ျဖစ္ေနျပီး ေမေမ ”ႏု” ကို မလြတ္တမ္းဖက္ထားပါတယ္။ ” အို၊ အေမ၊ ပူလိုက္တာ ၊ ပူလိုက္တာ အေမရယ္” တဲ့။</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">-----------------------------</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> မ်ားေသာအားျဖင့္ မီးေလာင္ဗံုးထိတဲ့ ကေလးငယ္ေတြဟာ ေဆးရံုကို မေရာက္ဘဲ ေသသြားတတ္ၾကပါတယ္။ </span><span style="font-size: small;">ကင္မ္ရဲ့ အေဖနဲ႕အေမဟာ ကင္မ္ကို ေပြ႕ခ်ီျပီး ေဆးဂံုျမိဳ႕အထိ ေျခက်င္သြားကာ ေဆးရံုတင္ဖို႕ ၾကိးစား ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဇြန္လ ၁၀ရက္ေန႕အထိ ေဆးရံုသံုးရံုက လက္မခံခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး ေဆးရံုတခုက လက္ခံခဲ့ေပမဲ့လည္း ေသလုဆဲဆဲ ကေလးေတြ ထားတဲ့အခန္းမွာသာ ေနေစခဲ့ပါတယ္။ ဖီးနစ္ငွက္မေလး ကင္္မ္ကေတာ့ ေသျခင္းတရားကိုအန္တုျပီး ျပန္လည္က်မ္းမာလာခဲ့ပါတယ္။ ေျခာက္လၾကာတဲ့အခါ သူမ ကုသေနတဲ့ ေဆးရံုကေန ျပန္ဆင္းခဲ့ရပါတယ္။<br /></span></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-UScNBMPGf_c/TttXYaPB9MI/AAAAAAAAFII/u6_ZkYZtW2M/s1600/4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-UScNBMPGf_c/TttXYaPB9MI/AAAAAAAAFII/u6_ZkYZtW2M/s320/4.jpg" width="179" /> </a></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမရဲ့ ဓါတ္ပံုေၾကာင့္ လူသိမ်ားေနခဲ့ျပီး သတင္းစာတိုက္ကေနတဆင့္ စာေတြ၊ လက္ေဆာင္ေတြ၊ အရုပ္နဲ႕ ေငြေတြ မၾကာခဏ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ ကင္မ္ဟာ စစ္ပြဲေၾကာင့္ ထိခိုက္နစ္နာ ေသဆံုးရတဲ့ ကံဆိုးသူ ကေလးငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးထဲက ကြက္ျပီး ကံထူးသူကေလးတဦးလို႕ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ </span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">---------------------------------------------</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">၁၉၇၃ မတ္လ ၁၉ရက္ေန႕မွာ ေဆးဂံုမွာရိွတဲ့ ေနာက္ဆံုး အေမရိကန္တပ္ဖြဲ႕ကို ရုပ္သိမ္းခဲ့ပါတယ္။ စစ္ပြဲအတြင္းမွာ စုစုေပါင္း အေမရိကန္တပ္သား ၅၈၀၀၀ ေသဆံုး၊ ၃၀၀၀၀၀ ဒဏ္ရာရ၊ ၆၀၀ ကို ဖမ္းဆီးခံရျပီး ၁၃၀၀ ေက်ာ္ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ပါတယ္။ ဗီယက္နမ္ စစ္သားနဲ႕ အရပ္သားေတြလည္း ဒီ့ထက္ အမ်ားၾကီး ေသေၾကဒဏ္ရာရခဲ့ၾကမွာပါ။ စစ္ပြဲတပြဲရဲ့သမိုင္းကို မ်က္ရည္ေတြ ေသြးေတြနဲ႕ ေရးခဲ့ၾကတာပါ။</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ကင္မ္ဟာ ေဆးရံုကဆင္းခဲ့ေပမဲ့ အေရျပားေတြက ေနထိမခံႏိုင္၊၊ျခင္ကိုက္မခံႏိုင္ ခဲ့ပါဘူး။ အဆုတ္တစိတ္တပိုင္းပ်က္စီးေနတဲ့အတြက္ ဖုန္ပါတဲ့ေလကို ရွဳလို႕ မရခဲ့ပါဘူး။ တခါတရံ အေၾကာင္းမဲ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ နာက်င္မွဳ နဲ႕ ေခါင္းကိုက္ေ၀ဒနာ ခံစားေနရတဲ့အတြက္ သူမရဲ့ မိဘေတြက က်မ္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မွဳေဂဟာမွာ ေနာက္ထပ္ ၇လ ထားခဲ့ရပါတယ္။ ေဆးရံုနဲ႕ ေဂဟာမွာ ေနစဥ္အတြင္း ေဆး၀န္ထမ္းေတြနဲ႕ အျမဲထိေတြ႕ေနရတဲ့အတြက္ သူမဟာ ၾကီးလာတဲ့အခါ ဆရာ၀န္တေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ “အေဖနဲ႕အေမက က်ြန္မကိုေမြးခဲ့ေပမဲ့ ဆရာ၀န္နဲ႕ ဆရာမေတြက က်ြန္မကို အသက္ဆက္ေပးခဲ့တာပါ” လို႕ ကင္မ္က ေျပာေလ႕ရိွပါတယ္။</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ကင္မ္ဟာ ေက်ာင္းျပန္တက္တဲ့အခါ အေတာ္ဆံုးမဟုတ္ေပမဲ့ စာေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ပါ ပါတယ္။ အစိုးရက “ဆိုရွယ္လစ္၀ါဒအတြက္ လုပ္အားေပး” ဆိုကာ မူလတန္းေက်ာင္းသားမ်ားက တပါတ္တရက္၊ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေတြက ႏွစ္ရက္၊ အထက္တန္းေက်ာင္းမ်ားမွာ တလကို သီတင္းႏွစ္ပါတ္ အလုပ္လုပ္ၾကရပါတယ္။ အလုပ္ေတြ သိပ္ပင္ပန္းလာတဲ့အခါ ကင္မ္က ဆရာကို နားခြင့္ေတာင္းခဲ့ပါတယ္ ၊ ဆရာက သူဘာမွမကူညီႏိုင္ဘူးလို႕ ေျပာတဲ့အခါ ေနထိခံလို႕မရတဲ့ သူမရဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို အက်ီၤ လက္ေမာင္းလွန္ျပီး ျပသခဲ့ရပါတယ္။ </span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေနာက္တႏွစ္မွာ ကင္မ္ရဲ့ ေမေမ ႏု ဖြင့္ထားတဲ့ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ကေလးကို အစိုးရစားေသာက္ဆိုင္ဆိုျပီး တံဆိပ္လာကပ္ပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြကို လက္မွတ္ေတြေပးျပီး တန္းစီစံနစ္နဲ႕လာစားခိုင္းပါတယ္။ ႏုက စားဖိုမွဳးလစာနဲ႕ သူတို႕ကို ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေပးရပါတယ္။ တေန႕တျခား အလုပ္သမားေတြဟာ စက္ရုပ္ေတြနဲ႕ တူတူလာပါတယ္။ သူတို႕ဟာ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ေဖၚေဖၚေရြေရြ စကားမေျပာၾကဘူး။ ေအးစက္ေနတဲ့ ေခါက္ဆြဲေတြကိုလည္း မျငီးမျငဴေသာက္ၾကပါတယ္။</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">၁၉၇၉ရဲ့ ေန႕တေန႕မွာေတာ့ ကင္မ္တို႕အိမ္ေရွ့ကို အနက္ေရာင္ကားတစီးဆိုက္လာျပီး ဓါတ္ပံုထဲက မိန္းကေလးကို ရွာပါတယ္။ ကင္မ္က သူမပါပဲလို႕ ျပန္ေျဖရင္းေတြးေနမိတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ျပီးမွ ဘာေၾကာင့္ ေတြ႕ခ်င္ၾကရပါလိ္မ္႕ လို႕ေပါ့။ အေျဖကို မၾကာခင္ပဲ သိခဲ့ရပါတယ္။ ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ သူမကို သတင္းျပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီး ဌာနရဲ့ အရာရိွတေယာက္က ဟိုခ်ီမင္းစီတီး ကို ဖိတ္ေခၚခဲ့ပါတယ္။ ဓါတ္ပံုထဲက မိန္းကေလးကို သတင္းဂ်ာနယ္မ်ားက အင္တာဗ်ဴးၾကဖို႕ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကင္မ္ဟာ ျပန္ၾကားေရးဌာနရဲ့ အသံုးခ်ခံတေယာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါေတာ့ တယ္။ အရာရိွမ်ားက ဒါကိုေျပာပါ၊ ဟိုဟာကို ေျပာပါ စသျဖင့္ သင္ၾကားေပးၾကသလို တခါတေလ လက္ရိွအစိုးရေအာက္က စီးပြားေရးအၾကပ္အတည္းေတြကို ထင္ဟပ္တာမ်ိဴးေျပာမိရင္လည္း အဆူအပူခံရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကင္မ္ဟာ ဘာကို ေျပာရမယ္၊ ဘာကို မ်ိဴသိပ္ထားရမယ္ စသျဖင့္ ခြဲျခားနားလည္ သြားပါေတာ့တယ္။</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သတင္းဌာနမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့အတြက္ သူမဟာ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြ ပ်က္ကြက္လာပါတယ္။ သင္ခန္းစာေတြကို ျပန္ကူးလို႕ရေပမဲ့ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္မွဳေတြ၊ ေဆးရံုဆင္းရမဲ့ရက္ေတြ ကေတာ့ အစားထိုးလို႕မရႏိုင္ပါဘူး။ သူမက ဆက္ျပီးအလုပ္လုပ္ဖို႕ ျငင္းဆန္ပါတယ္။ မရပါဘူး။ “က်မ ဆရာ၀န္ဘဲ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္၊ စစ္ပြဲမွာ ခံစားရသူေတြ အမ်ားၾကီးရိွပါတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ က်ြန္မကိုမွ ဒီလိုလုပ္ေစခ်င္ရတာလဲ” လို႕ ေမးတဲ့အခါက်ေတာ့ “မင္းရဲ့ သတင္းကိုမွ လူေတြက စိတ္၀င္စားၾကတယ္ေလ” တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သတင္းဌာနအရာရိွမ်ားရဲ့ တိုက္တြန္းမွဳေၾကာင့္ ကင္မ္ကို ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ေက်ာင္းဆက္တက္ခြင့္ မေပးေတာ့ပါဘူး။ ကင္မ္ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ငိုခဲ့ရပါတယ္။ ကင္မ္ဟာ ေက်ာင္းတက္ခြင့္မရေတာ့ေပမဲ့ ႏိုင္ငံျခားသတင္းေထာက္ေတြ မွတ္တမ္းတင္ဗီဒီယိုရိုက္တိုင္း အငွားဂ်ဴတီကုတ္နဲ႕ ေဆးေက်ာင္းသူ သရုပ္ေဆာင္ေပးရပါတယ္။ တခါကလည္း ျပန္ၾကားေရးအရာရိွက သူမကို ကေလးေတြနဲ႕ အမွတ္တရရို္က္ေပးမယ္ဆိုျပီး သတင္းတေနရာမွာ “စစ္ေဘးသင့္မိန္းကေလး ကင္မ္နဲ႕ သူမရဲ့ သမီးငယ္” လို႕ မွားယြင္းစြာ ေခါင္းစဥ္တပ္ခံခဲ့ရပါေသးတယ္။</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">------------------------------------ </span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-QFwKOebb5fU/TttXi3PTDqI/AAAAAAAAFIQ/qSlice0g-Dc/s1600/5.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-QFwKOebb5fU/TttXi3PTDqI/AAAAAAAAFIQ/qSlice0g-Dc/s1600/5.jpg" /></a><span style="font-size: small;">ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကင္မ္ဟာ ပိတ္မိေနတဲ့ဘ၀ထဲက ထြက္ေပါက္တခုကို ရရိွခဲ့ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူမ ငယ္စဥ္က လာေရာက္ေတြ႕ဆံုသတင္းယူခဲ့ဖူးတဲ့ သတင္းေထာက္ ပယ္ရီကရက္ဇ္နဲ႕ ျပန္လည္ ဆံုေတြ႕ခဲ့တာပါဘဲ။ ပယ္ရီနဲ့ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ခ်ိန္မွာ ကင္မ္ဟာ အစာအိမ္ေ၀ဒနာနဲ႕ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ေရာဂါေတြကို ကုသဖို႕ လိုအပ္ေနပါတယ္။ သူမကို ကူညီဖို႕အတြက္ ထုတ္ေ၀သူေတြဆီက အကူအညီ ေတာင္းခံပါတယ္။ ပယ္ရီရဲ့ ဇနီးကလည္း အားတက္သေရာ ကူညီခဲ့ပါတယ္။ ပယ္ရီက သူမကို အေနာက္ဂ်ာမနီမွာ ေဆးကုသ ေပးဖို႕ရန္ အတြက္ ဗီယက္နမ္အစိုးရဆီမွာ စာတင္ပါတယ္။ တႏွစ္ေက်ာ္ၾကာတဲ့အထိ အစိုးရက အေၾကာင္းမျပန္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး ၁၉၈၄ ႏွစ္လည္မွာ ကင္မ္ တေယာက္ ဂ်ာမနီမွာ သံုးပတ္ေၾကာ ေဆးကုခြင့္ ရခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဂ်ာမနီက ျပန္လာျပီးတဲ့ေနာက္ ကံအားေလ်ာ္စြာ ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ ဖန္ဗန္ေဒါင္းနဲ႕ ေတြ႕ဖို႕ ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္နဲ႕ေတြ႕ခ်ိန္မွာ ကင္မ္က သူမရဲ့ ပညာေရးကို ခ်ဴပ္ခ်ယ္ခံရပံုနဲ႕ ေဆးေက်ာင္းသူအေယာင္ေဆာင္ခဲ့ရပံုေတြကို ျပန္ေျပာျပတဲ့အတြက္ ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ရဲ့ ေထာက္ခံခ်က္နဲ႕ (သူမရဲ့ က်မ္းမာေရးအရ) အဂၤလိပ္စာအထူးျပဳ ဘြဲ႕သင္တန္းတက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ကင္မ္ရဲ့ ပညာေရးအတြက္ အေမရိကန္စေကာလားရွစ္အခ်ိဴ႕ ေရာက္ခဲ့ေပမဲ့ လံုျခံဳေရးအတြက္ဆိုကာ ပယ္ခ်ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အစိုးရအစီအစဥ္နဲ႕ က်ဴးဘားႏိုင္ငံ ဟာဗားနားမွာ ေဆးပညာသင္ခြင့္ ရရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ သူ႕ရဲ့ ၾကင္ဖက္ေလာင္း ဗီယက္နမ္လူမ်ိဴး သူငယ္ခ်င္း တုန္န္ ကို ေတြ႕ဆံုခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဟာဗားနားတကၠသိုလ္ရဲ့ မွာ Pharmacology သင္ၾကားေနတဲ့ ကင္မ္အတြက္ အခက္အခဲႏွစ္ခုရိွပါတယ္။ တခုက စပိန္ဘာသာစကားျဖစ္ျပီး ေနာက္တခုက ဓါတုပစၥည္းေတြနဲ႕ ေတြ႕ထိလို႕မရတဲ့ သူမရဲ့ အေရျပား ျပသနာပါ။ တႏွစ္ခန္႕ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဓါတ္မတည့္မွဳေတြ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးခံစားရျပီး သူမ စိတ္အားထက္သန္တဲ့ ေဆးပညာကို စြန္႕လႊတ္လိုက္ရပါတယ္။ </span><span style="font-size: small;">၁၉၈၉မွာေတာ့ </span><span style="font-size: small;">ကင္မ္ဟာ အဂၤလိပ္ဘာသာ အထူးျပဳနဲ႕ ဟာဗားနားတကၠသိုလ္မွာ ပညာကို ဆက္လက္သင္ၾကားခ့ဲရပါတယ္။ ပညာသင္ စဥ္တေလ်ာက္လံုးမွာ ကင္မ္ဟာ ဟာဗားနားမွာရိွတဲ့ ဗီယက္နမ္သံရံုးက “ၾကီးၾကပ္သူ” တေယာက္ရဲ့ အထူးၾကီးၾကပ္မွဳေအာက္မွာ မ်က္ေစ့ေဒါက္ေထာက္ၾကည့္တာကို ခံေနရပါတယ္။</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေမေမ ႏု ရဲ့ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ဟာ အဆံုးအရံွဳးေတြ အမ်ားၾကီး ၾကံဳေနရပါတယ္။ အရာရိွၾကီးခရီးစဥ္အတြက္ ေခါက္ဆြဲပြဲ အေျမာက္အမ်ားမွာျပီးမွ လံုျခံဳေရးအတြက္ဆိုျပီး လာမစားေတာ့တာ၊ </span><span style="font-size: small;">အရာရိွၾကီးခရီးစဥ္</span><span style="font-size: small;">ေၾကာင့္ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ ပိတ္ထားခိုင္းတဲ့ေန႕ရက္ေတြ၊ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ရဲ့ မ်က္ႏွာစာ ေနရာအခ်ိဴ႕ကို အသိမ္းခံရတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပင္းထန္ဆံုးထိုးႏွက္ခ်က္ကေတာ့ တူမျဖစ္သူက သူမရဲ့ခင္ပြန္းအရိွန္အ၀ါနဲ႕ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ကို အေၾကြးနဲ႕သိမ္းတယ္လို႕ ေၾကျငာခဲ့တာပါပဲ။ ေမေမႏုက အဲဒီဆိုင္မွာ ခ်က္ျပဳတ္သူအျဖစ္ ျပန္ခန္႕ထားခံရပါတယ္။ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ မိသားစုက ကင္မ္ကို အားကိုးတၾကီး ဆက္သြယ္လာၾကပါတယ္။ အလုပ္ တခုခုလုပ္ျပီး ေငြပို႕ေပးႏိုင္မလား တဲ့။ ေငြ -ေငြ -ေငြ။ ျခိဳးျခိဳးျခံျခံ ေက်ာင္းတက္ေနရတဲ့ ကင္မ္ တေယာက္ ေငြရွာဖို႕ စဥ္းစားရင္း ေခါင္းေျခာက္ေနရပါတယ္။ သူမရဲ့ သံရံုးအထူးၾကီးၾကပ္သူကလည္း ခြင့္ျပဳမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကင္မ္ဟာ အထိမ္းအခ်ဴပ္ေတြေအာက္မွာေနရတာကို ျငီးေငြ႕လွပါျပီ။</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ၀ိုင္း၀န္း ပံ့ပိုးမွဳနဲ႕ ကင္မ္ဟာ တုန္န္ကို လက္ထပ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဆိုဗီယက္ကို ဟန္နီးမြန္းထြက္ဖို႕ စီစဥ္ရင္း သူမရဲ့ လြတ္ေျမာက္မွဳအတြက္ စိတ္ကူးတြက္ခ်က္ေနပါတယ္။ ေမာ္စကိုသြားတဲ့ေလယာဥ္က ကေနဒါမွွာ တေထာက္နားသည္ေလ..။</span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"> --------------------------------------</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-size: small;">ကင္မ္ဟာ ကေနဒါႏိုင္ငံမွာ ခင္ပြန္း တုန္န္နဲ႕အတူ ေနထိုင္ရင္း သားကေလး ေသာမတ္စ္ နဲ႕ စတီဖင္ ကိုေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၇ အေစာပိုင္းမွာ သတင္းေထာက္တေယာက္က ကင္မ္ကို ရွာေတြ႕ခဲ့ျပီး Kim's Story: The Road from Vietnam ဆိုတဲ့ သတင္းဇာတ္လမ္းတိုကေလးတခု ထုတ္လုပ္ခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္ လူသိမ်ားလာခဲ့ပါတယ္။ ကင္မ္ရဲ့ ကေနဒါမွာ ခ်ိဳ႕ခ်ိဴ႕တဲ့တဲ့ ေနထိုင္ေနရပံုကို စာနာတဲ့သူေတြက ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ၾကလို႕ တိုက္ခန္းတြဲကေန အြန္ေတရီယိုျမို႕မွာ သင့္တင့္တဲ့အိမ္ငယ္ကေလးတလံုးနဲ႕ ေနထိုင္လာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကင္မ္က အိမ္ရွင္မတေယာက္အျဖစ္ ေနထိုင္ခဲ့ျပီး အိမ္ျပင္ပမွာ UNESCO ရဲ့ Volunteer တေယာက္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၇မွာ UNESO ရဲ့ Goodwill Ambassador တေယာက္အျဖစ္ထမ္းေဆာင္ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ နားလည္မွဳတည္ေဆာက္ေရးတို႕အတြက္ လွဳပ္ရွားေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ခ်ီကာဂိုအေျခစိုက္ Kim Foundation ကိုထူေထာင္ျပီး စစ္ပြဲဒုကၡသည္ကေလးငယ္ မ်ားကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ သူမက </span><span style="font-size: small;">Kim Foundation </span><span style="font-size: small;">မွာ ဥကၠဌျဖစ္ျပီး ဗီယက္နမ္စစ္ျပန္ Ron Gibbs က အတူကကြဦးစီးဦးေဆာင္ ျပဳခဲ့ပါတယ္။</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Z5wMex3pW6A/TttXpQGobiI/AAAAAAAAFIY/v-lKmbMeKic/s1600/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-Z5wMex3pW6A/TttXpQGobiI/AAAAAAAAFIY/v-lKmbMeKic/s320/2.jpg" width="232" /></a></span><span style="font-size: small;"> ကင္မ္ရဲ့ သားငယ္ကေလးကို ေပြ႕ပိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုက ျမင္သူတိုင္းကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္ပြဲရဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႕ ၾကမ္းရွေနတဲ့ မိခင္ရဲ့ ေနာက္ေက်ာက အသားအေရနဲ႕ ႏုနယ္ေခ်ာေမြ႕တဲ့ သားငယ္ကေလးရဲ့ အသားအေရ၊ ဒီဆန္႕က်င္ဖက္အရာႏွစ္ခုရဲ့ အားျပိဳင္မွဳ။ အံ့ၾသျခင္း၊ ထိတ္လန္႕ျခင္း၊ ေမ်ွာ္လင့္ျခင္း၊ ေအးခ်မ္းျခင္း ရသမ်ိဴးစံုကို ဒီဓါတ္ပံုတစ္ပံုထဲက တျပိဳင္နက္တည္း ေပးစြမ္းႏိုင္ခဲ့တာမို႕ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ World Press Award ကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ရရိွခဲ့ပါတယ္။ </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">------------------------------</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အေမရိကန္စစ္ျပန္မ်ားရဲ့ေန႕တေန႕မွာ ကင္မ္ကို ဖိတ္ၾကားျပီး စကားေျပာေစခဲ့ပါတယ္။ ကင္မ္ရဲ့ ေျပာၾကားခ်က္ကေတာ့-</span></div><blockquote class="tr_bq" style="color: #0b5394;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">”သူငယ္ခ်င္းတို႕၊ ရွင္တို႕နဲ႕အတူ က်မ ဒီေန႕ရိွေနရတာကို သိပ္ျပီး၀မ္းသာမိပါတယ္။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း က်မကေတာ့ နာပမ္းမီးေလာင္ဗံုးကေန ဒဏ္ရာရျပီး ထြက္ေျပးခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးပါဘဲ။ က်မကိုယ္တိုင္ သမိုင္းကို ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္စြမ္းမရိွတဲ့အတြက္ ဒီစစ္ပြဲေတြရဲ့အေၾကာင္း အဓိက ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ က်မက ရွင္တို႕ကို စစ္ပြဲရဲ့ အနိဌာရံုေတြကို သတိရျပီးေတာ့ တိုက္ခိုက္တာေတြ သတ္ျဖတ္တာေတြ ရပ္တန္႕ေစဖို႕ကိုဘဲ လိုလားပါတယ္။ က်မဟာ စစ္ပြဲေၾကာင့္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ထိခိုက္နာက်င္ခဲ့ရပါတယ္။ တခါတေလ က်မ အသက္မရွင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႕ေတာင္ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားသခင္က က်မကို ယံုၾကည္မွဳခြန္အားနဲ႕ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ကို ေပးအပ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လို႕ က်မသာ ဒီ မီးေလာင္ဗံုးခ်ခဲ့တဲ့ ပိုင္းေလာ့နဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီး ေတြ႕ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ .........”</span></div></blockquote><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပရိသတ္ထဲက ဘုန္းေတာ္ၾကီး Plummer က ” ကင္မ္- ငါဟာ အဲဒီလူပါဘဲ” လို႕ သူ႕ေရွ႕က စာရြက္ေပၚမွာ တုန္တုန္ရီရီ ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။ Plummer ဟာ စစ္ပြဲျပီးကတည္းက စိတ္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ပ်က္၊ အရက္သမား လံုးလံုးျဖစ္ခဲ့ျပီး ေနာက္ဆံုး သာသနာရိပ္ကို ခိုလွံဳခဲ့ပါတယ္။ သာသနာေတာ္ေၾကာင့္ ညစဥ္ အိမ္မက္ထဲက မိန္းကေလးကင္မ္ရဲ့ ေအာ္ဟစ္သံ ေခ်ာက္အိမ္မက္ေတြက လြတ္ေျမာက္စျပဳလာေပမဲ့ ေနာင္တတရားက သူ႕ကို ဖိစီးေနဆဲပါ။ ေနာက္ဆံုး ဒီမိန္းကေလးကို သူကိုယ္တိုင္ ေတြ႕ျပီး ေတာင္းပန္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကင္မ္က မိန္႕ခြန္းဆက္ေျပာပါတယ္။</span></div><blockquote class="tr_bq" style="color: #0b5394;"><span style="font-size: small;">”တကယ္လို႕မ်ား ေတြ႕ခဲ့ရင္ ....... က်မတို႕ သမိုင္းကို မေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ လက္ရိွဘ၀မွာ ေကာင္းတာေတြဘဲလုပ္ျပီး၊ ေနာင္အနာဂတ္မွာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အတူတကြ ၾကိဳးစားၾကရေအာင္ လို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္”</span></blockquote><div style="color: #660000;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ကင္မ္က သူမ မိန္႕ခြန္းကို အဆံုးသတ္လိုက္ျပီး စစ္ျပန္ၾကီးမ်ားကို ေပြ႕ဖက္ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ နံရံမွာ ပန္းေခြ ခ်ၾကပါတယ္။ ကင္မ္က က်မ်က္ရည္ကို သုတ္လိုက္သလို၊ ပရိသတ္အမ်ားအျပားကလည္း အတိတ္က ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲကို </span><span style="font-size: small;">ျပန္ေျပာင္း</span><span style="font-size: small;">သတိရရင္း လိွဳက္လွဲစြာ ငိုေၾကြးၾကပါတယ္။</span></div></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အခမ္းအနားျပီးလို႕ အိမ္ကိုျပန္ခါနီးမွာေတာ့ တစံုတေယာက္က သူ႕နားကို တိုးတိုးလာေျပာပါတယ္။ “ကင္မ္- မင္းေတြ႕ခ်င္တဲ့လူက ..... မင္းေနာက္မွာပါ” တဲ့။ သူမက တအံ့တၾသလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နာက်င္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္မ်က္ႏွာနဲ႕ လူတဦးကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ သူမက လက္ေတြကို ဆန္႕တန္းလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလူက သူမရဲ့ လက္ေတြထဲကို တိုး၀င္လိုက္ပါတယ္။ ” စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ စိတ္မေကာင္းပါဘူး မိန္းကေလးရယ္” လို႕ ၀မ္းနည္းလိွဳက္လဲွွစြာ ေျပာလိုက္ေတာ့ <span style="color: #0b5394;">” ရပါတယ္ရွင္”</span> လို႕ သူမက တုန္႕ျပန္လိုက္ပါတယ္၊ <span style="color: #0b5394;">” က်မ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္၊ တကယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါတယ္ ရွင္ရယ္” </span>တဲ့။ </span></div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">------------------------------</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေခတ္ေတြဘယ္လိုေျပာင္းပါေစ၊ ဓါတ္ပံုထဲက မိန္းကေလးကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အသက္ၾကီးမလာတဲ့ ဗံုးဒဏ္ေၾကာင့္ နာက်င္ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ မိန္းမငယ္ကေလးတေယာက္ ျဖစ္ျမဲျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။ သူမရဲ့ အသံမဲ့ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးေနပုံက စစ္ပြဲရဲ့ အက်ည္းတန္လွတဲ့ အျပစ္ေတြကို ဖြင့္ဟေနသလိုပါပဲ။ ေဆးဂံုျမိဳ႕ရဲ့ Associated Press မွာ ေနာက္ဆံုးအၾကီးအကဲျဖစ္ခဲ့ဖူးသူ George Esper က " ဒီဓါတ္ပံုဟာ စစ္ပြဲတစ္ပြဲရဲ့ အနိဌာရံုကိုသာ ထင္ဟပ္ႏိုင္တာမဟုတ္ဘဲ စစ္ပြဲတိုင္းရဲ့ အနိဌာရံုကို ထင္ဟပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ " လို႕ေျပာခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာၾကီး ဒဂုန္တာရာရဲ့ ”စစ္မဲ့ကမၻာ” ကဗ်ာထဲကလို ( စစ္အင္အားဟူ၊ အႏုျမဴဗံုး၊ လံုး၀ဖယ္ရွား၊ ဖ်က္ဆီးထား၍၊ ဓါးမွ ထယ္</span><span style="font-size: small;">သြား ေျပာင္းရမည္) ဆိုတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေခၚသံကိုသာ ပဲ့တင္ၾကားေယာင္မိပါတယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာက ေတာင္ေပၚမွာေရာ ေျမျပန္႕ေရာ၊ ထင္းရူးေတာ နဲ႕ ေရခဲေတာင္၊ ေမပယ္ရြက္ေတြ ေၾကြရာေျမ၊ အေရွ႕နဲ႕အေနာက္ ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ပါေစ၊ ေနရာတိုင္းမွာ တင့္တယ္တဲ့ ေမႊးပ်ံ႕တဲ့ ပန္းႏွင္းဆီတပြင့္ပဲမဟုတ္လား။</span></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: small;">(Denise Chong ရဲ့ The Girl in the Picture ကို book review အေနနဲ႕ အက်ဥ္းခ်ဴပ္ မ်ွေ၀ပါတယ္။ စာအုပ္ကို ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ေပးဖတ္တဲ့ မမK ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)</span></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #e06666;"><span style="font-size: small;">မိုးစက္ပြင့္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-1976445179773068653?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-79091468078547518702011-11-10T19:10:00.004+06:302011-11-27T15:51:07.302+06:30လ်ပ္တပ်က္ အညာျမင္ကြင္း<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">က်မ နယ္တကာ ခရီးသြားရင္း သိပ္လွတဲ့ ဧရာ၀တီကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဘူးပါတယ္။ အမိ ဧရာ၀တီကေတာ့ တေခါက္နဲ႕ တေခါက္ မရိုးေအာင္ လွေနေတာ့တာပါပဲ။ အလွအဆံုးအခ်ိန္ေတြကေတာ့ မနက္ ေစာေစာေနထြက္ခ်ိန္နဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြပဲေပါ့။ အေရာင္ အမ်ိဴးစံုတဲ့ တိမ္ေတြရယ္၊ သူတို႕ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေပးတဲ့ ေရျပင္က်ယ္ၾကီးရယ္.... ၀မ္းတထြာအတြက္ ရုန္းကန္ေနၾကရတဲ့ တံငါေလွငယ္ရွင္ေလး ေတြရယ္က အလွျပည့္စံုတဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ ျဖစ္လာေစပါတယ္...။</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--Uxrev5JmnU/Tru7kmc31DI/AAAAAAAAFFo/wk12qgqlY40/s1600/DSC05180a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://2.bp.blogspot.com/--Uxrev5JmnU/Tru7kmc31DI/AAAAAAAAFFo/wk12qgqlY40/s320/DSC05180a.jpg" width="320" /></a></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-OfEnz7Us108/Tru7rooOkOI/AAAAAAAAFFw/Nr2Gae6c0Ro/s1600/DSC05181a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://4.bp.blogspot.com/-OfEnz7Us108/Tru7rooOkOI/AAAAAAAAFFw/Nr2Gae6c0Ro/s320/DSC05181a.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-77i2lTgjz4Q/TrvFPwwQ3FI/AAAAAAAAFHg/Lxve7rJV2WE/s1600/DSCN4787a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-77i2lTgjz4Q/TrvFPwwQ3FI/AAAAAAAAFHg/Lxve7rJV2WE/s320/DSCN4787a.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;">ေအာက္ပံုကေတာ့ ပခုကၠဴ ေရႊမုေဌာဘုရားေပၚက ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ...။ ေဟာ- သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ မီးခိုးတလူလူနဲ႕၊ က်ြဲႏြားကိုယ္စီနဲ႕ ထြန္ေရးငင္လို႕ စိုက္ဖို႕ပ်ိဴးဖို႕ ျပင္ေနၾကျပီေကာ....။</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zhKypzN6MHk/Tru7xfrZ6SI/AAAAAAAAFF4/ojaT3IcopvE/s1600/DSC05217.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-zhKypzN6MHk/Tru7xfrZ6SI/AAAAAAAAFF4/ojaT3IcopvE/s320/DSC05217.jpg" width="320" /></a></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Z2XcHXN6Fhs/Tru9JWZcQoI/AAAAAAAAFGA/goTZZAxCWk4/s1600/DSC05220a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-Z2XcHXN6Fhs/Tru9JWZcQoI/AAAAAAAAFGA/goTZZAxCWk4/s320/DSC05220a.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;"> ျမစ္ျပင္မွာ ျဖတ္ေမာင္းလာတဲ့ စက္တပ္ေလွငယ္ေလးရဲ႕ ေနာက္က ေရလိွဳင္းဂယက္ေတြကို သေဘာက်မိျပန္တယ္။</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-XXs4Ai1Scyw/Tru9Wbxz0nI/AAAAAAAAFGI/dy1yWz_NfFU/s1600/DSC05228a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-XXs4Ai1Scyw/Tru9Wbxz0nI/AAAAAAAAFGI/dy1yWz_NfFU/s320/DSC05228a.jpg" width="320" /></a></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> “ေရေတြျမင္ရတာ စိတ္ကို ၾကည္လင္ လန္းဆန္းေစတယ္ေနာ္- မၾကီး” အနားက ညီမငယ္က အေဖၚညိွေနျပန္တယ္။ ”ေအးေပါ့ကြယ္၊ ေရေတြက လူေတြရဲ့ ဘ၀ကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေစတဲ့အထိ မျဖစ္ေစဘူး ဆိုရင္ေပါ့”။ က်မ ဘာကိုဆိုလိုမွန္း သူေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာေပါ့။</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-IfJnIm56Xco/Tru-S7vgUGI/AAAAAAAAFGQ/la4R2J6T5Gw/s1600/DSCN5050.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-IfJnIm56Xco/Tru-S7vgUGI/AAAAAAAAFGQ/la4R2J6T5Gw/s320/DSCN5050.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-EJJfEXLuI70/TrvFvd_YISI/AAAAAAAAFHo/ln7uChd8XI4/s1600/IMG_6244.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://4.bp.blogspot.com/-EJJfEXLuI70/TrvFvd_YISI/AAAAAAAAFHo/ln7uChd8XI4/s320/IMG_6244.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;"> တခ်ိန္က မုန္ယိုတဲ့ဆင္တစီးလို ေဒါသၾကီးခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့လည္း ပန္း၀ါ၀ါကေလးေတြပန္လို႕ လွလွပပ ရစ္ေခြစီးဆင္းေနတဲ့ ေယာေခ်ာင္းကေလး။ ျပီးေတာ့ သင္ျဖဴးခင္းထားတဲ့ သဲေသာင္ျပန္႕ျပန္႕။</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5_yCq25qazs/Tru-43LqQaI/AAAAAAAAFGY/xP2QJouLdz0/s1600/DSC05253.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://1.bp.blogspot.com/-5_yCq25qazs/Tru-43LqQaI/AAAAAAAAFGY/xP2QJouLdz0/s320/DSC05253.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-xVgOO9VSpDQ/TrvN5jCNXtI/AAAAAAAAFHw/9p-PN-gNrWI/s1600/DSC05168a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://4.bp.blogspot.com/-xVgOO9VSpDQ/TrvN5jCNXtI/AAAAAAAAFHw/9p-PN-gNrWI/s320/DSC05168a.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: small;">ပခုကၠဴနဲ႕ ေပါက္ျမိဳ႕နယ္အစပ္က လွပတဲ့ ေရကန္တကန္။ ျပီးေတာ့ ကိုင္းပင္လွလွေလးေတြ။</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4GDTW6hzzI8/Tru_Swv57iI/AAAAAAAAFGg/huFt111fV34/s1600/DSCN4965.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-4GDTW6hzzI8/Tru_Swv57iI/AAAAAAAAFGg/huFt111fV34/s320/DSCN4965.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;"> ပံုျပင္ေတြထဲမွာ အျပစ္ကင္းပါတယ္လို႕ အျမဲတမ္း တင္စားခံရေလ့ရိွတဲ့ သိုးငယ္ကေလး တအုပ္...။</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-e-lrgZLT4CY/Tru_nPk8_YI/AAAAAAAAFGo/_ox7izFuA78/s1600/IMG_3797.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://4.bp.blogspot.com/-e-lrgZLT4CY/Tru_nPk8_YI/AAAAAAAAFGo/_ox7izFuA78/s320/IMG_3797.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;">ဘုရား ေစတီနဲ႕ လွပတဲ့ ျမစ္ကမ္းပါး တေနရာ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အလွအပေတြ တကန္႕ုျခားျပီး လက္ေတြ႕ဘ၀ရဲ့ ရုပ္ပံုလႊာေလးေတြ ၾကည့္လိုက္ရေအာင္ေနာ္..။</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-2u_rYHqn9RY/TrvADnWBpoI/AAAAAAAAFGw/EoX0aCgkhBg/s1600/DSC05276a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://3.bp.blogspot.com/-2u_rYHqn9RY/TrvADnWBpoI/AAAAAAAAFGw/EoX0aCgkhBg/s320/DSC05276a.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-P4P8wBckfOE/TrvAS-ujN6I/AAAAAAAAFG4/eHACmEBjGDg/s1600/IMG_4038.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" src="http://1.bp.blogspot.com/-P4P8wBckfOE/TrvAS-ujN6I/AAAAAAAAFG4/eHACmEBjGDg/s320/IMG_4038.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-kY0HiNXIJto/TrvAiFEV28I/AAAAAAAAFHA/JvConCsxZS8/s1600/IMG_3886.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://3.bp.blogspot.com/-kY0HiNXIJto/TrvAiFEV28I/AAAAAAAAFHA/JvConCsxZS8/s320/IMG_3886.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-TydvorXXhtI/TrvAr436ldI/AAAAAAAAFHI/PQoftuAKvHw/s1600/DSC04005.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-TydvorXXhtI/TrvAr436ldI/AAAAAAAAFHI/PQoftuAKvHw/s320/DSC04005.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-H3fENMDk-IM/TrvA0nRmeJI/AAAAAAAAFHQ/A-ejdLzPjgk/s1600/IMG_3807.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://3.bp.blogspot.com/-H3fENMDk-IM/TrvA0nRmeJI/AAAAAAAAFHQ/A-ejdLzPjgk/s320/IMG_3807.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: small;"> </span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ေယာေခ်ာင္း၊ ေက်ာေခ်ာင္း၊ ခ်စ္ေခ်ာင္း။ ယမားေခ်ာင္း အသြယ္သြယ္က လ်ွံတက္လာတဲ့ လိွဳင္းေတြ ေရေတြက နဂိုက အေျခမခိုင္တဲ့ ေက်းလက္ေဒသခံေတြရဲ့ ဘ၀ကို ရိုက္ခ်ိဴးဖ်က္ဆီးလိုက္သလိုပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ေလ်ာ့ အားငယ္တာကိုမေတြ႕ရဘဲ တက္က်ိဴးရင္ လက္ထိုးေလွာ္မဲ့ အားမာန္ေတြ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ေလာကဓံကို ထုသားေပသားက်ေနၾကျပီေလ။ ယာယီရြက္ဖ်င္တဲ့ တာရပတ္မိုးထားတဲ့ တဲကေလးေတြထဲမွာ ေတာင္ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ့ ေတာက္ပတဲ့ ဒီလိုအျပံဳးေတြ ျမင္ႏိုင္ပါေသးတယ္..။</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zUp-Pf07wcM/TrvExAESF6I/AAAAAAAAFHY/7FieukkSBLM/s1600/IMG_4718.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-zUp-Pf07wcM/TrvExAESF6I/AAAAAAAAFHY/7FieukkSBLM/s320/IMG_4718.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: small;">ေဖးမကူညီတဲ့ လက္ကေလးေပါင္းမ်ားစြာကလည္း ျမန္မာျပည္ တႏွံတလ်ားက စီး၀င္ေနၾကေလရဲ့။ အဆင္ေျပသြားမွာပါလို႕ အားေပးရင္း ...... တတတ္တအား ကူညီေဖးမရင္း ခရီးဆက္ခဲ့ရျပန္ေပါ့။ </span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">က်မ စာကေလး အဆံုးသတ္မွာ အားမာန္ရိွတဲ့ ကဗ်ာရွည္ေလးတပုဒ္ကိုလည္း မ်ွေ၀ခ်င္ပါေသးတယ္...။ ေရးသူက အရွင္ဥတၱမ(စဥ့္ကူ)တဲ့...။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><b><span style="font-size: small;">ႏံုးဘ၀က ရုန္းထသံ</span></b></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"> မတရားမိုးေၾကာင့္၊</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"> တံတားလည္းက်ိဴးခဲ့ရျပီ။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေရအရိွန္တက္လို႕၊ </span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေနအိမ္ေတြလည္း ပ်က္ခဲ့ရျပီ။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေခ်ာင္းေရလွ်ံတာေၾကာင့္၊ </span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေက်ာင္းေတြကန္ေတြလည္း ျပိဳက်ခဲ့ရျပီ။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">”အလိုဘုရား” လို႕၊ တ လို္က္ခ်ိန္မွမရ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">လမိုက္တဲ့ ညကာလမွာ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ဘ၀ေတြ ေမွာင္မိုက္ခဲ့ရျပီ။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">အေၾကာင္းတြက္စစ္ေတာ့</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ႏွစ္ေထာင့္တစ္ဆဲ့တစ္မွာပါ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေမ့ပစ္မရႏိုင္စရာ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ဆဲ့ကိုးရက္ ေအာက္တိုဘာ။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ပခုကၠဴနဲ့ ဆိပ္ျဖဴနယ္မွာေပါ့</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">စိတ္ပူဖြယ္ သည္အျဖစ္ဆိုးရယ္က</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">စဥ့္အိုးက ေခါင္မိုးျပင္</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ကုတင္က သစ္ပင္ထက္</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ျမင္ရက္စရာမရိွ။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">လိွဳင္းဂယက္ မၾကမ္းေပလား၊</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ရဟန္းေတြမ်ားပင္ ေက်ာင္းေခါင္ေဖါက္ထြက္ခဲ့ရ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ဘယ္လူေတြးႏိုင္ပါ့</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ဆယ္ယူေပးလို႕မရ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ကယ္သူေ၀းတဲ့ဘ၀။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">တသက္စာ မေတြး၀ံ့ပါဘူး</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">တမနက္စာအေရးျဖင့္ေသာ္မွ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေတြးခ်င့္လို႕ မျမင္ႏိုင္။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ဘ၀င္ကိုင္စရာဆိုလို႕ တခုမွမက်န္ေလေတာ့</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">လူ႕ဘ၀သဏၠာန္ ဟန္လိမ့္ဦးမည္လား</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ကံနိမ္႕တံုး ခံရမည္သာပ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ကမၼပစၥည္း သမိုင္းမယုတ္ပါဘူး</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ဆိုင္းဘုတ္က စံျပေက်းရြာ တဲ့။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေအာ္-ဟုတ္ပါရဲ့</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေရေဘးမွာ စံျပေပါ့</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေနေရးမွာ ဟန္မက်တာေၾကာင့္</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ျမန္မာတို႕ရဲ့ ဓေလ့အလွ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေပးၾက ကမ္းၾက</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေမးၾက ျမန္းၾကေပါ့။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေစတနာအရင္းျဖင့္</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေငြအသျပာခင္းျပီး</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေျခရာခ်င္းထပ္</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေနရာခ်င္း မလပ္ေအာင္</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ျမတ္လွတဲ့စိတ္ထားျဖင့္</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">မဖိတ္ၾကားဘဲ အလိုလို</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ပင္ကိုယ္သဘာ၀</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ကူညီၾကတဲ့ ေက်းဇူးေတြ။</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">”မေမ့ဘူးေဟ”</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ဒါေတြ ျပန္ဆပ္ႏိုင္ဘို႕</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ႏံုးဘ၀က ရံုးထျပီး၊</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">တရက္မလြန္ခင္မွာ</span></div><div style="background-color: white; color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ၾကက္သြန္ျပန္စိုက္ၾကစို႕...။</span></div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zUp-Pf07wcM/TrvExAESF6I/AAAAAAAAFHY/7FieukkSBLM/s1600/IMG_4718.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></span></div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="color: #783f04; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><span style="background-color: #e06666;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #e06666;">မိုးစက္ပြင့္</span></span></span></span></div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-7909146807854751870?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-23387254855726090352011-11-04T14:36:00.005+06:302011-12-14T19:26:31.502+06:30ေယာေခ်ာင္း က်ိန္စာ<link href="file:///C:%5CUsers%5Ckhinmoe.aye%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5Ckhinmoe.aye%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5Ckhinmoe.aye%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"></link><style><!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520092929 1073786111 9 0 415 0;}@font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page WordSection1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.WordSection1 {page:WordSection1;}--></style> <br /><link href="file:///C:%5CUsers%5Ckhinmoe.aye%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5Ckhinmoe.aye%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5Ckhinmoe.aye%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"></link><style><!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 415 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520092929 1073786111 9 0 415 0;}@font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;}@font-face {font-family:WinWingDings; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;}@font-face {font-family:MyaZedi; mso-font-alt:"Arial Unicode MS"; mso-font-charset:129; mso-generic-font-family:modern; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:0 151912448 1040 0 4129023 0;}@font-face {font-family:"\@MyaZedi"; mso-font-charset:129; mso-generic-font-family:modern; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:0 151912448 1040 0 4129023 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;}@page WordSection1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.WordSection1 {page:WordSection1;}--></style> <br /><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ေၾသာ္.. လူလွ….လူလွ”…..</span> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">ေယာေခ်ာင္းနေဘးက ကမူကေလးမွာ ထိုင္ရင္း သားနာမည္ကို ဘိုးတင္ တီးတိုးေရရြတ္ေနမိ၏။ ဘိုးတင္၏ မွဳန္၀ါးေ၀သီေနေသာ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္ခိုးမ်ားႏွင့္ ပို၍ မိွဳင္းမွဳန္လို႔ေနသည္။ ဘိုးတင္မိန္းမ ေဒၚေရႊ ကေတာ့ တျခမ္းၿပိဳပ်က္ေနသည့္ အိမ္ကေလး၏ အိမ္ေရွ႕ၾကမ္းျပင္တြင္ တံုးလံုးပက္လက္မိွန္းလွ်က္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အမယ္ႀကီး၏ မ်က္လံုးေထာင့္မွ စီးက်ေနသည့္ မ်က္ရည္စမ်ားကို သူျမင္ေနရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ လူလွအေၾကာင္းေတြးေနမွာဘဲဟု သူအတပ္သိသည္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">ထိုစဥ္ ေက်ာပိုးအိပ္ကိုလြယ္၍ လူရြယ္ေလးတစ္ေယာက္ သူတို႔ဘက္သို႔ု ေလ်ာက္လာသည္ကို ျမင္ရသည္။ မသစ္လြင္လွေသည္လည္း ေသသပ္သည့္ အ၀တ္အစားေၾကာင့္ ဒီရြာက မဟုတ္မွန္းေတာ့ သူသိသည္။ ျပံဳးျပရင္း <span style="color: purple;"><span style="color: #741b47;">“အဘက ဒီရြာကလား”</span> </span>ဟု ႏွဳတ္ဆက္၏။<span style="color: purple;"> <span style="color: #741b47;">“ေအး”</span></span> ဟုသာ ေျဖလိုက္ရသည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">“ ကၽြြန္ေတာ္က ေရေဘးကူညီေရး အဖြဲ႔ကပါ၊ ရိကၡာထုတ္ေတြ ေ၀ေပးေနတာ အဘတို႔အိမ္ ရၿပီးၿပီလား..” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ အဘ ေခၽြးမ သြားယူထားပါတယ္ကြယ္”</span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">“ အဘတို႔ ေရေဘး ဘယ္လို ႀကံဳခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ေျပာလို႔ရရင္ ေျပာျပပါလားအဘ ”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">တကယ္ဆို သူအဲဒီအေၾကာင္း ျပန္မေတြးခ်င္။ ေျခာက္အိမ္မက္ႀကီးလို ျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေပမယ့့္ လူရြယ္ေလး၏ ရည္မြန္သည့္ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို သူမျငင္းႏိုင္။ ေခ်ာင္းတခ်က္ဟန္႔ရင္း သူ႔ရင္ထဲက တစ္ဆို႔ေနသည့္ နာက်င္မွဳေတြကို အရင္ရွင္းလိုက္သည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ အိမ္း…၊ အဘတို႔တစ္သက္၊ အေဖတို႔တစ္သက္ မၾကားဖူးပါဘူး လူကေလးရယ္..၊ ဒီေယာေခ်ာင္းႀကီးကို မွီၿပီး အဘတို႔ ၾကက္သြန္စိုက္၊ ပဲစိုက္ အသက္ေမြးခဲ့တာပါ၊ ႏွစ္စဥ္ ေရတက္ေရက်ေတာ့ ရိွစၿမဲေပါ့..၊ တခါတေလလဲ ဒူးေလာက္ေပါင္ေလာက္ ရိွပါရဲ႕..၊ အခုလို ေၾကာက္ခမန္းလိလိ တက္တာမ်ိဴးကေတာ့ …….” </span> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">လူရြယ္ေလးက သူ႔ေရွ႕တြင္ အသာအယာ ထိုင္လိုက္သည္။ နားလည္ေသာ အားေပးေသာ အၿပံဳးဖြဖြျဖင့္ သူ႔စကားကို ငံ့လင့္သည္။ သူ႔မ်က္ေစ့ထဲတြင္ ျမင္ေနရသည္က မနက္ေစာေစာႀကီး ေရေတြ အိမ္ေအာက္ကို ဒလေဟာ စီး၀င္လာတာ၊ လူေတြ ေျပးၾကလႊားၾကတာ၊ ႏြားေတြေအာ္သံ၊ ဆိတ္ေတြေအာ္သံ၊ ေနာက္ၿပီး ေယာေခ်ာင္း၏ ႀကံဳး၀ါးသံ။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">ရင္ထဲ ဆို႔နင့္လာသျဖင့္ ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္မံ၍ သူ ေခ်ာင္းဟန္႔ရျပန္သည္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;"><span style="font-family: WinWingDings; font-size: 9pt;">AAAAA<o:p></o:p></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ ဟဲ့…. မယ္ေရႊ မယ္ေရႊ ထစမ္း ထစမ္း၊ လူလွ လူလွ ” </span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">မိန္းမႏွင့္ အိမ္ထဲက သားကို သူ လွမ္းႏိွဳးလိုက္သည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ ကၽြြန္ေတာ္ ဒီမွာပါ အေဖ၊ ေရေတြ အရမ္းတက္လာတာ ထၾကည့္ေနတာ၊ ကၽြန္ေတာ္ အေျခအေန သြားၾကည့္လိုက္ဦးမယ္”</span> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">အိမ္ေရွ႕မွာ ရွိေနတဲ့ သား၏ အသံ။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><i style="color: #7f6000;">“ ဟုတ္ပါ့… ဒီေကာင္ ငါ့ထက္ အအိပ္ဆတ္တာပဲ၊ ၀ီိရိယ ေကာင္းခ်က္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ထဲက ရြာမွာ သာေရးနာေရးဆို သူအိပ္ပ်က္ခံၿပီး ေရွ႕ဆံုးက..၊ ဒါေၾကာင့္လည္း တစ္ရြာလံုးက လူလွမပါရင္ ပြဲမစည္ဘူးလို႔ ဆိုၾကတာ ”</i> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">ရသမ်ွ စကၠန္႔ပိုင္းမွာ သားအေၾကာင္း အမႊမ္းတင္ၿပီး ေတြးမိလိုက္ေသးသည္။ လူကေတာ့ ငုတ္ခနဲ ထထိုင္လိုက္မိသည္။ မယ္ေရႊႏွင့္ေခၽြြးမ သန္းေမတို႔လည္း သူ႔အနားသို႔ စုၿပံဳေရာက္လာၾက၏။ အျပင္မွာေတာ့ မိုးက သြန္ခ်သလို တေ၀ါေ၀ါ သည္းေနသည္။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပင္ အိမ္ေအာက္မွာ ေရက ၾကမ္းခင္းကိုပင္ တိုက္ေတာ့မတတ္ တရိပ္ရိပ္ ျမင့္တက္လာသည္။ ရြာထဲတြင္ ကေလးသံ၊ ေခြးသံ၊ ႏြားေတြ ႏွာမွဳတ္သံျဖင့္ ဆူညံေနသည္။ လူလွက အျပင္က အေျပးကေလး ျပန္ေရာက္လာသည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ အေဖေရ..၊ ေရကေတာ့ မနည္းဘူးဗ်..၊ ေယာေခ်ာင္းဖက္ကလည္း ရြာထဲကို ဒရေဟာ စီးေနတာ၊ ေတာင္ပိုင္းက လူေတြေတာ့ ဘုရားကုန္းေပၚတက္ကုန္ၾကျပီ..၊ ကၽြြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ရြာလယ္က ရိုးေခ်ာက္ႀကီးကို ေက်ာ္လို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ေရက ရင္စို႔ ေက်ာ္ေလာက္တယ္၊ လိုရမယ္ရ မန္က်ည္းပင္ေပၚ တက္ေနရင္ေကာင္းလိမ့္မယ္”</span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">အိမ္ၾကမ္းျပင္ကို ထိလုနီးနီး တက္လာသည့္ ေရမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး သားလူလွေျပာတာ မွန္တယ္ဟု ေတြးမိသည္။ ေခါင္းရင္းက မန္က်ည္းပင္ႀကီးက ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီေနျပီ။ ေယာက်ာ္းသံုးေယာက္ လက္ခ်င္းဆက္လို႔ရေအာင္ ပင္စည္က တုတ္ခိုင္သည္။ သူ႔အကိုင္းအခက္ေတြက ျဖာျဖာေ၀လို႔။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;"> “ေအး ေအး အပင္ေပၚပဲ တက္ၾကတာေပါ့ကြာ၊ ငါ့သား မင္းအေမနဲ႔ မိန္းမကို တြဲ၊ ေၾသာ္ ဟဲ့ မယ္ေရႊ၊ ဒီပစၥည္းေတြ သယ္မေနနဲ႔ေလ၊ ေၾသာ္- နင့္မလဲ၊ ထားခဲ့ပါဟ၊ လူအႏၠရာယ္မက်ဖို႕က အဓိကဘဲ”</span> လို႔ သူ ေငါက္လိုက္မိသည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“အိမ္ေထာင္ဦး ပစၥည္းေလးေတြ မို႔ပါေတာ္” </span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">မယ္ေရႊက သူ႔ကို တုန္တုန္ခ်ိခ်ိ ဆိုရွာသည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ ကဲ အေဖ လာ လာ” </span> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">ဘိုးတင္က အိမ္ထဲကေန ေရထဲကို ခုန္ခ်လိုက္ကာ သားျဖစ္သူ လက္ကိုအားျပဳၿပီး မက်ည္းပင္ေပၚ တက္လိုက္သည္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ဒီလိုအပင္မ်ိဴးကို တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ ဘယ္မႈလိမ့္မည္နည္း။ အခုေတာ့ အသက္က စကားေျပာေလၿပီ။ သားက အပင္ခြမွာ ၿမဲၿမဲထိုင္မိသည္အထိ တြန္းတင္ေပးသည္။ အကိုင္းၾကီးၾကီးတစ္ခုကို ဖက္တြယ္ထားလိုက္သည္။ သူၿပီးေတာ့ အမယ္ႀကီးအလွည့္။ အေမျဖစ္သူကိုေတာ့ သားက မခ်ီပိုးယံုတမယ္ တြဲဖက္ ေခၚလာရသည္။ ခက္ခက္ခဲခဲ အပင္ေပၚ တင္ေပးရျပန္၏။ အမယ္ႀကီး၏ လက္ကို အပင္ေပၚကေန သူ လွမ္းဆြဲ ယူလိုက္သည္။ မိုးေတြ ေရေတြက ပိုလို႔ပင္ သည္းကာ စီးဆင္းလာျပန္သည္။ ရႊဲရြဲစိုေနသျဖင့္ ေမးခ်င္းရိုက္ မတတ္ျဖစ္ေန၏။ ေရစီးက ပိုသန္လာသည္။ ေယာေခ်ာင္းဖက္က လိွဳင္းလံုးႀကီးေတြပင္ လွိမ့္တက္လာသည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ ဟဲ့.. ဘာႀကီးတုန္း”</span> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">ေရထဲမွာ ေပၚခ်ည္၊ ျမဳပ္ခ်ည္နဲ႔ အရာႀကီးကို မန္က်ည္းပင္ေပၚကေန ေသေသခ်ာခ်ာ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္နီးခ်င္း မယ္ခ်စ္တုိ႔ အိမ္က ႏြားႀကီးေရႊနီ ျဖစ္ေနသည္။ ေရႊနီက မက်ည္းပင္ေဘးကေန လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ ေမ်ာပါသြားသည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“သားေရ သန္းေမကို တင္ၿပီးရင္ မင္း ျမန္ျမန္တက္ေဟ့” </span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">သူ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစြာ လွမ္းေအာ္သည္။ ေရက ခါးလည္ေလာက္ ျမင့္တက္ေနေလၿပီ။ သန္းေမက တုန္ရီျဖဴေရာ္ေနၿပီး လူလွလက္ကို မျဖဳတ္တမ္း ဆုတ္ကိုင္ထားသည္။ ေရေတြက တေ၀ါေ၀ါ စီးဆင္းေနသည္။ စီးဆင္းေနသည့္ ေရထဲတြင္ အမိႈက္မ်ား၊ ပစၥည္းမ်ား၊ တ၀ဲ၀ဲလည္လွ်က္ ေမ်ာပါေနၾကသည္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“သန္းေမ…နင္ အရင္တက္ဟ၊ ငါတြန္းတင္မယ္ ႏွစ္ေယာက္တြဲႀကီး တက္လို႔ မရဘူးေလ”</span> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">လူလွက စိတ္မရွည္စြာ ေျပာရင္း တြန္းတြန္းထိုးထိုး တင္ေပးလိုက္သည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“သား.. သား… တက္…တက္ ” </span> သန္းေမကို လွမ္းဆြဲရင္း အဖြားၾကီးက ေအာ္ေျပာသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ သူတို႔ အိမ္ကေလး၏ အဖီတျခမ္းက ေရစီးဒဏ္ေၾကာင့္ ၀ုန္းခနဲ လဲၿပိဳေမ်ာပါသြားေတာ့သည္။ လူလွက မန္က်ည္းပင္စည္ေပၚကို စ၍ တက္လိုက္သည္။ ထိုအခိုက္ ေရထဲတြင္ ယက္ကန္ယက္ကန္ျဖင့္ ေသ်ွာင္ေပစူးေလး ျမဳပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္ႏွင့္ ကေလးတစ္ဦး ေမ်ာလာသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ကေလး၏ လက္ကေလးတစ္ဖက္ကို လူလွ လွမ္းဆြဲလိုက္မိ၏။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ ဟာ... မင္းမင္းေလး ပါလား”</span> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">မယ္ခ်စ္၏ တစ္ဦးတည္းေသာ ဖတဆိုးသားကေလး မင္းမင္း။ လူလွက မင္းမင္းေလးကို မက်ည္းပင္ေပၚ တြန္းတင္သည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ ဦီေလး လူလွ ၊ ကယ္ပါဦး၊ အေမ အေမ၊ ေမ်ာသြားၿပီ”</span> မင္းမင္းက ကေယာင္ကတမ္း ေအာ္သည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ ေအးေအး၊ သားေလး မင္းအရင္ အပင္ေပၚတက္”</span> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">မင္းမင္းက မန္က်ည္းသီး တက္ခူးေနက်မို႔ လူလွ၏ ပခံုးေပၚကေနတစ္ဆင့္ မက်ည္းပင္ခြကို ျမန္ျမန္တက္လာ၏။ ထိုအခိုက္တြင္ လိွဳင္းလံုးႀကီးတစ္လံုး ၀ုန္းခနဲ ပုတ္လိုက္သျဖင့္ လူလွ ဆယ္ေပေလာက္ လြင့္ထြက္သြားသည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><b><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“ အိုး ကိုလူလွ ” “ သားေလး ” “ လူလွ” “ ဦးေလး ”</span></span> </b><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း အားလံုးက စိုးရိမ္တႀကီး လွမ္းေအာ္သည္။ လူလွ သည္ဖက္ကို ျပန္ကူးခတ္လာသည္။ ေရစီးႏွင့္ ေမ်ာလာသည့္ ပလပ္စတစ္ပုံးတစ္လံုးကို လက္ႏွင့္ လွမ္းဆြဲရန္ ႀကိဳးစား၏။ ပံုးကို လက္တစ္ဖက္က မီွလုမွီခင္မွာ ေနာက္ထပ္ လိွဳင္းတစ္လံုးက ၀ုန္းခနဲ ပုတ္လိုက္ေတာ့သည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ အမေလး ” </span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">သန္းေမ၏ အလန္႔တၾကား ေအာ္သံႏွင့္အတူ လူလွလည္း ေရစီးထဲ ေမ်ာပါသြားေတာ့သည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><b><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47;">“သား… သား”</span> </span></b><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">သူေရာ၊ မယ္ေရႊပါ ေအာ္ေခၚဖို႔ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ အသံမ်ားက လည္ေခ်ာင္းထဲတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။ လူလွကို မျမင္ရေတာ့ေလၿပီ။ လူလွ၏ လက္ကေလးတစ္ဖက္ကိုသာ ေနာက္ဆံုး ျမင္လိုက္ရေတာ့သည္။ သစ္ပင္ေပၚမွာ လူသားသံုးဦးလံုး ငိုလို႔ေနၾကသည္။ သန္းေမက ခုန္ခ်မည္ တကဲကဲမို႔ ဆြဲထားရသည္။ မေပါ့မပါးၾကီးႏွင့္မို႔႔ တစ္သက္က ႏွစ္သက္သံုးသက္ ထပ္မဆံုးရံွဳးခ်င္ေတာ့ပါ။ လင္းအားႀကီးခ်ိန္မွ စခဲ့သည့္ အိမ္မက္ဆိုးက ေန႔လည္ပိုင္း ေရက်သြားခ်ိန္ သစ္ပင္ေပၚမွ ကူခ်ေပးမည့္သူေတြ ေရာက္လာသည္အထိ အထပ္ထပ္ မက္ေနဆဲ။ မယ္ေရႊကေတာ့ ေတြ႔သမ်ွလူေတြကို လူလွကိုရွာေပးဖို႔ တတြတ္တြတ္ ေတာင္းပန္ေနသည္။ လူလွႏွင့္အတူ ေပ်ာက္ဆံုးေနသူ ငါးဦးရိွၿပီး ကၽြဲႏြားမ်ားကေတာ့ တစ္ရြာလံုးနီးပါး ပ်က္စီးကုန္ၾကသည္။ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္က က်န္ရစ္သူမ်ားကို တရားခ်၏။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ ပစၥည္းသခၤါရ လူသခၤါရပါ ဒကာၾကီးတို႔…၊ ကိုယ္တိုင္လဲ တစ္ေန႔ ဒီလမ္းလိုက္ရမွာ…” </span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">ေျပာမည့္သာေျပာရသည္၊ ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မ်က္ရည္မ်ား ၀ိုင္းလွ်က္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;"><span style="font-family: WinWingDings; font-size: 9pt;">AAAAA</span><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">အျဖစ္သနစ္ကို ျပန္ေျပာင္းေျပာရင္း ဘိုးတင္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်သည္။ ယေန႔ဆိုလွ်င္ လူလွတစ္ေယာက္ ေရမွာ ေမ်ာပါသြားခဲ့တာ သံုးရက္တိုင္ခဲ့ၿပီ။ သတင္းအစအန မရေသး။ ေယာေခ်ာင္းႀကီးက သူခ်စ္ေသာ တစ္ဦးတည္းသား၊ အလိမၼာ သားကေလးကို ရက္ရက္စက္စက္ ခြဲထုတ္သြားခဲ့သည္။ သည္အေဖအေမ ႏွစ္ေယာက္တည္း မည္သို႔ ရပ္တည္ရွင္သန္ရမည္ကို မေတြး၀ံ့ေတာ့။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;">“ ငါ့သားအစား ငါသာ ေရထဲပါသြားခဲ့ရမွာ ” </span> ဟု တဖြဖြ ညည္းတြားရံုကလြဲ၍ မတတ္ႏိုင္။ ဆံုးရံွဳးသြားသည့္ ၾကက္သြန္ပ်ိဴးခင္းမ်ား၊ ႏြားႏွင့္ ဆိတ္မ်ား၊ အိမ္ေထာင္ဦးပစၥည္းမ်ား၊ ထိုအရာမ်ားအတြက္ကိုု သူ ၀မ္းမနည္းမိ။ သူတို႔၏ သု၀ဏၠသာမလို သားရတနာကေလးကိုသာ ႏွေမ်ာတသေနမိသည္။ ျမိဳ႕ေပၚတက္ျပီး ကုန္ေရာင္းျပန္လာတိုင္း အေဖအေမအတြက္ စားစရာတစ္ခုခုမပါဘဲ မျပန္တတ္ခဲ့သည့္ သားလူလွ၊ အသက္ႏွစ္ဆယ္ျပည့္၍ ရဟန္းခံေပးစဥ္ကပင္္ ႏွစ္လျပည့္ေအာင္ပင္ မနည္းေနခိုင္းခဲ့ရသည္။ <span style="color: #741b47;">“သားမရိွရင္ အေဖနဲ႔အေမ ပင္ပန္းေနမွာေပါ ့”</span> ဟု အလိုက္တသိ ေျပာခဲ့သည့္ သည္သား ။ <span style="color: #7f6000;">“သားမရိွရင္ ....... သားမရိွရင္.... ”</span> တဲ့။ အခုေတာ့…။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;">သူေရာ၊ စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾက ျဖစ္ေနသည့္ မယ္ေရႊပါ၊ ေစတနာရွင္မ်ား ေပးကမ္းထားသည့္ ထမင္းထုပ္မ်ား၊ မုန္႔ထုပ္မ်ားကို စားခ်င္စိတ္လည္းမရိွ။ သား ျပန္လာတာ ျမင္ရႏိုးႏိုးႏွင့္ ေယာေခ်ာင္းအစပ္ကို ေမ်ွာ္လို႔သာေနမိသည္။ ေခၽြြးမသန္းေမကလည္း ကေယာင္ကတမ္းေျပာလိုက္၊ ငိုင္ငိုင္ေတြေတြ ေနလိုက္၊ တငိုငို တရီရီလုပ္လိုက္ႏွင့္ က်န္းမာေရးက စိတ္မခ်ရသည္မို႕ အနီးကပ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမည့္ သူ႔အစ္မမိသားစုႏွင့္ ျပန္ေနခိုင္းလိုက္သည္။ ယခုေတာ့ အဖိုးႀကီးနွင့္ အမယ္ႀကီးႏွစ္ေယာက္တည္း။ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာ မိသားစု တစ္ရာေလာက္ မွီခိုေနၾကေသာ္လည္း သူကေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကေလးကိုဘဲ ျဖစ္သလို ေထာင္မတ္ျပီး ၀ါးတိုင္နဲ႔ေထာက္၊ အမိုးေပါက္ေတြကို တာရပတ္အုပ္ၿပီး ယာယီတဲကေလး ထိုးေနလိုက္သည္။ ဒီေနရာကေလးကေနဘဲ သားကို ေမ်ွာ္ခ်င္သည္။ သားကို လြမ္းခ်င္သည္။ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #741b47;"> “ ေၾသာ္… ဒီေယာေခ်ာင္းၾကီးကို မွီၿပီး တို႔တေတြ အသက္ေမြးခဲ့ၾကတယ္၊ ၾကက္သြန္ခင္း ပဲခင္းေတြ စိမ္းလန္းစိုျပည္ခဲ့ရတယ္၊ သားကေလးကိုလည္း အိုးစည္ဗံုေမာင္းတီးလို႔ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ ရွင္ျပဳခဲ့ရတယ္၊ စားစရာ ၀၀လင္လင္နဲ႔ မပူမပင္ တို႔မိသားစုတေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္၊ အခုေတာ့ ေယာေခ်ာင္းၾကီးက ၿငိဳျငင္ရက္ၿပီေပါ့ေနာ္၊ က်ဴပ္တို႔ ေယာေခ်ာင္းၾကီးကို ဘာေတြမ်ား အျပစ္လုပ္မိလို႔လဲဗ်ာ၊ တစ္ခါမွ မျမင္ဘူးမေတြ႔ဘူးခဲ့တဲ့ပံုစံနဲ႔ ေဒါသတႀကီးလာၿပီး သားကေလးကို က်ဴပ္တို႔ ရင္က ခြဲထုတ္သြားခဲ့တယ္၊ အခုေတာ့လည္း သူ႔ရဲ႕ သဲေသာင္ခံုေတြက တင္းလို႔၊ ေရေတြ လိွဳင္းေတြမရိွပဲ တည္ၿငိမ္ေနလိုက္တာမ်ား၊ ၾကမ္းခဲ့ရမ္းခဲ့တာ သူမဟုတ္ခဲ့သလိုဘဲေနာ္…. ဟင္း.. ”</span> <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #0b5394; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: 9pt;"><span style="color: #0b5394;">ဘိုးတင္က လူရြယ္ေလးကို မၾကည့္ဘဲ တစ္ကိုယ္တည္း ေလးေလးပင္ပင္ၾကီး ေရရြတ္ရင္း သက္ျပင္းအခါခါခ်လွ်က္။ ဘိုးတင္၏ အသက္သခင္ ေက်းဇူးရွင္ မက်ည္းပင္ႀကီးကလည္း စာနာ၀မ္းနည္းစြာ သူ႔အရြက္ကေလးမ်ားကို ပိတ္သိမ္းလွ်က္....။</span></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ljnYnvxPEtg/TrOcdeeQ-_I/AAAAAAAAFFg/S4Se1IodFKA/s1600/1-after+flood+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-ljnYnvxPEtg/TrOcdeeQ-_I/AAAAAAAAFFg/S4Se1IodFKA/s320/1-after+flood+1.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><span style="color: #ea9999;">မိုးစက္ပြင့္ </span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif"; font-size: x-small;">( ပခုကၠဴခရိုင္ ဆိပ္ျဖဴျမိဳ႕နယ္ ရြာတရြာမွ ေရေဘး ခံစားရသူ မိသားတစု၏ ျဖစ္ရပ္မွန္ေပၚတြင္ ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္...)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-2338725485572609035?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-63490882412358593622011-09-18T16:59:00.002+06:302011-11-04T14:58:26.928+06:30သတို႕သမီးရဲ႕ ငိုရိွဴက္သံ<span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OO7lbWr-C-0/SriyY2oGxKI/AAAAAAAADsc/mG2OvzGStdk/s1600-h/irrawaddy.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384249494571762850" src="http://4.bp.blogspot.com/_OO7lbWr-C-0/SriyY2oGxKI/AAAAAAAADsc/mG2OvzGStdk/s320/irrawaddy.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 75px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 100px;" /></a></span><br /><div style="color: #333300; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ဟိုး...ေ၀းေ၀း<br />အတီေတကာလ<br /></span><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ပ်ဴ၊ ေပါကၠံ၊ အင္း၀၊ အမရပူရ</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ေခတ္အဆက္ဆက္မွသည္</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ျမန္ျပည္ရဲ႕႕ ရင္ေသြးေတြ</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">မခ်ိဴ႕့႕ငဲရေအာင္</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ေက်ြးခဲ့ ေမြးခဲ့ ေပးခဲ့တဲ့</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">အားလံုးရဲ႕ အမိ ဧရာ၀တီ ....။</span><br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ျမန္ျပည္ေျမာက္ဖ်ား</span><span style="color: #3366ff; font-size: small;"> </span></div><div style="color: #333300; text-align: center;"><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ေမခနဲ႕ မလိခ ျမစ္ညီအမဆံုရာမွသည္</span><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ေတာေတာင္အသြယ္သြယ္ျဖတ္လို႕႕႕ မရပ္မနား</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ဆန္စပါး ေတြအတြက္ ေမတၱာေရခ်ိဳေတြထုတ္ေပးခဲ့..</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">သားငါး ေတြျမဴးတူးဖို႕အတြက္ စုန္ခ်ည္ဆန္ခ်ည္စီးဆင္းခဲ့</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ျမစ္ရိုးတစ္ေလ်ွာက္ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားဖို႕ရာ</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">သူမရဲံ႕ ရွည္လ်ားတဲ့ေက်ာကို ခင္းထားေပးခဲ႕႕႕႕႕႕့</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕႕ သတို႕သမီး</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">လွပတဲ့ဧရာ၀တီ......။</span><br /><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ခုေတာ့</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ၾကည့္လွည့္ ျမင္လွည့္ </span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ၾကမ္းတမ္းတဲ့လက္ဖ၀ါးတစ္စံုေအာက္</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ေရႊေရာင္ေန႕ရက္တို႕ ေပ်ာက္ဆံုး</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ရင္ထဲမခ်ိေအာင္ ေသာကေတြ ဖံုးခဲ့ျပီ။</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;"><br /></span><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ဧရာ၀တီမရိွရင္ ျမန္မာျပည္မရိွ</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">မ်ိဳးဆက္ဆိတ္သုဥ္း လူလံုးမလွ</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ကႏၱာရလိုေသြ႕ေျခာက္</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ေက်ာက္ေခတ္ ျပန္ေရာက္မွာ...</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">နံရိုးျပိဳင္းျပိဳင္းနဲ႕ ကေလးေတြအတြက္</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">၀ါညိဳေရာင္ သစ္ေတာေတြအတြက္</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္ ကမ္းပါးယံ ေတြအတြက္</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">အတြက္ ....အတြက္...အတြက္....</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">ရိွဴက္သံ တိုးသဲ့ ငိုေၾကြးေနခဲ႕႕</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">က်ြန္မ ႏွလံုးသားနဲ႕ ခံစားမိ</span><br /><span style="color: #3366ff; font-size: small;">အိုဘယ့္အမိ ဧရာ၀တီ...။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="color: #ff6600; font-size: small;">မိုးစက္ပြင့့္္ </span><span style="font-size: small;">(</span><span style="color: #009900; font-size: small;"> ၂၂.၉.၀၉</span><span style="font-size: small;">)</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> က်မက ဧရာ၀တီမွာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရသလို၊ ဧရာ၀တီရဲ့ ေက်ာကိုပိုးလို႕ ခရီးရွည္ေတြ အစုန္အဆန္သြားခဲ့ရသူပါ။ အမ်ားနည္းတူ သူ႕ကိုခ်စ္တယ၊ သူ႕အတြက္စိုးရိမ္မိတယ္။ </span><span style="font-size: small;">ဘာလုပ္ေပးရမလဲဆိုတာ ခုထိေသခ်ာမသိေပမဲ့ </span><span style="font-size: small;">သူ႕အတြက္ တခုခုလုပ္ေပးခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕ပဲ လြန္ခဲ့တဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္က ေရးခဲ့ဘူးတဲ့ ကဗ်ာငယ္ေလးကို ျပန္ျပီး တူးေဖၚလိုက္မိပါတယ္။ </span><span style="font-size: small;">ဧရာ၀တီေရာဂါနဲ႕ အမီလိုက္တယ္ပဲေျပာရင္လည္း ခံပါမယ္။ ( က်မခ်စ္မိ အျပစ္ရိွသည္) လို႕ပဲ ဆိုခ်င္ပါတယ္......။</span><span style="font-size: small;"> </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-6349088241235859362?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-87426839899205552562011-09-02T11:04:00.003+06:302011-09-19T09:13:55.589+06:30သစၥာ -၁<div style="text-align: justify;">စေနတနဂၤေႏြ အားလပ္ရက္ကေလးမွာ လြယ္ကူျမန္ဆန္တဲ့ ဟင္းလ်ာေလးေတြခ်က္လို႕အျပီးမွာ ဧည့္ခန္းဆက္တီေပၚလဲေလ်ာင္းရင္း စာအုပ္ကေလးတအုပ္ကို အေဖၚျပဳေနခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ကေလးရဲ့ အမည္က “သစၥာ” တဲ့။</div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-dQSDw_HFGGk/Tl2uSsxJYYI/AAAAAAAAFFY/c1xfLDVGq-I/s1600/book.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-dQSDw_HFGGk/Tl2uSsxJYYI/AAAAAAAAFFY/c1xfLDVGq-I/s320/book.jpg" width="228" /></a></div><br /></div><div style="text-align: justify;">သစၥာရဲ့ ဖန္တီးရွင္က ကင္ဆာနဲ႕ခြဲစိတ္ကုပါရဂူတေယာက္။ မႏွစ္က က်မကို ဆရာကိုယ္တိုင္ခြဲစိတ္စဥ္ ေတာင္တန္းသာသနာျပဳဆရာေတာ္ၾကီးရဲ့ ပရိတ္တရားကို တိုးတိုးညင္သာဖြင့္လို႕ စိတ္သက္သာရာရခဲ့တယ္။ ”ဘာမွမေၾကာက္နဲ႕ေနာ္” လို႕ ဆရာက ၾကင္နာစြာ ေဖးမအားေပးခဲ့တာကို သတိရေနမိတယ္။ စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ေနရင္း ဆရာ့ေလသံ ေအးေအးနဲ႕ ေဘးနားက ထိုင္ေျပာျပေနသလို ခံစားရပါတယ္။ ဆရာက ၁၉၉၉ခုႏွစ္မွာ စစ္ေတြေဆးရံုကို တာ၀န္က်စဥ္ ဘ၀သစၥာကိုရွာေဖြခဲ့ပံုကို ျပန္ေျပာင္းအမွတ္ရဟန္နဲ႕ ေရးဖြဲ႕ထားပါတယ္။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ကေလးနဲ႕ တခန္းခ်င္း ညွပ္ေရးထားတာမို႕ လံုး၀ ပ်င္းစရာမေကာင္းခဲ့ပါဘူး။ <br /><br />ဆရာက ရခိုင္ခရီးစဥ္မွာ သစၥာကိုရွာေဖြဖို႕ သံဓိဌာန္ခ်ခဲ့တယ္ လို႕ဆိုပါတယ္။ ေဆးကုသမွဳတာ၀န္ျပီးတဲ့ ညစဥ္ညတိုင္း စာအုပ္စာေပေတြ ေလ့လာဖတ္ရွဳလို႕ သစၥာရဲ့သမိုင္းကိုေျခရာေကာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဂရိ ေခၚ ေခါမတိုင္းမွသည္ အေနာက္တိုင္းဒႆန ေတြးေခၚပညာရွင္တို႕ရဲ့အဆိုအမိန္႕မ်ားစြာကေန ေနာက္ဆံုး ျမတ္ဘုရားရဲ့ ဓမၼစၾကာ ေဒသနာေတာ္အထိပါပဲ တဲ့။ စာမ်က္ႏွာ ၅၀၀ေလာက္ပါတဲ့ သစၥာရဲ့ အက်ဥ္းခ်ဴပ္ကေလးက ဒီလိုပါ။<br /><br />ကမၻာဦးလူသားတို႕အေနနဲ႕ တေျဖးေျဖး အသိဥာဏ္ႏွင့္ လူေနမွဳဘ၀ျမင့္တက္လာတဲ့အခါ ေအာက္ပါ ေမးခြန္းမ်ားကို ၾကံစဥ္ေတြးေတာလာၾကပါတယ္။<br />- သဘာ၀တရားမွာ အျမဲမွန္ကန္တဲ့ နိယာမ ရိွပါသလား။<br />-ရိွခဲ့တယ္ဆိုရင္ လူသားအားလံုးရဲ့ ေမြးခ်ိန္မွ ေသခ်ိန္အထိ ဘယ္ေနကဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ အတိအက် ျပဌာန္းျပီးသား ရိွပါသလား။<br />- လူသားႏွင့္ စၾကာ၀ဠာ တခုလံုးဟာ ဖန္ဆင္းရွင္ထာ၀ရဘုရားႏွင့္ နတ္ဘုရားမ်ားၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတာလား။<br />- အရာရာဟာ ဘုရားသခင္ရဲ့ အလိုေတာ္က်ျဖစ္ေပၚေနတာမ်ိဳးလား။<br />- လူသားဟာ နကၡတၱပညာရွင္မ်ားယူဆသလို ေသးငယ္ျပီး အေရးမပါေသာ ျဂိဳလ္ငယ္တလံုးေပၚမွာ အစြမ္းအစမဲ့စြာ သြားလာလွဳပ္ရွားေနတဲ့ ေရနဲ႕ ကာဗြန္ဓါတ္တို႕စုေပါင္းဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ အစုအခဲတခုပဲလား။<br />- လူေတြေသဆံုးသြားတဲ့အခါ ဘ၀တခုဟာ ျပီးစီးခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားျပီလား ဒါမွမဟုတ္ ထာ၀ရ၀ိဥာဥ္သေဘာနဲ့ ဆက္လက္တည္ရိွေနဦးမွာလား ၊ တမလြန္ဘ၀ဆိုတာ ရိွပါသလား။<br />- ယခုလက္ရိွဘ၀မွာ ေကာင္းမွဳျပဳလုပ္ျခင္းေကာ အဓိပၼါယ္ရိွပါသလား။ ေကာင္းမွဳဆိုတာ တန္ဖိုးထားထိုက္ေသာ ထာ၀ရသေဘာျဖစ္ပါသလား။<br />- လူမွာ ရုပ္တရားနဲ႕ နာမ္တရားဟာ သီးျခားရိွေနတာလား ဒါွမဟုတ္ နာမ္က ရုပ္ခႏၵာေပၚမွာ မွီေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္မွာ သီးျခားစြာတည္ေနႏိုင္ေသာ သတၱိရိွပါသလား .....တို႕ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အထက္ပါေမးခြန္းမ်ားကို ၾကံဆရာမွ philosophy ပညာရပ္ႏွင့္ philosopher ပညာရွင္မ်ား ေပၚထြန္းခဲ့ရပါတယ္။ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီ ကို (အသိပညာကိုျမတ္ႏိုးျခင္း) တနည္းအားျဖင့္ ေလာကသဘာ၀ႏွင့္ ဘ၀သစၥာကို စူးစမ္းရွာေဖြေသာ အတတ္လို႕ ဂရိေတြးေခၚပညာရွင္ ပေလတိုက မွတ္ခ်က္ခ်ထားခဲ့ပါတယ္။ ဂရိႏိုင္ငံမွာ နတ္ဘုရားမ်ားကိုးကြယ္ျခင္းႏွင့္ တဆူတည္းေသာဘုရားသခင္အယူအဆဟာ ပိုက္သာဂိုရပ္ ႏွင့္ ေဟရာကလိတပ္ လက္ထက္မွစျပီး လက္ခံယံုၾကည္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္ ( Ref: Betrand Russel: "History of Western Philosophy" ) 'Island of Roses' 'Bride if the Sun' လို႕ တင္စားေခၚေ၀ၚရေအာင္ လွပတဲ့ ဂရိနယ္ေျမက်ြန္းမ်ားမွာ အေတြးအခၚပညာရွင္မ်ား ပန္းေရာင္စံုဖူးပြင့္သလို ေ၀ဆာခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br /><b>Thales ေသးလိစ္ (BC- 625-545 )</b></div><div style="text-align: justify;">Zeus နတ္မင္းၾကီးအမွဴးျပဳေသာ အိုလံပီယာေတာင္ေပၚနတ္ဘုရားမ်ားမွ လူသား စတင္ျဖစ္ေပၚသည္ဆိုတဲ့ ေရွးဂရိေတြးေခၚပညာရွင္မ်ားနဲ႕ျခားနားစြာ စၾကာ၀ဠာရဲ့ ေျပာင္းလဲေနေသာ (Transformation Process ) ကို စတင္ေတြးေခၚခဲ့သူျဖစ္သည္။ သူက လူဟာ စၾကာ၀ဠာ ရဲ့အစိတ္အပိုင္းတခုသာျဖစ္သလို လူအပါအ၀င္ သက္ရိွသက္မဲ့အရာခပ္သိမ္းဟာ ေရမွျဖစ္ေပၚလာျပီး ေနာက္ဆံုးတြင္ ေရအျဖစ္သို႕သာ ျပန္လည္ေရာက္ရိွသြားပါသတဲ့။ ေရဓါတ္ဟာ ေျပာင္းလဲပ်က္စီးျခင္းမရိွဘဲ ထာ၀ရတည္တ့ံတယ္လို႕ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ထိုေခတ္တြင္ ေသးလိစ္ႏွင့္ အျခားဂရိပညာရွင္အမ်ားအျပားက လူကို စၾကာ၀ဠာႏွင့္ သဘာ၀နိယာမတရားမ်ားရဲ့ လက္ေအာက္ခံ အျပဌာန္းခံအျဖစ္ ရွဳျမင္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br /><b>ဆိုးဖစ္စ္ Sophists</b><br />ေသးလိစ္ေနာက္ပိုင္းထြန္းကားလာေသာ ဂရိဒႆနပညာရွင္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဆိုးဖစ္စ္တို႕သည္ လုူသားက မိမိကံၾကမၼာကို လြပ္လပ္စြာ ဖန္တီးႏိုင္ျပီး စၾကာ၀ဠာထဲမွာ အခ်က္အျခာက်ေသာ ေနရာကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည္ဟု ယံုၾကည္ျပီး လက္ေတြ႕က်ေသာလူ႕ဘ၀ျပႆနာမ်ားကိုသာ အေလးထား ေတြးေခၚလာၾကသည္။ ၄င္းတို႕အထဲမွ အနကၠဇီမန္းဒါး ( ၆၁၀-၅၄၇ ဘီစီ)က စၾကာ၀ဠာၾကီးကို ေရ၊ ေျမ၊ေလ၊မီး စေသာဓါတ္ၾကီးေလးပါးအျပင္ ၀ိဥာဥ္သေဘာပါ ေပါင္းစပ္ဖြဲ႕စည္းထားသည္ဟု ဆိုပါသည္။<br /><br /><b>ပိုက္သာဂိုရပ္ (ဘီစီ ၅၇၈-၅၀၀ ဘီစီ)</b><br />ထင္ရွားေသာ သခ်ၤာႏွင့္ ဒႆနပာာရွင္ပီပီ အရာခပ္သိမ္း၏အေျခခံဟာ သခ်ၤာသေဘာတရား ေပၚတြင္ရိွသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကပါသည္။ ထာ၀ရဘုရားက ေနကိုဖန္ဆင္းျပီးခါမွ ေန႕ႏွင့္ည၊ ႏွစ္ လ ရက္မ်ားစေသာ သခ်ာၤ အေရအတြက္သေဘာရရိွလာျပီး သခ်ၤာသေဘာကို ရရိွလာသည္ဟု ဆိုပါသည္။ သူက သဘာ၀တရားကို ရွဳျမင္တဲ့အခါ ဆန္႕က်င္ဘက္အရာမ်ားေပါင္းစည္းေနေသာ သေဘာတရားအျဖစ္ျမင္ပါတယ္။ ဥပမာ- စံုနဲ႕မ၊ တခုနဲ႕အမ်ား၊ လက္၀ဲနဲ႕ လက္ဟယ၊ ဖိုႏွင့္မ၊ တည္ျငိမ္မွဳနဲ႕ လွဳပ္ရွားမွဳ၊ ေျဖာင့္တန္းမွဳနဲ႕ေကြ႕ေကာက္မွဳ၊ အလင္းနဲ႕အေမွာင္၊ အေကာင္းနဲ႕အဆိုး၊ စတုရန္းနဲ႕ စက္၀ိုင္းစတဲ့ သေဘာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><b>ေဟရာကလိတပ္စ္ Heraclitus ( ဘီစီ ၅၃၅-၄၇၅)</b><br /><br />သူနဲ႕ေခတ္ျပိဳင္ ဒႆနပညာရွင္မ်ားက အရာရာဟာ ထာ၀ရတည္ျမဲတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ေဟရာကလိတပ္စ္က ျငင္းပယ္ပီး မတည္ျမဲတဲ့ အနတၱသေဘာကို လက္ခံသူျဖစ္ပါတယ္။ သူက “ဘ၀ဆိုတာ ေရအလ်ဥ္လို ေရြ႕လ်ားစီးဆင္းေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေလးတခုသာျဖစ္ျပီး အရာရာဟာ မတည္ျမဲဘဲ ေျပာင္းလဲေနတယ္။ ျမစ္ကမ္းနေဘးက ေရကို ႏွစ္ခါျပန္ထိေတြ႕လို႕ရတယ္ဆိတာ ဘယ္အခါမွမရိွ...”လို႕ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ သူ႕အဆိုအရ စၾကာ၀ဠာၾကီးအတြင္းမွာ တခုတည္းေသာ ပရမတ္ (အမွန္)တရားဟာ “ေျပာင္းလဲျခင္း” ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><b>ဆိုကေရးတီး Socrates (ဘီစီ ၄၆၉-၃၉၉)</b><br />သူ႕ကို ေဂါတမဘုရားရွင္ ပရိနိဗၼာန္ျပဳျပီး ဆယ္ႏွစ္အၾကာ ေအသင္ျမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ သူက ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းမြန္ေရးကို အထူးအေလးထားျပီး ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္ေတြကို အလြန္အက်ြံလိုက္စားျခင္းကို သတိေပးေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ရဲ့ တိုးတက္တဲ့အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ အစဥ္အလာအရ နတ္ဘုရားကိုးကြယ္မွဳကို မလိုက္နာခဲ့တာေၾကာင့္ ဂရိအာဏာပိုင္မ်ားက အဆိပ္ေသာက္ျပီး ေသေစဖို႕ အမိန္႕ခ်ခဲ့ပါတယ္။ ဆိုကေရးတီးဟာ အဆိ္ပ္ခြက္ကိုတည္ျငိမ္စြာ ကိုင္တြယ္ရင္း ေသာက္သံုး သြားခဲ့ပါတယ္။ အဆိပ္မေသာက္မီ ပူေဆြးေသာကေရာက္ေနၾကတဲ့ သူ႕ရဲ့ တပည့္မ်ားကို “တပည့္တို႕ ေသျခင္းဆိုတာ အိပ္မက္မရွိေတာ့ေသာ အိပ္စက္ျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ျပီး ဘ၀တပါးသို႕ ၀ိဥာဥ္ကူးေျပာင္းသြားျခင္းသာျဖစ္တယ္။ တမလြန္ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသုခကိုသာမက ေသျခင္းကင္းတဲ့ အမတခ်မ္းသာကိုပါ ရရိွႏိုင္တယ္..” လို႕ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။<br /><b><br /></b><br /><b>ပေလတို Plato ( ဘီစီ ၄၂၇-၃၄၇)</b><br />ပေလတိုဟာ ဆိုကေရးတီးအား ေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ တပည့္တဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ့ ဒႆနအျမင္မ်ားကို “Dialogue” နဲ႕ “ Republic” အမည္ရိွက်မ္းမ်ားတြင္ ေတြ႕ရိွႏိုင္ပါတယ္။ ပေလတိုက ပညတ္ (Appearance ) နဲ႕ ပရမတ္ (Reality ) ကို ခြဲျခား တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာ- ေျမအိုး၊ စဥ့္အိုး၊ ေၾကြအိုး၊ဖန္အိုး စသျဖင့္ အမည္ကြဲျပားေသာ္လည္း ပရမတ္သေဘာအရ ပထ၀ီ ဓါတ္သေဘာသာျဖစ္ေၾကာင္း ဆိုထားပါသည္။ ပေလတိုက အမွန္တရားသစၥာကို ရွာေဖြရာမွာ ဆင္ျခင္ျခင္း ( Reasoning )က ထင္ျမင္ယူဆျခင္း (Opinion )ထက္ ပိုမိုုျပီးပဓာနက်သည္ဟု ဆိုပါတယ္။ လူ႕အသိဥာဏ္ျဖစ္စဥ္ကိုလည္း ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ Opinion ႏွင့္ အသိပညာ Knowledge ဆိုျပီး ႏွစ္ပိုင္းခြဲျပပါတယ္။ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မွာ စိတ္ကူးယဥ္မွဳမ်ားနဲ႕ အာရံုသိမ်ားပါ၀င္ေနလို႕ ယင္းကို ဆင္ျခင္ျခင္းျဖင့္ ေက်ာ္လြန္ႏိုင္မွသာ အသိမွန္ကို ရရိွမယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ပေလတိုက ဘ၀တခုခ်ဴပ္ျငိမ္းသြားတဲ့အခါ ၀ိဥာဥ္သည္ ရုပ္ခႏၵာမွ ထြက္ခြာသြားျပီး ၀ိဥာဥ္ေလာကမွာ အခိုက္အတန္႕တည္ေနဆိုပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ အေျခအေနေပးပါက လူ႕ေလာကသို႕ ျပန္လည္ ေမြးဖြားေရာက္ရိွလာႏိုင္တယ္လို႕ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ မေသခင္မွာ အသိပညာကို ျမတ္ႏိုးေသာ အလံုးစံုသန္႕ရွင္းစင္ၾကယ္စြာ အားထုတ္ထားသူမ်ားဟာ “ထာ၀ရနာမ္တရားမ်ားရဲ့ေလာက” 'World of Ideas' သို႕ ၀င္ေရာက္ခြင့္ရပါလိမ့္မယ္လို႕ ညႊန္ျပခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္အခါ ခရစ္ယာန္၀ါဒရဲ့ Kingdom of Heaven အယူအဆကို လမ္းခင္းေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><b>အရစၥတိုတယ္ Aristotle (ဘီစီ ၃၈၄-၃၂၂)</b><br />အရစၥတိုတယ္ ဟာ ပေလတိုရဲ့ တပည့္ျဖစ္ျပီး ေနာင္အခါမွာ ယုတၱိေဗဒ “Logic“ ရဲ့ဖခင္ၾကီး ျဖစ္လာပါတယ္။ ပေလတို နည္းတူ ပညာေရး၊ လူမွဳေရး ႏွင့္ အေျခခံဥပေဒမ်ားရဲ့အေၾကာင္းကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ စၾကာ၀ဠာအတြင္းက ျဖစ္ရပ္အားလံုးဟာ သဘာ၀က်တဲ့ ဥပေဒေတြ နိယာမေတြနဲ႕အညီ ျဖစ္ေပၚေနတာပါလို႕ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ နတ္ဘုရားကိုးကြယ္မွဳကို ဆန္႕က်င္တဲ့အတြက္ ေအသင္ျမိဳ႕ အာဏာပိုင္မ်ားက သူ႕ကို ဘာသာေရးမၾကည္ညိဳမွဳနဲ႕ စြဲခ်က္တင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ေအသင္ျမိဳ႕မွ အျခားကို ထြက္ခြာသြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အရစၥတိုတယ္က စၾကာ၀ဠာၾကီးအစဥ္လွဳပ္ရွားေနဖို႕ရာ စီမံဖန္တီးတဲ့ ထာ၀ရဘုရားရိွျပီး အဲဒီ တည္ျမဲတဲ့ ထာ၀ရဘုရားကို ေမတၱာဓါတ္ၾကီးအျဖစ္ ရွဳျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ပေလတိုနည္းတူ တမလြန္ဘ၀ကို ယံုၾကည္ျပီး ကိုယ္က်င့္တရားကိုထိန္းဖို႕ မိမိ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားကို အျမဲတိုက္တြန္းေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ေကာင္းမွဳကို မိမိအသိဥာဏ္ ဆင္ျခင္တံုတရားျဖင့္ ဆံုးျဖတ္လက္ခံရန္ျဖစ္ျပီး “အသိသီလ Intellectual Virtue ” ႏွင့္ အက်င့္သီလ Moral Virtue” ဟု ႏွစ္မ်ိဴးခြဲျခားျပသခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />ေခါမ (ဂရိ) ႏွင့္ ေရာမ အင္ပါယာၾကီးမ်ား က်ဆံုးျပီးေနာက္တြင္ ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္းေတာ္၀ါဒ ထြန္းကားလာျပီး ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ၾသဇာ အလြန္ၾကီးခဲ့သည္။ စိန္႕ေသာမတ္စ္အကိြဳင္းနပ္စ္ St. Thomas Aquinus (AD 1215- 1274) သည္ အရာရာ ဘုရားသခင္ရဲ့အလိုအတိုင္းျဖစ္ေပၚလာေၾကာင္း ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေျပာဆိုိႏိုင္ခဲ့သည့္ ပညာရွင္တဦးျဖစ္ပါတယ္။ ထိုအယူအဆအရ လူသားတို႕.ရဲ့အခန္းကဏၼဟာ အစြမ္းအစမဲ့သကဲ့သို႕ ျဖစ္ေနျပီး ထာ၀ရဘုရားလက္ေအာက္ခံအသြင္ျဖင့္သာ ရိွေနခဲ့ပါသည္။ ေအဒီ ၁၃၀၀မွ ၁၄၀၀ခန္႕သို႕ ေရာက္ရိွလာေသာအခါ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္၀ါဒ ေမွးမွိန္လာခဲ့သည္။ သိပၼံပညာ တစတစ ထြန္းကားလာသျဖင့္ သမိုင္းတြင္ အေတြးအျမင္မ်ား ေပၚေပါက္လာတဲ့အတြက္ Age of Renaissance လို႕ သတ္မွတ္ျခင္းခံရပါတယ္။ အထင္ရွားဆံုး သိပၽၼံႏွင့္ ရူပေဗဒ ပညာရွင္မ်ားကေတာ့ ကိုးပါးနီးကပ္စ္၊(1473- 1743)ဂါလီလီယို(1564-1642)၊ အိုင္ဆက္ နယူတန္ (1642-1727 ) စသည္တို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ Renaissance ရီေနးဆန္းေခတ္မွာ ထာ၀ရ ဖန္ဆင္းရွင္ နတ္ဘုရားရိွသည္ျဖစ္ေစ မရိွသည္ျဖစ္ေစ မိမိဘ၀အတြက္ မိမိဘာသာ ထိ္န္းေက်ာင္းအသက္ရွင္ ေနတတ္သြားဖို႕သာလိုတယ္လို႕ လူေတြ ေတြးေခၚလာၾကပါတယ္။<br /><br />ဆင္ျခင္ျခင္းနဲ႕ အရာရာကိုရွဳျမင္တာဟာ ဂ်ာမန္ဒႆနပညာရွင္ ေဟဂယ္ ( 1770-1831) လက္ထက္မွာ အထြတ္အထိပ္သို႕ ေရာက္ခဲ့လို႕ ၁၉ရာစုကာလကို “ဆင္ျခင္ျခင္းၾကီးစိုးေသာေခတ္” 'The Age of Reason' လို႕ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(ဆက္ရန္)<br /><div style="color: #0b5394;"><br /></div><span style="font-size: x-small;"><span style="color: #0b5394;">ေနာက္ပိုင္းဆက္ေရးတဲ့ ကားလ္မာ့ခ္စ္ နဲ႕ ဘုရားရွင္ရဲ့ ဓမၼစၾကာေဒသနာတို႕ကိုေတာ့ ဆက္ျပီးေဖၚျပႏိုင္ျခင္း ရိွခ်င္မွရိွေတာ့မွာပါ။ ရီဗ်ဴးျပန္ေရးဖို႕ေတာင္ အခ်ိန္ေပးႏိုင္မွဳနဲ႕ ဥာဏ္မီႏိုင္စြမ္း ရိွမရိွဆိုတာ သံသယျဖစ္မိပါတယ္။ ဆက္ေရးျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားပါမယ္။ မေရးျဖစ္ေတာ့ရင္လဲ ခြင့္လႊတ္ၾကပါေတာ့လို႕ .....</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-8742683989920555256?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-33563397964401854982011-08-26T10:06:00.002+06:302011-09-19T09:06:20.273+06:30Blog Day တဲ့လား<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-lrj4IWJ5ND8/TlYT8Ibu1jI/AAAAAAAAFFQ/LELH0RAYhzA/s1600/256px-Blogger.svg.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-lrj4IWJ5ND8/TlYT8Ibu1jI/AAAAAAAAFFQ/LELH0RAYhzA/s200/256px-Blogger.svg.png" width="200" /></a></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">ဘာရယ္ ညာရယ္မသိ ဘေလာ့ဂါ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ရဲ့ ဘေလာ့ခ္ေဒး အေၾကာင္းေလးေတြဖတ္ျပီး ကိုယ္တိုင္လဲ အားက်စိတ္ေပၚလာျပီး ခုလို ေရးမိတာကို ပထမဆံုး၀န္ခံပါရေစ။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘေလာ့ နဲ႕စတင္မိတ္ဖြဲ႕ျဖစ္တာက ၂၀၀၇ရဲ့ စက္တင္ဘာ။ ကိုယ့္ပါတ္၀န္းက်င္မွာ မိနစ္စကၠန္႕နဲ႕အမ်ွ အံံ့ၾသစရာ၊ တုန္လွဳပ္စရာေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ခင္မင္ရင္းႏွီးရတဲ့ ညီမေလးတေယာက္က သတင္း လင့္ခ္ ေလးေတြ ပို႕ေပးလာေတာ့ လိုက္ဖြင့္ၾကည့္ရာကေန စခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ ဆိုက္တခုကေန တခု ကူးကူးျပီး ဖတ္ရတာ အေမာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက အခ်ိ္န္နဲ႕အမ်ွ တက္လာတဲ့ သတင္းေတြ စာေတြက မ်ားလြန္းလို႕ မႏိုင္ေအာင္ကို ဖတ္ေနခဲ့ရတာပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သုတရသ ဘေလာ့ေတြဘက္ကို အေရာက္မ်ားလာတယ္။ အမ်ားဆံုး ေရာက္ျဖစ္ ဖတ္ျဖစ္တာကေတာ့ (<a href="http://kthwe.blogspot.com/">မေက</a>) ဘေလာ့ပါ။ ေနာက္ အခုစာေတြသိပ္မေရးေတာ့တဲ့ (<a href="http://kopaw07.blogspot.com/">ကိုေပါ)</a> ဘေလာ့လည္း အျမဲေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမ်ားဘေလာ့ေတြ ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္းနဲ႕ ကိုယ္ပိုင္စာေလးေတြ ေရးခ်င္လာမိတယ္။ က်မက ငယ္ငယ္ထဲက စာဖတ္၀ါသနာပါလွေပမဲ့ စာအေရးအသားကေတာ့ မေျပျပစ္လွပါဘူး။ အခုဘေလာ့ေရးခ်င္တဲ့စိတ္က သူမ်ားျခံထဲက ပန္းဥယ်ာဥ္လွလွေလးေတြကို ႏွစ္သက္ သေဘာက်ျပီး ကိုယ့္ျခံထဲမွာ ပန္းပင္စိုက္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ သေဘာပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /><a name='more'></a><br /></div><div style="text-align: justify;">ပထမဆံုး အခက္အခဲက ဘေလာ့ေရးသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကံဳရတဲ့ နည္းပညာအခက္အခဲပါ။ ကြန္ျပဴတာကို ဖြင့္ရံုနဲ႕ ပိတ္ရံုသာတတ္တဲ့ က်မအတြက္ ၀က္ေပ့ခ်္ ဖန္တီးဖို႕ ဆိုတာကို “ခက္သေဟ့” လို႕ ေအာ္လိုက္ခ်င္မိပါရဲ့။ အင္တာနက္ထဲမွာ ေမႊေႏွာက္ရွာေပမဲ့ (ကံမေကာင္းစြာနဲ႕) လြယ္ကူတဲ့ နည္းေတြ ရွာမေတြ႕ခဲ့ပါဘူး။ တဖက္ကလဲ ဘေလာ့ေတြ ပံုမွန္ဖတ္ရင္း ကိုယ့္ဖာသာ စမ္းတ၀ါး၀ါးေတာ့ ေလ်ာက္လုပ္ေနမိတာပါဘဲ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">၂၀၀၉ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာေတာ့ က်မရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ေၾကာင့္ စကၤာပူမွာေနတဲ့ က်မရဲ့ ေမာင္ငယ္ေလးက Wordpress အေကာင့္တခုပို႕ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ရဲ့ အေကာင့္ကေလးနဲ႕ က်မဟာ အေတာ္ပဲဟန္က်ပန္က် ျဖစ္သြား ပါတယ္။ အစမွာေတာ့ ဘာေရးရမွန္းမသိလို႕ ကိုယ္ၾကိဳက္တာေလးေတြ ကူးျပီး ျပန္တင္ထား လိုက္ပါတယ္။ မူရင္းစာေရးသူရဲ့ အမည္နဲ႕ လင့္ခ္ကိုေတာ့ အျမဲ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ကို ကိုင္ပံုကိုင္နည္း နည္းနည္း ရင္းႏွီးလာေတာ့ တခါ ေလာဘတက္လာပါတယ္။ သူမ်ားလို ဒီဇိုင္းလွလွေလးနဲ႕ စီေဘာက္စ္ ေလးနဲ႕ လူရာ၀င္ခ်င္လာျပန္ေရာ။ အဲဒီအခါမွာ Blogger.com က Wordpress,com ထက္ ပိုျပီး စံုတာကို သတိထား မိပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ စကၤာပူက သူငယ္ခ်င္းေလးတေယာက္ကို လွမ္းျပီးအကူအညီေတာင္းေပမဲ့ သူလည္း သူ႕အပူနဲ႕သူမို႕ ေမ့သြားတယ္ထင္ပါရဲ့။ အားနာစိတ္နဲ႕ ထပ္မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူမစြမ္း နတ္မ ဆိုသလို ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္မွာ ဆရာ ဖိုးႏိုင္၀င္းရဲ့ How to Make Blog ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကေလးကိုေတြ႕လိုက္ရေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္သြားတာပါဘဲ။ အထဲမွာ ေရးထားတာက ေတာ္ေတာ္ရွင္း ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေရးပါတဲ့ အဆင့္တဆင့္ကို က်မ မလုပ္မိတဲ့အတြက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ က်ရံွဳးေနတာပါလားဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့အၾကမ္းထည္ကေလးတခု ေပၚလာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ Wordpress က ပို႕စ္ကေလးတခ်ိဳ႕ကို ကူးယူလာျပီး ၂၀၀၉ ဧျပီ မွာ ဘေလာ့ အိမ္သစ္ကေလးေပၚ စတက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ေနာက္သံုးလေလာက္ၾကာတဲ့အထိ စီေဘာက္စ္တပ္တာ၊ လင့္ခ္ခ်ိတ္တာ၊ စာမ်က္ႏွာျပင္တာေတြကို စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႕ အလုပ္ရွဳပ္ ေနခဲ့ေသးတာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ စာတပုဒ္လံုးကို “ဆက္ဖတ္ရန္”နဲ႕ ေခါက္ထားခ်င္တာက က်မကို အၾကာေစခဲ့ဆံုးဘဲ။ HTML ေတြနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းသပ္ေပမဲ့ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အိုင္ကြန္ေလးတခုထဲကို ႏွိပ္ရံုနဲ႕ ရသြားျပန္ေရာ။ ဟူး ေမာပါ့။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေျခာက္ေသြ႕ရပ္၀န္းျဖစ္ေနတဲ့ က်မဘေလာ့ေလးက လူမစည္ပါဘူး။ က်မကိုယ္တိုင္လည္း သူမ်ား ဘေလာ့ ေတြမွာ မွတ္ခ်က္ေရးရမွာ အလြန္၀န္ေလးသူပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘာမွမဟုတ္သူလို႕ ခံယူထားလို႕ပါ။ ေနာက္ျပီး အခုလိုေတြ ေလ်ာက္ေရးေနတာကို ကိုယ့္အိမ္သူ အိမ္သားကိုသာမက၊ လုပ္ငန္းခြင္ထဲက အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြနဲ႕ အျပင္ေလာကက သူငယ္ခ်င္းေတြကို (လံုး၀) ေပးမသိခ်င္သူပါ။ အဲဒီလို ေျခာက္ေသြ႕ေနတာေလးကိုေတာင္ ႏွစ္သက္သလိုလို ရိွခဲ့ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္ပိုင္း မိတ္ေဆြေလးေတြ အတန္အသင့္ မ်ားလာတာကေတာ့ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္း မမ<a href="http://shinlay.blogspot.com/">ရွင္ေလး</a> နဲ႕ blog celebrity ကိုအင္ဒီ တို႕ေၾကာင့္ပါ။ မမရွင္ေလးဘေလာ့က ဟင္းခ်က္တာ၊ မုန္႕ဖုတ္တာနဲ႕ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံအေၾကာင္း အေတြ႕အၾကံဳဗဟုသုတေလးေတြ စံုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အားေပးခံရပါတယ္။ က်မဘေလာ့ေလးမွာ မမရွင္ေလးက အားေပးတဲ့အေနနဲ႕ မွတ္ခ်က္ေလးေတြ အျမဲခ်န္ခဲ့ပါတယ္။ မမရွင္ေလးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕နဲ႕ သိက်ြမ္းရာကေန က်မအိမ္ ကေလးလည္း ဧည့္သည္တခ်ိဴ႕နဲ႕ အသက္၀င္လာခဲ့တယ္။ အားလံုးကို ေက်းဇူးပါ ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ညီမငယ္တေယာက္ရဲ့ အေရးအသားထဲမွာ ဘေလာ့တခုဟာ သူ႕ရဲ့ကိုယ္ပိုင္ theme ရိွရမယ္ ဆိုတဲ့အေတြးအခၚကေလးတခု ခ်ျပထားတယ္။ အဲဒါ တကယ္ေတာ့ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ က်မအတြက္ေတာ့ မည္မည္ရရ တခုမွမရိွတဲ့အတြက္ theme မရိွတဲ့ အေထြေထြဘေလာ့ ဒါမွမဟုတ္ လက္သုပ္စံုဘေလာ့လို႕ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာေရးခ်င္တဲ့အခါေရးလို္က္၊ ဓါတ္ပံုတင္တဲ့အခါတင္လိုက္၊ ခရီးသြားေဆာင္းပါးနဲ႕ ၀တၱဳတို ေရးခ်င္တဲ့အခါ ေရးလိုက္နဲ႕ မတည္မျငိမ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “အျပာေရာင္ မိုးစက္ပြင့္ေလးမ်ား” အစား “အေရာင္စံု မိုးစက္ပြင့္ေလးမ်ား”လို႕ ေျပာင္းသင့္တာပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီေန႕မွာ- </div><div style="text-align: justify;">ဘေလာ့ေရးသက္ - ၂ႏွစ္ ၄လ</div><div style="text-align: justify;">ပို႕စ္ေပါင္း - ၂၈၅ ခု</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">လာလည္တဲ့ အၾကိမ္ေပါင္းက (ကိုယ္အပါအ၀င္) - ၁၃၉၅၃ ၾကိမ္ ရယ္လို႕ မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ က်မေပးဆပ္ခဲ့ရတာကေတာ့ နာရီေပါင္းမ်ားစြာေသာ “အခ်ိန္” ေတြပါ။ </div><div style="text-align: justify;">အဲဒါကို ထိုက္တန္တဲ့ ေပးဆပ္မွဳလို႕ က်မထင္တယ္။</div><div style="text-align: justify;">ဘေလာ့ကမၻာက က်မအတြက္ အသိပညာေတြ ဗဟုသုတေတြ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေပးအပ္ခဲ့တယ္။ က်မရဲ့ ခံစားခ်က္ေ၀ဒနာတခ်ိဳ႕ကို အန္ထုတ္ခြင့္ရခဲ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;">တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့က က်ြန္မရဲ့ ေပ်ာ္ရြင္စရာေကာင္းတဲ့ ကမၻာသစ္တခုပါ။ တခါတရံ ရြာသားအခ်င္းခ်င္း ဆူဆူညံညံ ရန္ပြဲကေလးေတြ ရိွတတ္ၾကတာကလြဲလို႕ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ညီညြတ္တဲ့ ေလာကငယ္ကေလးပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလအတြင္းမွာ</div><div style="text-align: justify;">- သူမ်ားေရးတဲ့ ဟင္းခ်က္နည္းမ်ိဴးစံုကို စုေပါင္းလို႕ စာအုပ္ကေလးတအုပ္ ခ်ဴပ္ထားတယ္။ ဟင္းခ်က္မေကာင္းတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ဂိုက္ဒ္ေပါ့။</div><div style="text-align: justify;">- ဘေလာ့ ဒါဇင္၀က္ေလာက္ကို အစမွအဆံုးထိ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ျပီးဖတ္ျဖစ္တယ္။ သူတို႕ ဘ၀နဲ႕ သူတို႕ အေတြးအေခၚ၊ သူတို႕ အေတြ႕အၾကံဳကို စိတ္၀င္စားလို႕။ အခ်ိန္ရရင္ ေနာက္ထပ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ ဘေလာ့ေတြ တဒါဇင္ေလာက္ က်န္ေသးတယ္။</div><div style="text-align: justify;">- လူခ်င္းမျမင္ဖူးေပမဲ့ အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြလို ခင္မင္မိသူ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြ ေလး၊ ငါးေယာက္ေလာက္ရိွလာခဲ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်မေလ ဘေလာ့ရြာေလးထဲမွာ အိမ္တလံုးေဆာက္မိတယ္။ က်မအိမ္ကေလးရဲ့နေဘးမွာ ကိုယ္ခင္မင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို အတူတူထားၾကည့္မိတယ္။ သူတို႕ရဲ့ ေရာင္စံုျပဴတင္းေပါက္ကေလးေတြကတဆင့္ သူတို႕ အိမ္ထဲက ပန္းပင္ ပန္းအိုးလွလွ ကေလးေတြကို ေငးၾကည့္မိတယ္။ တခါတခါလည္း ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် အလည္သြားျပီး ႏွဳတ္ဆက္မိေသးရဲ့။ သူတို႕ ပန္းခင္းေလးထဲမွာ ပန္းအသစ္ပြင့္တိုင္း သြားေရာက္ခံစား မိခဲ့ေသးရဲ့။ သူတို႕နဲ႕အတူတူ တိမ္လႊာေပၚ စီးေျမာခဲ့ဖူးတာေပါ့။ တခါတေလမွာ ကိုယ္မအား စိတ္မအား ရတာနဲ႕ ရြာကေလးနဲ႕ ကင္းကြာတတ္ပါေသးတယ္။ အျပင္က ျပန္ေရာက္ေလတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္ကို အေမာတေကာ ေျပးလည္မိတတ္ပါေသးတယ္။ ႏွဳတ္ဆက္စကားေလး ဆိုခဲ့မိေသးတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါေပမဲ့ ....ဒါေပမဲ့ ...ကြယ္..............</div><div style="text-align: justify;">အခုတေလာ တမ်ိဴးေလး ေတြးမိေနတယ္...........</div><div style="text-align: justify;">ကိုယ္ဆီ အလည္လာသူေတြထဲမွာ အားနာလို႕ ျပန္လာသူေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရိွေလမလဲ။ ကိုယ္ႏွဳတ္ဆက္လိုက္လို႕ အလုပ္ပိုသြားသူေတြ ရိွေလမလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕အိမ္ရွင္ေလးေတြ စိတ္မညစ္ညဴးေစခ်င္ဘူး။ စြဲမက္စရာေကာင္းတဲ့ ပန္းလွလွ ဒါမွမဟုတ္ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ တစံုတရာမရိွတဲ့ ကိုယ့္အိမ္ကို အားနာလို႕ဘဲျဖစ္ျဖစ္ တကူးတက အခ်ိ္န္ေပးျပီး မလာေစခ်င္ဘူးကြယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br />သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ<br />မင္းတို႕လည္း ကိုယ့္ဆီ အဆင္ေျပတဲ့အခါ လာႏိုင္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;">မလာျဖစ္တဲ့အခါမ်ားမွာလည္း ကုိယ္နားလည္ေပးလိုက္ပါမယ္။</div><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ဥယ်ာဥ္ကေလးထဲမွာေတာ့ ပြင့္ဖတ္မညီညာတဲ့ ေ၀ဒနာပန္းခင္းကေလးေတြကို ဆက္ျပီး ျပဳစုပ်ိဴးေထာင္မိေနဦးမွာပါ ......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရင္ခုန္သံေတြ ေမြးဖြားေပးတဲ့အတြက္ တကယ္ကို ျမတ္ႏိုးမိပါတယ္ ဘေလာ့ရြာေလးရယ္ ....</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-J72UpKj-KUU/TlYUW8d4WrI/AAAAAAAAFFU/m4tumIdwh70/s1600/k3032210.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-J72UpKj-KUU/TlYUW8d4WrI/AAAAAAAAFFU/m4tumIdwh70/s1600/k3032210.jpg" /></a></div><br /><br /><span style="color: #e06666;">မိုးစက္ပြင့္</span><br /><br />ု<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-3356339796440185498?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-34033520144263353222011-08-11T13:30:00.002+06:302011-09-02T11:14:43.887+06:30စြဲ<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Y_-ZMFPaJX8/TkNEUIoHczI/AAAAAAAAFFM/vm9HeSmhd1U/s1600/addicted.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-Y_-ZMFPaJX8/TkNEUIoHczI/AAAAAAAAFFM/vm9HeSmhd1U/s1600/addicted.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"> <a href="http://www.fotosearch.com/illustration/computer-game.html">( photo credit )</a></div>လူေတြမွာ စြဲလမ္းမွဳ အမ်ိဴးမ်ိဴးရိွၾကတယ္။ ေကာင္းတာေရာ မေကာင္းတာေရာေပါ့။</div><div style="text-align: justify;">တခ်ိဴ႕က ေဆးလိပ္စြဲတယ္။ တခ်ိဴ႕က ကြမ္းကိုစြဲတယ္။ တခ်ိဴ႕က ေဘာလံုးပြဲ စြဲတယ္။ တခ်ိဴ႕က ဖဲ၊ တခ်ိဴ႕က လက္ဖက္ရည္၊ တခ်ိဴ႕က ရုပ္ရွင္၊ တခ်ိဴ႕က စာအုပ္စာေပ .... စံုလို႕ စံုလို႕ပါဘဲ။ စြဲလမ္းတယ္ ဆိုကတည္းက လြယ္လြယ္နဲ႕ ျဖတ္လို႕မရဘူးမို႕လား။ အရက္သမားက မေကာင္းမွန္း သိသိၾကီးနဲ႕ေတာင္ အခ်ိန္က်လာေတာ့ ခံတြင္းခ်ဥ္တာတို႕ လက္တုန္တာတို႕ ျဖစ္တတ္တာမ်ိဴးေလ။ Habits & Addiction come together လို႕ ေျပာရမလား။ ကမၻာတလႊားမွာ ထူးထူးျခားျခား စြဲလမ္းတာေတြလည္း အ့ံၾသစရာေတြ အပံုအပင္။ ဟိုတေလာက <a href="http://blog.kopeter.com/">ကိုပီတာ ဘေလာ</a>့မွာ ဖတ္လိုက္ရေသးတယ္။ ဘာတဲ့ ဆိုဖာဆက္တီေတြ မၾကာခဏ စားစား ပစ္တဲ့ အမ်ိဴးသမီးဆိုဘဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">၀ီကီထဲမွာေတာ့ စြဲလန္းမွဳ ( addiction ) ကို ဒီလိုအဓိပၼါယ္ဖြင့္ထားပါတယ္...</div><div style="text-align: justify;">Addiction can also be viewed as a continued involvement with a substance or activity despite the negative consequences associated with it. Pleasure and enjoyment would have originally been sought; however, over a period of time involvement with the substance or activity is needed to feel normal.<sup class="reference" id="cite_ref-MorrisseyJenm2008_0-0"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Addiction#cite_note-MorrisseyJenm2008-0">[1]</a></sup> Some psychology professionals and many laypeople now mean 'addiction' to include abnormal psychological dependency on such things as <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gambling" title="Gambling">gambling</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Overeating" title="Overeating">food</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sexual_addiction" title="Sexual
addiction">sex</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pornography_addiction" title="Pornography addiction">pornography</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Computer_addiction" title="Computer
addiction">computers</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Internet_addiction_disorder" title="Internet addiction disorder">internet</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Workaholic" title="Workaholic">work</a>, <a class="mw-redirect" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Exercise" title="Exercise">exercise</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Idol" title="Idol">idolizing</a>, watching TV or certain types of non-pornographic videos, spiritual obsession, <a class="mw-redirect" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Self-injury" title="Self-injury">self-injury</a> and <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Oniomania" title="Oniomania">shopping.</a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သိပၼံပညာရွင္တခ်ိဴ႕ရဲ့ ဦးေႏွာက္ပံုရိပ္ေဖၚစမ္းသပ္ေလ့လာခ်က္ ( brain-imaging technology) အရ စြဲလမ္းျခင္းဟာ ဦးေႏွာက္ထဲက “ဒိုပါမင္း” ( Dopamine) လို႕ေခၚတဲ့ ဓါတ္တခ်ိဴးနဲ႕ ဆက္စပ္ေနတာ ေတြ႕ရပါသတဲ့။ ေလ့လာခ်က္ေတြအရ ကိုကင္းနဲ႕ မူးယစ္ေဆးသံုးတဲ့အခါ၊ အတန္းထဲမွာ အဆင့္ေကာင္းေကာင္းရတဲ့ အခါ၊ ခ်စ္ေဖာ္နဲ႕ အတူအိပ္ျပီးတဲ့အခါ၊ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာတဲ့ခံစားမွဳကို ထုတ္လႊတ္ေပးႏိုင္တဲ့ “ဒိုပါမင္း” ( Dopamine) ဓါတ္ေတြဟာ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ပိုမိုမ်ားျပားလာတာကို ေတြ႕ရပါသတဲ့။ အဲဒီ “ဒိုပါမင္း” ဓါတ္ေတြဟာ စြဲလမ္းမွဳရဲ့ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ပါပဲလို႕ <a href="http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,986282,00.html">ေျပာခဲ့ၾကပါတယ္။</a></div><div style="text-align: justify;"><br /><a name='more'></a><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီေန႕ေခတ္မွာ စြဲလမ္းစရာေတြက အမ်ားသား။ အဲဒီ ေမာ္ဒန္စြဲလမ္းမွဳေတြထဲမွာ ကိုယ္ဘာေတြ စြဲေနလဲလို႕ ဆန္းစစ္ၾကည့္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ သုညကေန တဆယ္အထိ အမွတ္ေပးၾကည့္မိတယ္။</div><div style="text-align: justify;">- မူးယစ္ေဆး၀ါး၊ စိတ္ၾကြေဆး အမ်ိဴးမ်ိဴး - <span style="color: red;">၀ မွတ္</span> ( <span style="color: #7f6000;">ေယာင္လို႕မွ မတို႕ပါ</span>)</div><div style="text-align: justify;">- ေလာင္းကစား၊ ႏွစ္လံုးထီ၊ ခ်ဲထီ၊ ထီၾကီး ထီအမ်ိဴးမ်ိဴး - <span style="color: red;">၁ မွတ္</span> (<span style="color: #7f6000;">အိမ္မက္ေကာင္းတဲ့ေန႕ ထီၾကီး တခါႏွစ္ခါ ထိုးမိ၏</span>) </div><div style="text-align: justify;">- ေစ်း၀ယ္ထြက္ျခင္း -<span style="color: red;">၄ မွတ္</span> ( <span style="color: #7f6000;">ႏွစ္သက္ခုံမင္ေပမဲ့ သိပ္စြဲလန္းတာမ်ိဴးမရိွ</span>)</div><div style="text-align: justify;">- ဂ်ီေတာ့၊ ဂ်ီေမးလ္ -<span style="color: red;"> ၆ မွတ္</span> (<span style="color: #7f6000;">ဂ်ီေမးကေတာ့ မရိွမျဖစ္၊ ဂ်ီေတာ့ကိုေတာ့ ပိတ္ထားတာ မ်ား၏)</span></div><div style="text-align: justify;">- ေဖ့စ္ဘုတ္ - <span style="color: red;">၅ မွတ</span>္ ( <span style="color: #7f6000;">အကန္႕အသတ္ကေလးနဲ႕ သံုးေပမဲ့ ခဏ ခဏ ေတာ့ ၾကည့္ျဖစ္ေနတာပါပ</span>ဲ) </div><div style="text-align: justify;">- အင္တာနက္ -<span style="color: red;"> ၈ မွတ</span>္ (<span style="color: #7f6000;"> သတင္း နဲ႕ ဘေလာ့ေတြ ဖတ္ဖို႕</span>)</div><div style="text-align: justify;"><br /> ၂၄နာရီဆိုတဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ ကိုယ့္၀င္ေငြက အကန္႕အသတ္ရိွတာမို႕ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မစြဲလန္းေအာင္ သတိထားျပီး ေနပါတယ္။ ဥပမာဆိုရင္ - အြန္လိုင္းမွာ အပင္စိုက္တဲ့ Farmville ဆိုတဲ့ ဂိမ္း။ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဖဘမွာ invite လုပ္ၾကေပမဲ့ (((((((စြဲလန္းတတ္တယ္၊ သိပ္အလုပ္ရွဳပ္တယ္))))) ဆိုတာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာသံၾကားေနရလို႕ စျပီးေတာ့ ကစား မၾကည့္မိဘူး။ </div><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-TZHDyJb8TIE/TkJB8oEBWCI/AAAAAAAAFFE/I5lbYhw3axs/s1600/u17369343.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-TZHDyJb8TIE/TkJB8oEBWCI/AAAAAAAAFFE/I5lbYhw3axs/s1600/u17369343.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"> <a href="http://www.fotosearch.com/illustration/computer-game.html">( photo credit )</a></div>ဒါေပမဲ့ က်မမွာလည္း တင္ဇာေမာ္ရဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္လို “ စြဲလန္းမွဳျပႆနာ” ရိွေနပါတယ္။<br />(ဒီအေၾကာင္း ေျပာရင္ ကိုယ္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းသလို ျဖစ္မွာဘဲ။ မထူးေတာ့ပါဘူး၊ ကိုယ္မေထာင္းဘဲ သူမ်ား၀င္ေထာင္းရင္ ပိုနာမွာေနာ္.... ဤသည္ကား ရေသ့ၾကီးဦးေဖ်ာက္ဆိပ္၏ စကား)။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ စပ္ထားတဲ့ ကဗ်ာေလးက ဒီလိုပါ ...................<br /><br /><div style="color: red; text-align: center;">“စြဲ”</div><div style="color: #7f6000; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: center;">တပြဲ ႏွစ္ပြဲနဲ႕ </div><div style="color: #660000; text-align: center;">အသဲအမဲ ကစားရင္း</div><div style="color: #660000; text-align: center;">သန္းေကာင္ကို ခ်ဥ္းခဲ့ျပီ..။</div><div style="color: #660000; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: center;">အပ်င္းေျပ အပ်င္းေျပနဲ႕ </div><div style="color: #660000; text-align: center;">ထမင္းေတြ ဟင္းေတြပါ ေမ႕ျပီး</div><div style="color: #660000; text-align: center;">စြဲစြဲျမဲျမဲ </div><div style="color: #660000; text-align: center;"></div><div style="color: #660000; text-align: center;">အလဲလဲ အကြဲကြဲ</div><div style="color: #660000; text-align: center;"> ငါ့မလဲ ... ဂိမ္းေၾကာင့္</div><div style="color: #660000; text-align: center;">ေခါင္းေတြ “ခဲ”သထက္ ”ခဲ”</div><div style="text-align: justify;"><div style="color: #660000;"></div><div style="color: #660000; text-align: center;">မ်က္လံုးေတြ “မြဲ” သထက္ “မြဲ” ခဲ့ျပီ....။</div><div style="color: #660000; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: center;">ကဲ...</div><div style="color: #660000; text-align: center;">”စြဲ” ေနတဲ့ ဒီအရွဳပ္ထုပ္</div><div style="color: #660000; text-align: center;">ငါဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ? ။</div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: justify;">သူကေတာ့ “ဇူးမား” (Zuma) လို႕ေခၚတဲ့ ကြန္ျပဴတာဂိမ္းတမ်ိဴးကိုပါ။ စျပီးစြဲခဲ့တာက မႏွစ္က ကတည္းက။ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ႕ကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ကစားဖို႕ အခြင့္မသာခဲ့ဘူး။ ဒီႏွစ္ဧျပီလကစျပီး ဇူးမား ကို ေန႕တိုင္း ကစားျဖစ္လာတယ္။ ရံုးကျပန္ေရာက္လို႕ ေရခ်ိဴး ထမင္းစားျပီးတာနဲ႕ သူ႕ဆီမွာဘဲ အခ်ိန္ကုန္ ေနမိေတာ့တယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ဇူးမား ကစားနည္းက ရိုးရွင္းလြယ္ကူလြန္းလို႕ ၅ႏွစ္သား ကေလးေတာင္မွ ကစားတတ္ပါတယ္။ အနီ အစိမ္း အျပာ အ၀ါ ခရမ္း မီးခိုး အေရာင္ေျခာက္ေရာင္ထဲက ထဲက အေရာင္တူ အလံုးကေလး အနည္းဆံုး၂လံုး ရိွတဲ့ေနရာကို ေနာက္တလံုးပစ္ထုတ္ျပီး ေဖာက္ခြဲရတာမ်ိဴးပါ။ ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ေဂၚလီလံုးေလးအားလံုးကို အျမန္ဆံုးေဖါက္ခြဲႏိုင္ရင္ အမွတ္မ်ားမ်ားရပါတယ္။ အသစ္အသစ္ ထြက္လာတဲ့ ေဂၚလီလံုးေလးေတြကို ႏိုင္ေအာင္မေဖါက္ႏိုင္ရင္ သရဲပါးစပ္ၾကီးထဲေဂၚလီအားလံုး ေျပး၀င္သြားျပီး တပြဲရံွဳးပါတယ္။ မိမိပိုင္ အသက္ သံုးသက္ထဲက တသက္ ဆံုးပါတယ္။ အသက္သံုးသက္လံုး ကုန္သြားရင္ေတာ့ game over ပါ။ ကစားပြဲက မ်က္ေစ့ရွင္မွဳ၊ လက္ျမန္မွဳ၊ လ်ပ္တျပက္ဥာဏ္ နဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳ တို႕ ကစားပြဲလိုအပ္ပါတယ္။</div><div style="color: #660000; text-align: justify;">သင္ခန္းစာ ။ ။ ဂိမ္း က လူ႕ဘ၀လိုဘဲ ..... ရိုးစင္းေပမဲ့ ရုပ္ပိုင္းေရာ စိတ္ပိုင္းေရာ လိုအပ္ခ်က္ မ်ားတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲဒီကစားနည္းကို က်မတင္မကပါဘူး။ အိမ္ကလူ ပါ စြဲပါတယ္။ ဒီအခါက်ေတာ့ တလံုးထဲေသာ ကြန္ျပဴတာကို ႏွစ္ေယာက္သား လုၾကရပါတယ္။ တခါတခါေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေလးကို သြယ္သြယ္၀ိုက္၀ိုက္ ဒီပလိုေမစီ သံုးရပါတယ္။ <span style="color: #741b47;">“တို႕ အလုပ္မွာ သိပ္ေခါင္းေနာက္လာတယ္၊ ဂိမ္းေလးနဲ႕ ဦးေႏွာက္ေဆးလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”</span> ေပါ့။ တခါတခါ အေပးအယူလုပ္ျပီး ညိွရ ႏွိဳင္းရပါတယ္။ သူတနာရီ ကိုယ္တနာရီ မ်ွကစားတာမ်ိဴးေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ ဧည့္ခန္းထဲက တီဗီမွာ သူၾကိဳက္တဲ့ ေဘာလံုးပြဲ ခ်န္နယ္ကို “အသံက်ယ္က်ယ္ေလး ဖြင့္ျပျခင္းအားျဖင့္ အျပင္ကို ပ ထုတ္တာမ်ိဴးေပါ့။ အလြယ္ဆံုးကေတာ့ သူ႕အရင္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ေျပးထိုင္ ထားတာပါဘဲ။ </div><div style="color: #660000; text-align: justify;">သင္ခန္းစာ။ ။ ဂိမ္းတပြဲအတြက္ေတာင္မွ လူေတြဟာ မိမိ အတြက္ ကုလားထိုင္ရရန္ အမ်ိဴးမ်ိဴးၾကိဳးစားၾကျပီး ကိုယ္ထိုင္ထားတဲ့ ကုလားထိုင္ကိုလည္း လြယ္လြယ္နဲ႕ ဖယ္မေပးခ်င္ၾကပါ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္မကစားရတဲ့အခါ သူမ်ားကစားတာကို ေဘးက ထိုင္ၾကည့္ၾကတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆးၾကည့္တာမဟုတ္ဘဲ back seat driver ၀င္လုပ္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47;">“ပစ္ေလ ပစ္ေလ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”</span> (<span style="color: #0b5394;">သူမ်ားကစားရင္ လက္ေႏွးေနတယ္ လို႕ထင္မိတယ</span>္)</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47;">“ဟိုမွာ ပါ၀ါ၀င္ေနတဲ့ အနီလံုးၾကီး မျမင္ဘူးလား”</span> ( <span style="color: #0b5394;">လက္ေရာ ဦးေႏွာက္ေရာ မနားတမ္း အလုပ္လုပ္ေနတဲ့လူကို ေဘးက ၀င္အာတာ</span>)</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47;">“ ၀င္ေတာ့မယ္ ၀င္ေတာ့မယ္ ျမန္ျမန္ပစ္”</span> ( <span style="color: #0b5394;">စိတ္ပူလို႕ သတိေပးတာေပမဲ့၊ ကစားသူမွာ ဖိစီးမွဳ ပိုမ်ားလာျပီး ရံွဳးသြား</span>) </div><div style="text-align: justify;">“ ........................”</div><div style="text-align: justify;">“.........................”</div><div style="text-align: justify;">တခါတခါ ဒီဂိမ္းေၾကာင့္ သူနဲ႕ က်မ တေယာက္တခြန္း စကားမ်ားၾကေသးတယ္။ </div><div style="color: #660000; text-align: justify;">သင္ခန္းစာ။ ။ ဂိမ္းေဆာ့ရင္း ရံွဴးေနတဲ့သူကို သြားေႏွာင့္ယွက္တာဟာ ေျမြတေကာင္ရဲ့ အနာေပၚ တုတ္နဲ႕ထိုးသလိုဘဲ။ </div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #38761d;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">ဒီေလာက္ ပညာသား မပါတဲ့ ဂိမ္းကို ဘာေၾကာင့္စြဲေနရတာလဲ လို႕ သံုးသပ္ၾကည့္မိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><b>(က) စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳေတြ</b> - ကစားပြဲေတာက္ေလ်ွာက္မွာ ကိုယ္ပစ္တာ တည့္တည့္မွန္လို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ရတာေလးေတြ၊ လြဲသြားလို႕ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ရတာေတြ၊ ခန္႕မွန္းတြက္ခ်က္တာ မွန္လို႕ ေသြးၾကီးေမြးၾကီး ျဖစ္ရတာေတြ စကၠန္႕နဲ႕အမ်ွ ရိွေနတယ္။ ရိုလာကိုစတာ စီးရသလိုပါဘဲ။</div><div style="text-align: justify;"><b>(ခ) ရမွတ္ေတြ</b> - စကၠန္႕အနည္းငယ္သာ ေပၚလာတတ္တဲ့ ေရႊဒဂၤါးျပားကို အေ၀းကေန ေဂၚလီနဲ႕ လွမ္းပစ္တာ ( + )၊ ခ်က္ေကာင္းတိုထိတာနဲ႕ အဆင့္ေတြ အမ်ားၾကီး ဆက္တိုက္ေပါက္ကြဲကုန္တာ ( + )၊ ပါ၀ါအမ်ိဴးအစား အမ်ိဴးမ်ိဴးကို ပစ္ခြဲႏိုင္တာ ( + )၊ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ေစာေစာျပီးတာ ( + )၊ အဲဒါေတြ အားလံုးအတြက္ ပြဲေသးတပြဲအဆံုးမွာ စုစုေပါင္းအမွတ္ကို ေပးပါတယ္။ ပြဲစဥ္ ၇၀ေလာက္ ကစားရတာမို႕ ပြဲၾကီးတပြဲျပီးဖို႕ ႏွစ္နာရီခြဲကေန ေလးနာရီအထိ ၾကာပါတယ္။ ပြဲျပီးတဲ့အခါ သိန္း ဆယ္ဂဏန္းအမွတ္ေတြကိုၾကည့္ျပီး ပီတိျဖာရပါေသးတယ္..။</div><div style="text-align: justify;"><b>(ဂ) အဆင့္ေတြ</b> - လူတိုင္းမွာ “ငါ” ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလး ရိွၾကတယ္မို႕လား။ အမွတ္အမ်ားဆံုး ကစားသူသံုးေယာက္ရဲ့ အမည္ေတြကိ ေဖၚျပထားတာမို႕ ကိုယ္အမ်ားဆံုးရေရး ဆိုတဲ့ “မက္လံုး” ကေလးက သိပ္ဆြဲေဆာင္ပါတယ္။ တခါတခါ ကိုယ့္စံခိ်န္ ကိုယ္ျပန္ခ်ိဴးဖို႕ အားခဲျပီး ပစ္ၾကတယ္။</div><div style="color: #660000; text-align: justify;">သင္ခန္းစာ။ ။ ဂိမ္းတခုရဲ့အတြင္းမွာ စြဲလမ္းမွဳေတြဟာ မာရ္နတ္ရဲ့ သမီးပ်ိဴေတြလို ပံုသဏာန္ အမ်ိဴမ်ိဴးနဲ႕ ဖ်ားေယာင္းတတ္ၾကတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လက္ရိွအေနအထားမွာ က်မ တည သံုးနာရီကေန ေလးနာရီအထိ ကစားျဖစ္ေနတယ္။</div><div style="text-align: justify;">ေငြကုန္ေၾကးက်က မရိွသေလာက္ဆိုေပမဲ့။ ထြက္လာတဲ့ ရလာဒ္ဆိုးက်ိဴးေတြကေတာ့ -----</div><div style="text-align: justify;">- အိပ္ေရးပ်က္လို႕ ေန႕ဖက္မွာ ထိုင္းမိွုဳင္းေနတာ</div><div style="text-align: justify;">- နဂိုက မေကာင္းတဲ့ မ်က္လံုးေတြြ ပိုျပီး မွုန္၀ါးလာတာ</div><div style="text-align: justify;">- စာဖတ္ခ်ိန္နဲ႕ မိတ္သဂၤဟနဲ႕ တကိုယ္ရည္တိုးတက္မွဳအတြက္ေပးရမဲ့ အခ်ိန္ေတြနည္းလာတာ</div><div style="text-align: justify;">- အထိုင္မ်ားတဲ့အတြက္ ေညာင္းညာ ကိုက္ခဲတာ၊ ခါးနဲ႕ဗိုက္မွာ အဆီစုလာတ၊ အိမ္ကလူကေတာင္ “ မင္း - တေန႕တျခား လံုး လံုး လာျပီေနာ္ ” တဲ့...... </div><div style="text-align: justify;">- ဘေလာ့ မေရးႏိုင္ မလည္ႏိုင္တာ</div><div style="text-align: justify;">ေကာင္းက်ိဴးရလာဒ္အေနနဲ့ မည္မည္ရရ ျပစရာ မရိွတာေတာ့ အမွန္ဘဲ။ အစတည္းက အိမ္္လည္ အတင္းတုပ္ စတဲ့ အျခား၀ါသနာမ်ိဴးေတြ မရိွတဲ့အတြက္ အိမ္ျမဲေစတယ္လို႕ ၾကံဖန္ ခ်ီးက်ဴးလို႕ မရ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘယ္လို စြဲလမ္းမွဳမ်ိဴးကိုမွ လက္သင့္မခံလိုတဲ့ က်မ။ </div><div style="text-align: justify;">စြဲလမ္းတာဟာ သမုဒယပဲျဖစ္ေစ တဏွာပဲျဖစ္ေစ၊ နည္းေလေကာင္းေလ၊ လံုး၀မရိွရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ ေလ်ွာ့ ....ပိုေလ်ွာ့.......ျဖတ္ ဆိုရင္ ေကာင္းမလား။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ ဒီဂိမ္းကို ျဖတ္မယ္” လို႕ ၾကံဳး၀ါးခဲ့ဖူးရဲ့။ ( ဒါေပမဲ့ အားတာနဲ႕ ျပန္ကစားျဖစ္တာပါဘဲ)</div><div style="text-align: justify;">- ဂိမ္းပရိုဂရမ္ၾကီးကို လံုး၀ဖ်က္ပစ္ခဲ့ေသးရဲ့။ (မေနႏိုင္လို႕ အသစ္ ျပန္တင္ထားတာ)</div><div style="text-align: justify;">- တျခား ၀ါသနာတခုခုနဲ႕ အစားထိုးၾကည့္ခဲ့ေသးရဲ့။ (ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာ၊ စာဖတ္တာ၊ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကို လံုးလံုးမျပတ္)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qR2EzGLULTA/TkJFKnfpqSI/AAAAAAAAFFI/P36obUbohF8/s1600/x24279511.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-qR2EzGLULTA/TkJFKnfpqSI/AAAAAAAAFFI/P36obUbohF8/s1600/x24279511.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"> <a href="http://www.fotosearch.com/illustration/computer-game.html">( photo credit )</a></div><div style="text-align: justify;">က်မမွာ ေကာက္ရိုးတမွ်င္ဘဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;">- သစၥာအဓိဌာန္ျပဳတာ သို႕မဟုတ္ က်ိန္ဆိုတာပါဘဲ။ ဒီနည္းကေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာ ဆ၇ာမက ေျပာျပတာပါ။ သူမတို႕ တမ်ိဴးလံုးဟာ အားနာတတ္သူေတြပါတယ္။ သူမရဲ့ သမီးငယ္ (က်မနဲ႕ ရြယ္တူ ) ဟာ ေက်ာင္းေနဖက္ေတြရဲ့ ပိုက္ဆံေခ်းျပီး ျပန္မေပးတာ၊ ခဲတံ ေဘာပင္ေခ်းသံုးျပီး ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာေတြ အျမဲၾကံဳရပါသတဲ့။ ျပန္ေတာင္းရမွာ အားနာတဲ့အတြက္ သူမရဲ့ မုန္႕ဖိုးေလးေတြကို မစားမေသာက္ဘဲ ခဲတံ ေဘာပင္ျပန္၀ယ္ဖို႕ သံုးပစ္ေနရပါသတဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမက အဓိဌာန္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ <span style="color: #351c75;">“ ေနာက္တခါ ငါ့ပစၥည္းကို လာငွားျပီး ျပန္မေပးရင္ သူ႕ဆီက ေတာင္းကိုေတာင္းရမယ္။ အားနာျပီး မေတာင္းျဖစ္ခဲ့ရင္ စာေမးပြဲ က်ပါေစသား” </span> ။ အဲဒီကတည္းက ငွားတဲ့ ပစၥည္းကို ျပန္ေတာင္းတတ္ေနျပီ ဆိုဘဲ။ က်မလည္း သေဘာက်လို႕ မွတ္ထားျပီး တခ်ိဴ႕ကိစၥေတြမွာ လက္ေတြ႕ က်င့္သံုးၾကည့္မိပါတယ္။ ေအာင္လည္း ေအာင္ျမင္ပါတယ္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခုေရာ ဘယ္လို အဓိဌာန္ျပဳရမလဲ...။</div><div style="text-align: justify;">တကယ္ေရာ ဒီဂိမ္းကို ျဖတ္ပစ္ခ်င္စိတ္ အမွန္တကယ္ ရိွရဲ့လား ....။</div><div style="text-align: justify;">ျဖတ္ျပီးရင္ ျပန္ျပီး ေနာက္တၾကိမ္ စ ေနမိဦးမွာလား..။ </div><div style="text-align: justify;">လား....လား.....လား ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕ ခ်ာခ်ာလည္ ေနရတုန္းပါဘဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="color: #e06666; text-align: justify;">မိုးစက္ပြင့္ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-3403352014426335322?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-71486797990314542282011-07-31T19:02:00.000+06:302011-07-31T19:02:49.300+06:30တိမ္ေတြ နဲ႕ သူတို႕ေလးေတြ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-yoobUcBRf24/TjVKjLRpnDI/AAAAAAAAFEM/zRcOwsxAJ_4/s1600/a5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-yoobUcBRf24/TjVKjLRpnDI/AAAAAAAAFEM/zRcOwsxAJ_4/s320/a5.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1VGJbBnI0_c/TjVKmRGGghI/AAAAAAAAFEQ/U9Gb3pTbBuY/s1600/a6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://3.bp.blogspot.com/-1VGJbBnI0_c/TjVKmRGGghI/AAAAAAAAFEQ/U9Gb3pTbBuY/s320/a6.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1aN7dBretUc/TjVKqT07NwI/AAAAAAAAFEU/FfDjON8cdiM/s1600/a7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://3.bp.blogspot.com/-1aN7dBretUc/TjVKqT07NwI/AAAAAAAAFEU/FfDjON8cdiM/s320/a7.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-aUmqNbb_Nf0/TjVKuWM8kBI/AAAAAAAAFEY/WX_K9WpyWv8/s1600/a8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="157" src="http://2.bp.blogspot.com/-aUmqNbb_Nf0/TjVKuWM8kBI/AAAAAAAAFEY/WX_K9WpyWv8/s320/a8.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-E8refD_0WVY/TjVKxuttjzI/AAAAAAAAFEc/x9S2UlOxINM/s1600/a9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://3.bp.blogspot.com/-E8refD_0WVY/TjVKxuttjzI/AAAAAAAAFEc/x9S2UlOxINM/s320/a9.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-OQCaWLyNaHU/TjVK7YkXJyI/AAAAAAAAFEk/FrPSMz0TPSM/s1600/a11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="155" src="http://1.bp.blogspot.com/-OQCaWLyNaHU/TjVK7YkXJyI/AAAAAAAAFEk/FrPSMz0TPSM/s320/a11.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KEbknfv0mZI/TjVLCzlBMrI/AAAAAAAAFEo/PKpGOujunRM/s1600/a3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://4.bp.blogspot.com/-KEbknfv0mZI/TjVLCzlBMrI/AAAAAAAAFEo/PKpGOujunRM/s320/a3.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-VN4_ncJkMRo/TjVLG71YsNI/AAAAAAAAFEs/YAAyXY81IJg/s1600/a1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-VN4_ncJkMRo/TjVLG71YsNI/AAAAAAAAFEs/YAAyXY81IJg/s320/a1.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-swZhutmoOAA/TjVK3heAw2I/AAAAAAAAFEg/Ac_x2KTEbaM/s1600/a10.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://3.bp.blogspot.com/-swZhutmoOAA/TjVK3heAw2I/AAAAAAAAFEg/Ac_x2KTEbaM/s320/a10.jpg" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-7148679799031454228?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-61578456099040470962011-07-29T10:15:00.003+06:302011-07-29T12:49:49.898+06:30ပန္းေနၾကာ<div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><div style="color: #783f04; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-F10sgIPjS1A/TjIpnB8E6SI/AAAAAAAAFEA/CQcRhKGh7_Y/s1600/sf1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://4.bp.blogspot.com/-F10sgIPjS1A/TjIpnB8E6SI/AAAAAAAAFEA/CQcRhKGh7_Y/s320/sf1.jpg" width="320" /></a><br /><br />အပူျပင္းျပင္း<br />ရွင္ေနမင္းေအာက္</div></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><div style="color: #783f04; text-align: center;"></div><div style="color: #783f04; text-align: center;">ေရႊအဆင္းေတာက္တဲ့</div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><span style="color: #783f04;">ပန္းအလွရတနာ..။</span></div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #783f04; text-align: center;">အျမင္ဆန္း</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">ရႊင္လန္းကာ တင့္တယ္ေပမဲ့</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">မ၀င့္ထည္ မေမာက္ၾကြားပါတဲ့</div><div style="text-align: center;"><span style="color: #783f04;">ေျမသားရဲ့သမီးပ်ိဴ</span><br /><div style="color: #783f04; text-align: center;">အိုဘယ့္ ခ်စ္စရာ<br />ပန္းေရႊေနၾကာ..။</div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--OT2VkQjeKk/TjInTE_3RJI/AAAAAAAAFD4/gXyiEDnWre4/s1600/sf3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="http://4.bp.blogspot.com/--OT2VkQjeKk/TjInTE_3RJI/AAAAAAAAFD4/gXyiEDnWre4/s400/sf3.jpg" width="400" /></a></div></div><br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ သီတင္းပါတ္က သြားရင္းလာရင္း ကိုယ့္ေရွ့မွာ ေနၾကာတခင္းကို ဘြားကနဲ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ “ေဟး” လို႕ လႊတ္ခနဲ ၀မ္းသာေအာ္ဟစ္မိခဲ့ရတာေပါ့။ ေနၾကာပန္းကေလးေတြရဲ့ ပြင့္ဖတ္လႊာ အ၀ါေရာင္ေတာက္ေတာက္က စိတ္ခြန္အားေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြကို ေပးေနသလိုပါဘဲ။ အညိဳရင့္ေရာင္ ၀တ္ဆံေတြက တည္ျငိမ္မွဳ ထိမ္းခ်ဴပ္ႏိုင္မွဳေတြနဲ႕ ျပည့္၀ေနတယ္လို႕ အဓိပၼါယ္ဖြင့္ဆိုခ်င္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာစာ တဖက္တည္းကို တူရူျပဳျပီး ပြင့္ေနၾကတာမို႕ အခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးညီညႊတ္မွဳကို ေဖၚက်ဴးတဲ့ ပန္းကေလးေတြ ျဖစ္လို႕ေနျပန္ပါတယ္။ ေနၾကာပန္းကေလးေတြက ရဲရင့္မွဳကို ကိုယ္စားျပဳေနသလိုပါ။ ျခစ္ျခစ္ေတာက္တဲ့ ေနေရာင္ကို မ်က္ႏွာမငံု႕ဘဲ စိန္ေခၚလိုက္ေနပံုမ်ား။ သူတို႕ရဲ့ အလွနဲ႕သဘာ၀ကို အမိအရ ဂုဏ္ျပဳ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပါတယ္။</div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-F10sgIPjS1A/TjIpnB8E6SI/AAAAAAAAFEA/CQcRhKGh7_Y/s1600/sf1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-qc9OI5YIrRg/TjIpNqIIU6I/AAAAAAAAFD8/6Hf_q4T2evI/s1600/sf2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="http://3.bp.blogspot.com/-qc9OI5YIrRg/TjIpNqIIU6I/AAAAAAAAFD8/6Hf_q4T2evI/s400/sf2.jpg" width="400" /></a></div>ေနၾကာခင္းထဲက တဲအိမ္ကေလးနဲ႕ ေရကန္စိ္မ္းစိမ္းေလးကိုျမင္ေတာ့ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမ်ားမွာ ေပါင္မုန္႕တယွက္ စာအုပ္တဖက္နဲ႕ ေအးေအးလူလူ လာေနရင္ ေကာင္းမွာဘဲလို႕ ေတြးမိျပန္တယ္။ ေနၾကာခင္းေဘးမွာ ပ်ားေမြးျမဴေရးေသတၱာပံုးကေလးေတြ ႏွစ္ဒါဇင္ေလာက္ေတြ႕တယ္။ (ဓါတ္ပံုေတာ့ ရိုက္မလာျဖစ္ခဲ့ဘူး။) လူေတြက ပါတ္၀န္းက်င္ သဘာ၀ကို ပဲ့ထိမ္းၾကိဳးကိုင္ျပီး ကိုယ္လိုရာခရီးႏွင္ဖို႕ ေခတ္အဆက္ဆက္ ၾကိဳးစားခဲ့တာ မဆန္းေတာ့ပါဘူးေလ။<br /><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;">ငယ္စဥ္က ပံုျပင္ကေလး တပုဒ္ေတာ့ ၾကားဖူးခဲ့တယ္။ သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးက ခ်စ္သူ မင္းသားေလးကို ေစာင့္ေမွွ်ာ္ရင္း အခ်ိန္ေတြၾကာလာေတာ့ ရပ္ေနခဲ့တဲ့ေနရာမွာပဲ (ေနၾကာပင္)ေလးျဖစ္သြားတယ္တဲ့။ မင္းသားကေလးက (ေနမင္းၾကီး) ရယ္လို႕ ျဖစ္လာျပီး ပန္းကေလးသူမကေတာ့ အခ်ိန္တိုင္း သူ႕ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ေနတတ္လာခဲ့သတဲ့။ တကယ္မဟုတ္ေပမဲ့လည္း ၾကားရသူေတြအတြက္ ဆြတ္ပ်ံ့တဲ့ ဒဏၠာရီ အခ်စ္ပံုျပင္ကေလးတပုဒ္ပါဘဲ။</div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;">စိတ္၀င္စားမွဳေတြနဲ႕အတူ ေနၾကာပန္းကေလးေတြရဲ့အေၾကာင္း တကူးတက ရွာေဖြမိေတာ့ National Sunflower Association ရဲ့ <a href="http://www.sunflowernsa.com/all-about/faq/">ဒီစာမ်က္ႏွာ</a>မွာ အခ်က္အလက္တပံုတပင္ သိလိုက္ရတယ္။ အဲဒီအထဲက တခ်ိဴ႕ကို ေဖါက္သည္ျပန္ခ်ပါမယ္ေနာ္ ...........။</div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"></div><ul style="color: #783f04; text-align: justify;"><li>- ရုကၡေဗဒအမည္ (Helianthus Annuus ) လို႕ေခၚတဲ့ ေနၾကာပန္းကေလးေတြကို ေျမာက္အေမရိကမွာ အင္ဒီယန္းလူမ်ိဴးေတြက ဘီစီ၃၀၀၀ ကတည္းက အိမ္မွာစတင္စိုက္ပ်ိဴးခဲ့တာ။ တကယ္ဆို ေနၾကာက ေျပာင္းဖူးထက္ေတာင္ အိမ္တြင္းသီးႏွံျဖစ္တာ ေစာပါေသးတယ္။ ေနၾကာဆံကို မုန္႕လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အဓိကသံုးၾကျပီး၊ သြားရည္စာမုန္႕အျဖစ္စားတဲ့အျပင္၊ အဆီထုတ္ျပီးေပါင္မုန္႕ထဲမွာလည္း ထည့္ဖုတ္ၾက ပါသတဲ့။ ေအဒီ ၁၅၀၀မွာ အဲဒီေနၾကာမ်ိဴးကို စပိန္လူမ်ိဴးကုန္သည္ေတြက ဥေရာပကို ယူေဆာင္ သြားခဲ့ၾကတယ္။ ဥေရာပမွာ အစပိုင္းက ေနၾကာကို အလွအပ အေဆာင္အေယာင္အေနနဲ႕သာ စိုက္ပ်ိဴးခဲ့ၾကေပမဲ့ ၁၇၆၉ ေလာက္မွာေတာ့ ဆီထုတ္ဖို႕ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ စိုက္ပ်ိဴးလာၾကသတဲ့။ ရုရွမွာေတာ့ ေအာ့သိုေဒါ့ဘုရားေက်ာင္းေတြက ၀ါတြင္းကာလမွာ ဆီပါ၀င္တဲ့အစားအစာေတြကို တားျမစ္ထားခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီအထဲမွာ (ေနာက္မွေရာက္လာတဲ့) ေနၾကာဆီ မပါ၀င္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို ၀ိနည္းလြတ္ စားသံုးရင္း ေနၾကာဆီရဲ့ ဂုဏ္သတင္းက တမုဟုတ္ခ်င္း ေက်ာ္ၾကားလာခဲ့တယ္။ ၁၉ရာစု ရုရွမွာ ေနၾကာစိုက္ဧက ၂သန္းေက်ာ္ ရိွေနခဲ့ပါျပီ။ ရုရွ သုေတသနလုပ္ငန္းေတြရဲ့ အက်ိဴးဆက္အျဖစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေစ့အဆံေအာင္ျပီး ဆီအထြက္ေကာင္းတဲ့ ေနၾကာမ်ိဴးကို ရရိွလာေတာ့တယ္။ ၁၉ရာစုေႏွာင္းပိုင္းမွာေတာ့ ရုရွက တိုးတက္တဲ့ေနၾကာမ်ိဴးေတြဟာ သူတို႕ရဲ့ဇာတိေျမ အေမရိကကို ျပန္လည္ေရာက္ရိွသြားေတာ့တယ္။ (ျမန္မာျပည္ကို ဘယ္တုန္းကေရာက္လဲေတာ့ ေမးနဲ႕ေနာ္၊ သိဘူး)။ ၁၉၇၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ ဥေရာပတိုက္ရဲ့ ေနၾကာဆီလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႕အတြက္ အေမရိကမွာ ေနၾကာစိုက္ဧက ၅သန္းေက်ာ္ေတာင္ ရိွေနခဲ့ျပီလို႕ ဆိုပါတယ္။ </li><li>- ယေန႕ေခတ္ ကမၻာေပၚမွာ ေနၾကာအမ်ားဆံုး စိုက္ပ်ိဴးထုတ္လုပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ Argentina, the combined European Union, China, India, Turkey and South Africa ပါတဲ့။</li><li>- ဂင္းနစ္စံခ်ိန္၀င္ ဗ်က္အက်ယ္ဆံုး ေနၾကာပြင့္က အခ်င္း ၃၂လက္မ (၂၀၀၄ခုႏွစ္၊ ျဗိတိသွ် ကိုလံဘီယာ) ရိွျပီး အျမင့္ဆံုးေနၾကာပင္ ၂၅ေပခြဲေလာက္ ( ၂၀၀၄၊ နယ္သာလန္) ရိွပါသတဲ့။</li><li>-ေနၾကာဆီက အရသာေပါ့တယ္၊ အေရာင္ေဖ်ာ့တယ္။ တျခားဆီေတြထက္ ဗီတာမင္အီး ပါ၀င္မွဳျမင့္တဲ့အတြက္ က်မ္းမာေရးအတြက္ေကာင္းတယ္။</li><li>- ေနၾကာဆံတေအာင္စကို ပ်မ္းမ်ွျခင္း ကယ္လိုရီ ၁၆၀ ေလာက္ရိွပါတယ္။ <span style="color: #0b5394;">(အခြံပါတာက ေနၾကာေစ့၊ အခြံခ်ြတ္ျပီးသားက ေနၾကာဆံ) </span></li><li>စိတ္၀င္စားစရာအေကာင္းဆံုးကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ေနၾကာပန္းဟာ အႏုပညာရွင္ အေက်ာ္ အေမာ္ေတြရဲ့ အသည္းစြဲ ျဖစ္ေနရတာလဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းပါဘဲ။ ပန္းခ်ီေက်ာ္ ဗန္ဂိုးတို႕ ပီကာဆို တို႕ဟာ ေနၾကာပန္း ပန္းခ်ီကားေတြ အမ်ားၾကီးဆြဲခဲ့သေလာက္ အဲဒီ့ပန္းခ်ီကားေတြ အားလံုးကလည္း ကမၻာလည္းေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ဘီလ်ံနဲ႕ခ်ီျပီး တန္ဖိုးရိွခဲ့ရတယ္။ သဘာ၀က်တဲ့ ေျဖဆိုခ်က္တခုကေတာ့ ေနၾကာပန္းဟာ လူသားရဲ့အသြင္ ေဆာင္ေနလို႕ပါတဲ့။ ၀ိုင္းစက္ျပည့္၀န္းတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ လူသားရဲ့ ခႏၵာကိုယ္လို ရွည္လ်ား သြယ္ေပ်ာင္းတဲ့ ပင္စည္ေၾကာင့္ ျဖစ္မွာပါ။ ေနာက္ျပီး သူက (ေနမင္းၾကီးကို မ်က္ႏွာမူျပီး) လွည့္လည္သြားလာ တတ္သူ မဟုတ္လား။ အစြမ္းကုန္ ပြင့္အာေနတဲ့ေနၾကာပန္းဟာ သူ႕ေရွ႕က လူသားကို စကားေျပာေတာ့ မေယာင္ေယာင္ ျဖစ္ေနတာပါဘဲတဲ့။</li></ul><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-PfUf1rZc76w/TjIq24kqxzI/AAAAAAAAFEE/U_MIOag-I_w/s1600/sunflowers.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-PfUf1rZc76w/TjIq24kqxzI/AAAAAAAAFEE/U_MIOag-I_w/s1600/sunflowers.jpg" /></a></td></tr><tr style="color: #7f6000;"><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><i><span style="font-size: xx-small;">ဗန္ဂိုးရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ပန္းခ်ီကား <span style="color: #990000;">“ေနၾကာပန္း၁၂ပြင့္”</span></span></i></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-maybIKYVQYs/TjIq_sMjWtI/AAAAAAAAFEI/cESFyrYpSlo/s1600/twoandfourcut.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-maybIKYVQYs/TjIq_sMjWtI/AAAAAAAAFEI/cESFyrYpSlo/s1600/twoandfourcut.jpg" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="color: #990000; font-size: xx-small;"><i>ဗန္ဂိုးရဲ့ ေနာက္ထပ္ ေနၾကာပန္းလက္ရာမ်ား</i></span></td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;">ဘာပဲေျပာေျပာ ေနၾကာပန္းေလးေတြဟာ ေလာကကို အလွဆင္ရံုနဲ႕ အားမရႏိုင္ဘဲ လူသားေတြအတြက္ အာဟာရလိုအပ္ခ်က္ေတြကိုပါ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ လက္ေတြ႕ဆန္တဲ့ပန္းကေလး၊ အဆင္းသာ လွတာမဟုတ္ဘူး၊ အခ်င္းပါ လွတဲ့ ပန္းကေလးေတြ ဘဲေပါ့။</div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;">ေနၾကာေစ့ကေလးေတြကို အခ်စ္သေကၤတ ရယ္လို႕ယူစြဲျပီး ခ်စ္ခ်င္းကို သက္ေသျပဳခဲ့တဲ့ သက္ရိွပံုျပင္ေလးတပုဒ္ ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ မိုးစက္သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးတေယာက္ဆိုရင္ သူ႕ရည္းစား သေဘၤာသားကို ခ်စ္ရွာလြန္းလို႕ သေဘာၤေပၚမွာစားဖို႕ ေနၾကာေစ့ေတြကို တညလံုး ခြာခြာျပီး အထုပ္ၾကီးအထုပ္ငယ္နဲ႕ ပို႕ေပးရွာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မေခ်ာက တကၠသိုလ္ စာေမးပြဲက်၊ ကိုယ္ေတာ္ကလည္း အသစ္တေယာက္တြဲနဲ႕၊ ၾကားထဲက မိုးစက္တို႕ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ သေကာင့္သားကို ေမတၱာနာနာပို႕လိုက္ရတာ မွတ္မိပါေသးရဲ့။</div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;">ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ တကၠသိုလ္ကာလေတြမွာ သူမလို ေနၾကာေစ့ခြာေပးရမဲ့သူ မရိွခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေက်ာင္းလစ္ျပီး ရုပ္ရွင္ရံုတဲအေျပး၀င္တိုင္း ေနၾကာေစ့ထုပ္က မပါမျဖစ္ အေဖၚမြန္ေလ။ ဇာတ္လမ္းထဲက တီးလံုးနဲ႕ စကားေျပာသံကလြဲလို႕ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွာ ေနၾကာေစ့သံ ကြာေစ့သံ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္က ေနရာတိုင္းမွာ ေပၚထြက္ေနတဲ့ စည္းခ်က္ညီဂီတသံတမ်ိဴးေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တေယာက္တလဲေနၾကာေစ့ခြာျပီး မျမင္မစမ္းေမွာင္ထဲမွာ သူတို႕လက္၀ါးထဲ ေနၾကာဆံေလးေတြ ထည့္ေပးရတာလဲ တကယ့္ကို မေမ့ႏိုင္တဲ့ ငယ္ဘ၀ အရသာေတြပါ။</div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;">ေရာက္တတ္ရာရာ ေျပာေနတတ္တာမ်ိဴးကို အရပ္ထဲမွာ “ဘာဘာညာညာ ေနၾကာကြာစိ” လို႕ ေျပာတတ္ၾကေလရဲ့ ..... အခုလည္း မိုးစက္ေျပာျပခ်င္တဲ့ ပန္းကေလးေနၾကာအေၾကာင္း ဘာညာကြိကြ ေနၾကာကြာစိ ေတြပဲေပ့ါ..။</div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #e06666; text-align: justify;">မိုးစက္ပြင့္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-6157845609904047096?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-51830355064479296602011-07-05T16:58:00.001+06:302011-07-05T16:59:06.986+06:30ပုဂံရုပ္ပံုလႊာမ်ား<div style="color: #0b5394;">ဓါတ္ပံုပို႕စ္ေတြ သီးသန္႕မတင္ျဖစ္တာ ၾကာပါျပီ .....</div><div style="color: #0b5394;">က်မရဲ့ ၀ါသနာရွင္အဆင့္ ပံုကေလးေတြကို FB မွာလည္း တခါတရံ တင္ျဖစ္ပါတယ္...</div><div style="color: #0b5394;">ဘေလာ့နဲ႕ FB လင့္္မထားတာမို႕ ပုဂံအမွတ္တရ ပံုကေလးေတြကို ဒီဘေလာ့မွာလည္း သီးသန္႕တင္လိုက္ပါတယ္ေနာ္...</div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #0b5394; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-CP2Ci7MKsIo/ThLZKARMCFI/AAAAAAAAFC8/Ld37nIt1buw/s1600/1a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-CP2Ci7MKsIo/ThLZKARMCFI/AAAAAAAAFC8/Ld37nIt1buw/s320/1a.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; color: #0b5394; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oxxtMP_UCZc/ThLZdrYLvHI/AAAAAAAAFDA/uxFaSOS-PgM/s1600/10a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="191" src="http://1.bp.blogspot.com/-oxxtMP_UCZc/ThLZdrYLvHI/AAAAAAAAFDA/uxFaSOS-PgM/s320/10a.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; color: #0b5394; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-BmC8enHjoAo/ThLambiMw8I/AAAAAAAAFDE/RUh-ayu0dmM/s1600/9a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://4.bp.blogspot.com/-BmC8enHjoAo/ThLambiMw8I/AAAAAAAAFDE/RUh-ayu0dmM/s320/9a.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1s2AtWTohA8/ThLb6Upq2WI/AAAAAAAAFDI/sam4QNAR-F0/s1600/6a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://4.bp.blogspot.com/-1s2AtWTohA8/ThLb6Upq2WI/AAAAAAAAFDI/sam4QNAR-F0/s320/6a.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bJexwLSt6es/ThLjdxQuBzI/AAAAAAAAFDg/VUGJF05tJtc/s1600/8a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-bJexwLSt6es/ThLjdxQuBzI/AAAAAAAAFDg/VUGJF05tJtc/s320/8a.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-7GSfwoFcNtI/ThLh-1cxj5I/AAAAAAAAFDM/fzFfk6gH3lw/s1600/7a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://4.bp.blogspot.com/-7GSfwoFcNtI/ThLh-1cxj5I/AAAAAAAAFDM/fzFfk6gH3lw/s320/7a.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-T1S_C02hq3Y/ThLiLBCbopI/AAAAAAAAFDQ/KYv7j0OMu7o/s1600/3a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-T1S_C02hq3Y/ThLiLBCbopI/AAAAAAAAFDQ/KYv7j0OMu7o/s320/3a.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oNR1u3z9QVY/ThLim4oH0AI/AAAAAAAAFDU/_beg9DXrrtc/s1600/4a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://4.bp.blogspot.com/-oNR1u3z9QVY/ThLim4oH0AI/AAAAAAAAFDU/_beg9DXrrtc/s320/4a.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-9FS5O0Qi2oY/ThLi0WGO4gI/AAAAAAAAFDY/aPoqXo3Dvbw/s1600/5a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://3.bp.blogspot.com/-9FS5O0Qi2oY/ThLi0WGO4gI/AAAAAAAAFDY/aPoqXo3Dvbw/s320/5a.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-wpJQh9Vyg5Y/ThLjNKLKSHI/AAAAAAAAFDc/Z0s708d_5nQ/s1600/2a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="192" src="http://3.bp.blogspot.com/-wpJQh9Vyg5Y/ThLjNKLKSHI/AAAAAAAAFDc/Z0s708d_5nQ/s320/2a.jpg" width="320" /></a></div><div style="color: #741b47;">ဓါတ္ပံုအညႊန္းမ်ား</div><div style="color: #741b47;">(၁) ငွက္ပစ္ေတာင္ဘုရား တေနရာ</div><div style="color: #741b47;">(၂) ငွက္ပစ္ေတာင္လိုဏ္ဂူမုခ္၀မ်ား - ျပစ္မ်ိဴးမွဲ႕မထင္တဲ့ ပုဂံသူအေခ်ာအလွမ်ား ငွက္ၾကီးစားမည့္ရန္မွ ပုန္းခိုတဲ့ေနရာ</div><div style="color: #741b47;">(၃) ေလာကနႏၵာေစတီ</div><div style="color: #741b47;">(၄) ေလာကနႏၵာအနီး</div><div style="color: #741b47;">(၅) ေလာကနႏၵာအနီး</div><div style="color: #741b47;">(၆) ဂူေျပာက္ၾကီးပုထိုးက သဲပန္းခ်ီဆရာ</div><div style="color: #741b47;">(၇) မႏူဟာဘုရား- မို႕ေမာက္ေနတဲ့ရင္နဲ႕ က်ဥ္းက်ပ္လွတဲ့ရုပ္ပြားေတာ္က မႏူဟာမင္းရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳေနသတဲ့</div><div style="color: #741b47;">(၈) မႏူဟာေလ်ာင္းေတာ္မူ</div><div style="color: #741b47;"> (၉) မႏူဟာေလ်ာင္းေတာ္မူရဲ့ ထိပ္ျမင္ကြင္းကၾကည့္ရင္ မဲ့ေယာင္ေယာင္အသြင္</div><div style="color: #741b47;">(၁၀) ဗူးဘုရားဆိပ္ကမ္းသာ</div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394;"></div><div style="color: #0b5394;">ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ...............</div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394;"><span style="color: #e06666;">မိုးစက္ပြင့္</span></div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8919082579194527720-5183035506447929660?l=mamasusiemay.blogspot.com' alt='' /></div>Moe Sett Pwinthttp://www.blogger.com/profile/13802536480189481409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8919082579194527720.post-12474476882843699942011-07-05T10:24:00.001+06:302011-07-05T10:30:46.489+06:30အညာမိသူ<div style="color: #0b5394;">ျပီးခဲ့တဲ့ စေနတနဂၤေႏြက မိဘနဲ႕အေဒၚေတြကို ပုဂံ၊ ပုပၼါး အလည္ပို႕ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ညအိပ္ ခရီးတိုေလးဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားအစံု မဖူးႏိုင္ေပမဲ့ မျဖစ္မေန ဖူးရမယ့္ အထင္ကရဘုရားေတြေတာ့ ပို႕ခဲ့ပါတယ္။</div><div style="color: #0b5394;">- အေစာဆံုးတည္ခဲ့တဲ့ ငွက္ပစ္ေတာင္ေစတီ</div><div style="color: #0b5394;">- တန္ခိုးအၾကီးဆံုးဆိုတဲ့ ေရႊဆံေတာ္ေစတီ</div><div style="color: #0b5394;">- ဆုေတာင္းျပည့္တယ္ ဆိုတဲ့ အလိုေတာ္ျပည့္ေစတီ</div><div style="color: #0b5394;">- လက္ရာအေျမာက္ဆံုး အာႏၵာ ေစတီ</div><div style="color: #0b5394;">- ဥာဏ္ေတာ္အျမင့္ဆံုး သဗ ၻညဳ ေစတီ </div><div style="color: #0b5394;">- ထုထည္အၾကီးဆံုး ဓမၼရံၾကီး ေစတီ</div><div style="color: #0b5394;">- ေက်ာက္စာ နာမည္ေက်ာ္တဲ့ ျမေစတီ </div><div style="color: #0b5394;">- မူရင္းနံရံေဆးေရးပန္းခ်ီေတြက်န္ေသးတဲ့ ဂူေျပာက္ၾကီးပုထိုး</div><div style="color: #0b5394;">- အံ့ၾသျခင္း၊ကရုဏာသက္ျခင္း ရသအဖံုဖံုေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့ မႏူဟာေစတီ</div><div style="color: #0b5394;">- ျမစ္ျပင္ရွဳခင္းသာယာတဲ့ ဗူးဘုရား နဲ႕ ေလာကနႏၵာ ေစတီ တို႕ပါဘဲ။</div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394;">အဲဒီမွာ သူတို႕နဲ႕ ေတြ႕တာေပါ့။</div><div style="color: #741b47;">“သမီးရယ္၊ နဂါးေမာက္ပန္းေတြ ၀ယ္သြားပါဦး၊ အေစ့ကို ေသြးလိမ္းရင္ ဒူးနာ ခါးနာ ေကာင္းတယ္” </div><div style="color: #0b5394;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-BjxK0JsqzVs/ThKJQ62Gm-I/AAAAAAAAFCw/UAag41BfxBs/s1600/fake2.jpg" imagean